มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

“ใช้วันหยุดอยู่กับบ้าน น่าเบื่อ!”

บ้านเหลียว เหลียวชาชานั่งอยู่บนโซฟา มือกำลังถือจอย PS3 พร้อมกับตะโกนเสียงดังหนวกหู

เมื่อเธอไปผจญภัยในร่างวิญญาณในยมโลก หนึ่งสัปดาห์ได้ผ่านไป ระหว่างสัปดาห์นี้ สามารถพูดได้ว่า ฉินเฉาได้พัก ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น พวกเขาต่างทำกิจกรรมของแต่ละคน หยุดแผนการลักพาตัวเหลียวชาชาของพวกเขา

ไม่ใช่เพราะพวกเขามีเหตุผลอื่น พวกเขาแค่หวาดกลัวบอดี้การ์ดลึกลับที่อยู่ข้างเหลียวชาชา ฉินเฉา

แต่ฉินเฉาก็ไม่ได้ลดการระวังลง เขารู้สึกว่านี่คือความสงบก่อนสึนามิมา วินาทีถัดมา เสียงคำรามก็จะดังออกมาอีก

“ชาชาน้อย ไม่ใช่ว่าเธอเกลียดการไปโรงเรียนไม่ใช่เหรอ? ทำไม แค่วันหยุดแค่วันเดียว เธอก็เบื่อแล้ว?”

ฉินเฉายิ้มขณะที่เขากำลังควบคุมตัวละครบนหน้าจอผ่านจอย เตะตัวละครของเหลียวชาชาไปหลายสิบครั้ง และทำให้มัน KO

“อ๊าาา!” เหลียวชาชาตะโกนออกมาอีกครั้ง “ไม่ใช่เพราะนายทำให้ฉันเป็นบ้าอยู่ที่บ้านหรือไง! ดูสิ นายไม่ปล่อยให้ฉันเล่นแม้แต่เกม!”

“ไม่ใช่ว่าฉันไม่ให้เธอเล่น แต่เธอมันโง่เกินไป”

ฉินเฉาลูบผมเหลียวชาชา ขณะที่อีกฝั่งพยายามปัดมือเขาออก “เด็กผู้หญิงต้องเล่นพวกกระโดดเชือกสิ ไม่ใช่เล่นเกมต่อสู้พวกนี้ มันไม่เหมือนผู้หญิง”

“เหอะ!” เหลียวชาชาเตะขาฉินเฉาด้วยเท้าของเธอ แต่รู้สึกเหมือนกับเตะแผ่นเหล็ก ทำให้เธอต้องกัดฟันด้วยความเจ็บปวด

“นาย คุณหนูคนนี้โดนนายแกล้งตลอด!”

“จะเป็นไปได้ยังไง!” ฉินเฉาหัวเราะ ลูบจมูกแล้วพูด “ฉันสุภาพเสมอกับสาวสวย!”

“ฮึ่ม! นายสุภาพแต่กับพี่ลู่ลู่” เหลียวชาชาบุ้ยปาก และพูดอย่างไม่มีความสุข “ที่จริง ที่จริงแล้ว ผู้อื่นก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน...”

พร้อมกันนั้น เธอก็ดึงแขนเสื้อลงอย่างอายๆ และส่งท่าทางยั่วยวนไปที่ฉินเฉา

“สวรรค์ ฆ่าฉันเถอะ!” ฉินเฉาจู่ๆ ก็ร้องออกมาอย่างสุดแสนจะเศร้าใจ “ท่านซาตานโปรดรับยัยเด็กนี่คืนไปด้วยเถอะ! อย่าบอกฉันนะว่าเมื่อฉันไปช่วยวิญญาณของเธอ ฉันลืมเอาหัวเธอกลับมาด้วย!”

“ฉินเฉา ฉันจะตีนาย!” เหลียวชาชากระโดดขึ้นมาอย่างโกรธๆ และทิ้งตัวลงบนร่างฉินเฉา ใช้วิชาขาเกี่ยวไว้รอบเอวเขา อ้าปากและกัดเข้าที่ไหล่ของเขา

ขาของเด็กสาวยิ่งนานยิ่งเกี่ยวแน่นขึ้น ทันใดนั้นฉินเฉาก็รู้สึกโกรธขึ้นมา และตบเข้าที่ก้นงอนๆ ของเธอ และรีบพูด

“รีบลงไป ถ้าพี่ลู่ลู่ของเธอเห็นเราเข้า เราตายแน่!”

