ตอนที่ 3
(เหตุการณ์ก่อนหน้านี้)
"ปี๊น! ปี๊น! "เสียงแตรรถดังขึ้นที่หน้าบ้าน วายุรู้ว่าต้องเป็ไอ้ชลธารเพื่อนของเขาแน่ๆเพราะตอนนี้ก็ได้เวลานัดแล้ว
"คุณพ่อคุณแม่ครับไอ้ชลมาแล้วผมขอตัวก่อนนะครับ" วายุลุกขึ้น เขาแต่งตัวรอพร้อมที่จะออกไปเที่ยวเปิดหูเปิดตาได้สักพักแล้ว
"แล้วคืนนี้จะกลับบ้านหรือจะค้างที่คอนโดล่ะ"เป็เสียงคุณพ่อของวายุที่เอ่ยถามขึ้นเพราะปกติแล้ววายุมักจะชอบนอนพักที่คอนโดซะมากกว่าที่จะกลับมานอนพักที่บ้าน
นิสัยของวายุไม่เหมือนกับเหนือเมฆ รายนั้นชอบอยู่แต่บ้านั้แ่เด็กๆไม่ชอบไปนอนที่ไหนนอกจากบ้านของตัวเอง นี่ก็เลยเป็เหตุผลที่ให้วายุไปบริหารงานอยู่ที่สาขาที่เชียงใหม่แล้วให้เหนือเมฆบริหารงานอยู่ที่กรุงเทพ
"ยังไม่รู้เลยครับไม่ต้องเป็ห่วงนะครับ"
"กลับมาบ้านทั้งทีไม่คิดจะนอนที่บ้านบ้างหรือไงเ้าลูกคนนี้"เป็เสียงของคุณแม่ ท่านก็บ่นแบบนี้เป็ประจำ
"ไปก่อนนะครับ"แล้ววายุก็เดินออกจากบ้านไป แล้วก็เจอกับไอ้เพื่อนตัวแสบที่มันยืนรออยู่ที่หน้าบ้านของเขานั่นเอง
"ชักช้าจริงๆเดี๋ยวดึกมากเมียกูโทรตามอดบันเทิงกันพอดี" ชลธารบ่น แต่ก็ไม่ได้จริงจังนักวายุแอบคิด...กลัวเมียแล้วยังจะหนีเที่ยวอีก
"แล้วจะไปด้วยกันมั้ย" วายุชวนเพื่อนนั่งรถไปคันเดียวกันเผื่ออีกคนเมาจะได้ให้อีกคนขับ ตอนแรกวายุก็ว่าจะนั่งรถไปคันเดียวกับมันด้วย แต่เขาเปลี่ยนใจขับเองน่าจะปลอดภัยกว่า
"ไปสิ วันนี้อยากนั่งรถหรูของคุณหมอพอดี"วายุส่ายหน้าให้เพื่อน ในความเวอร์ของมัน ถ้ามันไปด้วยวันนี้เขาคงต้องกลับมานอนบ้านก็ดีเหมือนกัน คุณแม่จะได้เลิกบ่น เพราะชลธารต้องมาเอารถของมันที่จอดทิ้งไว้ที่นี่
"ไปขึ้นรถ" วายุเข้าไปนั่งประจำที่คนขับแล้วโบกมือให้เพื่อนขึ้นมานั่ง
@สถานที่บันเทิงของคนชอบเที่ยว
"ชั้นบนมั้ย" วายุถามเพื่อนเพราะชั้นล่างบรรยากาศมันไม่ค่อยดีเท่าไหร่ มีแต่กลิ่นควันบุหรี่เหม็นก็เหม็นวายุไม่ค่อยชอบเอามากๆเลย แล้วมันก็ไม่ดีต่อสุขภาพด้วย
"ก็ดีเหมือนกัน ได้นั่งมองสาวๆด้วย"เมื่อทั้งสองคนได้ขึ้นมาถึงชั้นบนที่เป็โซนลูกค้ากระเป๋าหนัก ส่วนมากเขาจะชอบมานั่งกันบนนี้
"สนใจสาวๆ มั้ยครับ" ที่นี่มีบริการสาวสวยนั่งเป็เพื่อนดูแล้วเจริญหูเจริญตาโดยเฉพาะชลธาร เหมือนเก็บกฎอย่างไรอย่างนั้น