“นายกลัวอะไร...พี่ลู่ลู่ออกไปซื้อของที่ตลาด และคงยังไม่กลับมาตอนนี้” เหลียวชาชามองทะลุชายคนนี้ เธอกอดแขนฉินเฉา ค่อยๆ ถูร่างของเธอไปกับร่างของเขา ปากของเธอหายใจอย่างหนักหน่วงด้วยความรักใคร่ และพูดอย่างอายๆ ว่า “นอกจากนี้ ถ้านายไม่พูด...ผู้อื่นจะเป็นผู้หญิงของนาย....”

"อะไร เมื่อไหร่ที่พ่อเธอคนนี้พูดคำพูดเสียสติแบบนี้!”

“นาย! นายต้องไม่ปฏิเสธสิ!” เมื่อได้ยินคำพูดไม่รับผิดชอบของฉินเฉา เหลียวชาชาก็เหมือนแมวที่ถูกเหยียบหาง รีบดึงหูของฉินเฉาทั้งสองข้างและตะโกน “ครั้งล่าสุดที่เราอยู่ในเมืองเต็มสุข นายพูดเองกับเจ้าอ้วนนั่น! พระเจ้าที่ยิ่งใหญ่ จะไม่พูด ถ้าเขาไม่คิดจะรักษา!”

“เอิ่ม...ตอนนั้น สถานการณ์มันบังคับ...” ฉินเฉาตบก้นงอนๆ สองครั้งเบาๆ “เธอจะมาล่วงเกินฉันเพราะแบบนั้นไม่ได้ ฉันมีแฟนแล้ว ฉันทิ้งเธอไม่ได้”

“ฮึ่ม! ผู้รักษาประตูก็ทำประตูได้!” อารมณ์ของคุณหนูเหลียวชาชาลุกพรึบ และพูด “ไม่ใช่ว่าเธอเป็นแค่ลูกสาวคนที่สองของตระกูลซูหรอกเหรอ? ฉันไม่เชื่อว่าทั้งรูปโฉมและสมบัติ ฉัน เหลียวชาชาจะแพ้เธอ!”

“หน้าอกเธอเล็กกว่านะ...” ฉินเฉาพูดออกมา

“อ๊ากกก! ฉันจะตีนาย! ไม่! ฉันต้องบอกพี่ลู่ลู่ เริ่มตั้งแต่พรุ่งนี้ ฉันจะกินมะละกอ!”

“มันขาดแคลนมาตั้งแต่เกิดแล้ว....แม้ว่าเธอจะหาอะไรมาเสริม มันก็สายไปแล้ว เธอไม่คิดงั้นเหรอ....”

“ฉินเฉา เอาปืนมาให้ฉัน ฉันจะฆ่าตัวตายพร้อมกันกับนาย...”

ขณะที่ทั้งสองคนกำลังหยอกกัน โทรศัพท์ในห้องทันใดนั้นก็ดังขึ้น เป็นโทรศัพท์แบบเก่าโบราณ หูฟังของมันทำมาจากหินอ่อนเกรดสูง ปุ่มกดก็ฝังเพชร

“หยุดเล่นได้แล้ว รีบไปรับโทรศัพท์!” ฉินเฉารีบตีก้นสาวน้อย ปล่อยเธอลง

“ไม่ ฉันอยากให้นายอุ้มฉันไป!” ไม่คิดว่าสาวน้อยจะทำตัวเอาแต่ใจ ฉินเฉาหมดหนทาง และอุ้มเธอเดินไปหาโทรศัพท์

โทรศัพท์ในบ้านนี้มีไว้แจ้งเหตุฉุกเฉินให้กับเจ้าบ้านเหลียว แต่เมื่อไม่มีเหลียวตงไค และหยูลู่อยู่ในจังหวะนี้ โทรศัพท์จึงต้องรับด้วยคุณหนูใหญ่ของบ้าน เหลียวชาชา

“สวัสดี ฉันเหลียวชาชา ใครพูดคะ?” ปกติ คุณหนูคนนี้ก็เอาแต่ใจอยู่แล้ว แต่ต่อหน้าคนอื่น เธอยังคงรักษาท่าทางที่เหมาะสมไว้

"#@*&@...." เสียงอีกฝั่งเหมือนจะรีบร้อน พูดบางสิ่งที่ด้วยอารมณ์รุนแรง หน้าแดงๆ ของเหลียวชาเปลี่ยนทันใด มือเธอสั่น และโทรศัพท์ตกลงจากโต๊ะเสียงดัง

“ชาชาน้อย เป็นอะไร?” ฉินเฉารู้สึกว่ามีบางสิ่งผิดไป หน้าของเหลียวชาชาขาว และเธอเปิดปากออกมา แต่ไม่พูดอะไร

แต่เสียงจากโทรศัพท์ยังคงตะโกนออกมา และฉินเฉารีบหยิบมันขึ้นมา

“ฉัน ฉินเฉา ถ้าคุณมีอะไรจะพูด คุณพูดกับผมได้”

“เร็ว รีบบอกคุณหนู!” เสียงจากฝั่งตรงข้ามเป็นกังวลอย่างยิ่ง “คุณหยูลู่ถูกลักพาตัวไป พวกมันมีคนมาก และผมได้รับบาดเจ็บ!”

“อะไรนะ!” ฉินเฉาราวกับถูกฟ้าผ่า เหลียวชาชาค่อยๆ ไถลร่างออกจากร่างของเขา

“บอกฉันอีกครั้ง เกิดอะไรขึ้นกับหยูลู่?” ฉินเฉารีบตะโกนใส่โทรศัพท์

“เธอถูกลักพาตัวไป!” เสียงจากโทรศัพท์ดังออกมาจากบอดี้การ์ดของหยูลู่ ฉินเฉายืนนิ่งไม่ขยับ มีเหงื่อเย็นๆ ไหลออกมาจากหลังของเขา

‘นี่ต้องเป็นการกระทำเพื่อจัดการเหลียวชาชา! แต่พวกน่ารังเกียจนี้ข้ามฉันไปลักพาตัวหยูลู่! แต่มีแค่ไม่กี่คนที่รู้ว่าหยูลู่เป็นมากกว่าพี่เลี้ยงในตระกูลเหลียว ดูเหมือนว่าศัตรูจะทำความเข้าใจกับตระกูลเหลียวมาเป็นอย่างดี’

‘อย่าบอกฉันนะว่า นี่เป็นการกระทำของเจ้าคนแซ่จงนั่นอีกแล้ว!’

“นายอยู่ไหน ฉันจะให้ลุงฟู่ส่งคนไปรับ!” หลังจากพูดกับบอดี้การ์ดของหยูลู่เสร็จ ฉินเฉาก็วางโทรศัพท์ลง

เหลียวชาชาที่อยู่ข้างเขากำลังร้องไห้อยู่ สะอื้น กำลังมองมาที่ฉินเฉา

“ฉะ ฉันจะทำยังไงดี...ฮือๆ ๆ ถ้าพวกมันทำร้ายพี่ลู่ลู่ แล้ว...”

ฉินเฉาจับมือเหลียวชาชา และปลอบเธอ

“ชาชาน้อย เธออย่าห่วงนักเลย เราต้องโทรบอกตำรวจก่อน และจากนั้นเธอก็บอกให้คนของตระกูลเหลียวช่วยค้นหาทั่วเมืองตงชวน ฉันไม่ใช่เชื่อว่าพวกลักพาตัวจะจับคนไปโดยไม่มีเป้าหมาย ถ้าเรารอ พวกมันจะต้องติดต่อมาอย่างแน่นอน”

เพียงแค่ฉินเฉาเพิ่งพูดเสร็จ จู่ๆ ก็มีเงาวาบผ่านหน้าต่าง ทำให้ฉินเฉาสะดุ้ง

“ระวัง!” ความรู้สึกไม่ดีลอยเข้าสู่ใจเขา ฉินเฉาจับเหลียวชาชาจากโซฟา กระโดดออกไปที่อีกฝั่งของห้อง

ในเวลานี้เอง หน้าต่างฝรั่งเศสขนาดใหญ่ก็แตกเล็กน้อย พร้อมกับมีมีดสั้นสีดำเหมือนอาวุธลอยมาจากหน้าต่าง และปักเข้าที่โซฟาที่ทั้งสองคนเพิ่งนั่ง