"สองครับ" วายุบอก
"โนๆๆ จัดมาสี่เลยครับ"ชลธารค้าน นานๆทีจะได้ออกมาเที่ยวแบบนี้สักครั้ง ขนาบข้างไปเลยแล้วกัน
"โอ้โหไอ้ชล ระวังเมียมึงจะตามมานะกูไม่รู้ไม่เห็นด้วยนะมึง" วายุแอบเหน็บเพื่อน กลัวเมียยังไงของมันวะชอบเที่ยวแบบนี้ ไม่ต่างอะไรกับการฆ่าตัวเองทางอ้อมเลย
วายุถึงกับส่ายหน้าให้เพื่อนแต่สำหรับวายุแล้วเขาโสด จะเรียกมาสักกี่คนก็ย่อมได้ มันไม่ได้ผิดอะไร วายุไม่ได้ชอบอะไรแบบนี้มากนักหรอกนานๆทีก็พอได้แบบว่าเปลี่ยนบรรยากาศ
"ไอ้หมอมึงจะพูดถึงเมียกูทำไมวะเสียอารมณ์หมด” ชลธารทำหน้าเซ็งๆ
เมื่อเวลาผ่านไป ทั้งสองนั่งคุยกันไปโดยมีสาวๆขนาบข้างซ้ายคนขวาคน ชลธารไม่ได้คิดจะนอกกายเมียแต่อย่างใด เขาแค่ออกมาดูอะไรสวยๆงามๆ แล้วก็กลับ ไม่ได้คิดที่จะไปต่อกับแม่สาวนมโตพวกนี้หรอก
ส่วนคุณหมอวายุก็เช่นกัน ถึงเขาจะยังไม่มีเมียแต่ก็ไม่เคยคิดที่จะนอนกับผู้หญิงพวกนี้ อาจจะมีบ้างแต่ก็ไม่ได้บ่อยนัก
"กลับกันดีกว่าว่ะดึกแล้ว"วายุชวน แล้วแอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปมันก็เริ่มทำให้มึนหัวแล้วด้วย
"กลับก่อนนะครับสาวๆ"ชลธารก็อยากกลับแล้วเหมือนกัน ป่านนี้เมียของเขาคงชะเง้อคอยาวรอแล้วแหละ
"ค่า...วันหน้ามาใหม่นะคะ"ผู้หญิงพวกนี้แต่ละคนเชิญชวนแล้วก็ยั่วยวนเต็มที่โดยเฉพาะสายตาที่พวกหล่อนมองไปที่วายุ คุณหมอหนุ่มสุดหล่อ
"คุณสุดหล่อคนนี้ไม่สนใจพวกเราสักคนเหรอคะ" หนึ่งในสี่คนหันไปถามวายุอย่างเชิญชวนด้วยสายตาและท่าทางเพราะความหล่อเหลาของเขานั้น ใครเห็นก็ต้องสะดุดแต่เขาก็ไม่เคยคิดที่จะสนใจใครเป็พิเศษ
"เอาไว้วันหลังดีกว่านะครับวันนี้ผมไม่สะดวก" วายุมองไปที่ไอ้เพื่อนรักที่มันยืนยิ้มอยู่ก็เขาสองคนต้องกลับด้วยกัน วายุไม่ได้โกหก จากนั้นเขาสองคนจึงเดินลงบันได
"เฮ้ยๆไอ้หมอเหมือนผู้หญิงคนนั้นจะหนีอะไรมาเลยว่ะ เธอวิ่งมาทางเราด้วยว่ะ" สัญชาตญาณตำรวจมองแว๊บเดียวก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติเมื่อวายุกับชลธารเดินลงมาถึงชั้นล่าง ก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งมาทางที่พวกเขายืนอยู่
"ปัก...โอ๊ย!!"
"คุณเป็อะไรมั้ยครับ"พริ้งพราววิ่งอย่างรีบร้อนมาชนเข้ากับแผงอกของวายุพอดี จนเธอเกือบจะล้มแต่มีแขนแข็งแรงรั้งเอวของเธอเอาไว้ได้ทัน
"ช่วยด้วยค่ะพาฉันออกไปจากที่นี่ที" เธอร้องบอกเสียงสั่น ในขณะที่ตอนนี้เธออยู่ในอ้อมแขนของวายุ
"ปล่อยผู้หญิงคนนี้เดี๋ยวนี้นะเธอเป็แฟนผม" ผู้ชายคนที่เดินตามพริ้งพราวมารีบแสดงตัวเป็เ้าของทันที
"ไม่จริงนะคะคุณอย่าไปเชื่อ"ตอนนี้อาการของพริ้งพราว เริ่มออกอาการหนักขึ้นแล้ว เธอร้อนรุ่มไปหมดทั้งตัวแต่ยังคงเก็บอาการได้อยู่
"คุณผู้หญิงคนนี้เธอบอกว่าไม่ใช่แฟนคุณเชิญคุณกลับไปที่เดิมถ้าไม่อย่างนั้นเื่ถึงโรงพัก" เป็เสียงของชลธารที่โชว์บัตรเ้าหน้าที่แสดงตัวว่าเขาคือตำรวจ ที่จริงวันนี้เขา้ามาเที่ยวไม่ได้คิดว่าจะได้มาปฏิบัติหน้าที่ด้วย
"ฝากไว้ก่อนเถอะมึง"แล้วผู้ชายคนนั้นก็เดินกลับไปนั่งที่เดิมด้วยอารมณ์เหมือนเด็กถูกแย่งของเล่น
วายุกับชลธาร พาพริ้งพราวเดินออกมาข้างนอกแล้วคิดว่าจะแยกย้ายกันตรงนี้ แต่ขาของเธอเริ่มอ่อนยืนไม่อยู่ ร่างกายร้อนรุ่มทำให้เธอเอามือของเธอนั้นลูบแผ่นหลังของวายุเบาๆ ที่จริงเธออยากจะทำมากกว่านี้แต่ด้วยความที่เธอยังพอมีสติอยู่บ้าง
"คุณทำอะไรน่ะ!"เป็จังหวะเดินมาถึงที่รถพอดี ตอนแรกวายุคิดว่าเธอเดินแยกไปแล้วซะอีก เมื่อวายุหยุดเดินแล้วหันมาถามเธอเสียงเข้มพริ้งพราวทนไม่ไหวกับอาการของตัวเองอีกต่อไป เธอเข้าไปกอดวายุอย่างแน่นจนชลธารรู้ได้ทันทีว่าเธอไปโดนอะไรมา เพราะสายตาของเธอมันฟ้อง
"ปล่อยผมเดี๋ยวนี้นะ...คุณจะทำบ้าอะไรเนี่ย"วายุกำลังถูกหญิงสาวตรงหน้าลวนลาม เขากำลังจะแกะมือของเธอออกแต่ชลธารก็พูดขัดขึ้นมาซะก่อนว่า...
"ไอ้หมอ เธอโดนยาว่ะ"
"ร้อน...ฉันร้อน"แล้วอาการของเธอตอนนี้ก็เริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนวายุต้องมองหน้าเธอชัดๆอีกครั้ง
"เอาเธอขึ้นรถ!!" วายุโยนหญิงสาวให้เพื่อน ให้พาเธอขึ้นรถแล้วเขาก็มานั่งประจำตำแหน่งคนขับทันทีด้วยความที่ตัวเองเป็หมอจะปล่อยให้ผู้หญิงคนนี้ทรมาน โดยที่เขาไม่ช่วยหรือไม่สนใจไยดีเธอเลยมันก็ดูจะใจร้ายเกินไปหน่อย
ชลธารกำลังจะช่วยเอาพริ้งพราวขึ้นรถแต่เสียงโทรศัพท์ ของชลธารก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะซะก่อนเขากดรับทันทีเมื่อรู้ว่าใครโทรมา
"ครับ ที่รัก"
"......."
"กำลังจะกลับแล้ว อีกแป๊บเดียวเดี๋ยวก็ถึงแล้วครับ"วายุได้ยินที่เพื่อนพูดกับโทรศัพท์ถึงกับตาโต เพราะมันไม่เข้ามานั่งด้านหน้า แต่เปลี่ยนตำแหน่งให้หญิงสาวคนนี้เข้ามานั่งข้างๆเขาแทน แล้วมันก็ปิดประตูรถทันทีโดยที่มันไม่เข้ามานั่งด้วย นี่มันกำลังจะทิ้งกันนี่!
"ไอ้หมอ กูไม่ไปด้วยนะเดี๋ยวกลับแท็กซี่เมียกูโทรตามแล้วว่ะ ถ้าไปกับมึงมีหวังเมียกูถลกขนบนหัวออกหมดแน่ๆ" คนกลัวเมียยิ่งกว่าสิ่งอื่นใดกำลังจะทิ้งให้คุณหมอวายุดูแลหญิงสาวคนนี้ตามลำพัง
"เออ...รีบไปเลย"วายุบอกเพื่อนเสียงดัง เขาประชด!!
"รีบไปนี่คือ..."ชลธารไม่เข้าใจในสิ่งที่เพื่อนพูด ที่จริงมันต้องบอกให้เขาอยู่ช่วยมันสิถึงจะถูก
"รีบไปไกลๆ ตีนกูเลย...ไอ้สัส" วายุเข้าไปนั่งในรถแล้วมองไปที่ผู้หญิงตัวเล็กที่นั่งอยู่ด้านข้าง ตอนนี้เธอกำลังปลดกระดุมเสื้อออกแล้ววายุเห็นดังนั้นจึงรีบขับรถออกไปด้วยความเร็ว
"คืนนี้ผมจะช่วยคุณเอง"
6K