“ใคร!” เมื่อฉินเฉามองออกไปนอกหน้าต่าง แต่ที่นั่นไม่มีใคร เวลานี้เป็นตอนกลางวัน ข้างนอกสว่างไสว และแสงอาทิตย์สาดเข้ามาในห้องอย่างเกียจคร้าน ถ้าไม่ใช่เพราะหน้าต่างที่แตกนั่น มันก็ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ฉินเฉาขมวดคิ้ว และยื่นมือออกไปทางมีดสั้นสีดำที่ปักเข้าไปในโซฟา และทันใดนั้นมีดสั้นก็ลอยเข้ามาในมือเขา

หลังจากจับอาวุธเย็นชิ้นนี้แล้ว เขาก็มองเข้าไปใกล้ๆ และพบว่านี่คือคุไนของนินจา!

ที่ปลายของคุไนปักไว้ด้วยกระดาษ ดูเหมือนจะเป็นจดหมายปิดผนึก

“หือ นี่มันปีอะไรแล้ว ทำไมยังใช้ธนูบินส่งจดหมายอีก! ทำไมไม่ใช้นกพิราบเลยล่ะ!” ขณะที่กำลังบ่น ฉินเฉาก็เปิดจดหมาย

ด้านบนมีข้อความหนึ่ง ทำให้ฉินเฉารู้สึกหนักหน่วง

โปรดเปิดจดหมาย:

‘คุณหยูลู่อยู่ในมือเรา ถ้านายต้องการช่วยเธอล่ะก็ คืนนี้ 5 ทุ่ม ไปที่ถนนจงซาน แยกที่ 5 ตู้โทรศัพท์’

‘โปรดไปคนเดียวคุณฉิน ไม่อย่างนั้น คุณจะเห็นเพียงแค่ศพของคุณหยูลู่’

ปล. คุณหยูลู่สวยมาก’

2010 X เดือน X วัน

“บัดซบ โปรดเปิดจดหมาย โปรดขายายแกสิ!” ฉินเฉาฉีกจดหมายเป็นสองส่วนอย่างโกรธแค้น

“เราจะทำยังไงดี โทร โทรบอกตำรวจดีมั้ย....” เหลียวชาชาเป็นห่วงความปลอดภัยของหยูลู่อย่างมาก เข้ามาเกาะแขนฉินเฉาและพูดออกมา

“ไม่!” ฉินเฉาโบกมือ “ฝั่งตรงข้ามเตรียมตัวมา และพลังของพวกนั้นต้องไม่น้อยแน่นอน ตำรวจช่วยเราจัดการเรื่องนี้ไม่ได้หรอก มีแต่ฉันคนเดียวที่ทำได้”

ยิ่งกว่านั้น ในจดหมายยังเรียกเขาว่าคุณฉิน ดูเหมือนว่าพวกมันจะรู้ชื่อเขา โชคดีที่ซูเฟยส่งคนไปปกป้องพ่อแม่เขาลับๆ แล้ว ไม่อย่างนั้น พวกชั่วร้ายพวกนี้ จะต้องเริ่มจากสมาชิกในครอบครัวของเขาแน่

เมื่อคิดเรื่องนี้ เขาก็บีบจดหมาย และแสยะยิ้ม “ฮึ่ม ฮึ่ม พวกแกอยากเจอฉันใช่มั้ย? ดี ฉันจะไป และเล่นกับพวกแกเอง! ชาชาน้อย รออยู่ที่นี่ และเรียกบอดี้การ์ดทั้งหมดกลับมา ฉันไม่ต้องการตกลงไปในกับดักของศัตรู”

“ไม่ต้องห่วง” เหลียวชาชาพูด “ในคฤหาสน์เหลียวนี้ ไม่มีใครผ่านการป้องกันเข้ามาได้หรอก แน่นอน ยกเว้นนาย”

เหลียวชาชารู้ความสามารถของฉินเฉา เพียงแค่คนของตระกูลเหลียว ต่อให้พวกเขาจะเพิ่มการป้องกันเป็น สามสี่เท่าก็ไม่สามารถหยุดเขาได้

“ฉันฝากพี่ลู่ลู่ไว้กับนายด้วย” เหลียวชาชากอดฉินเฉา และจูบเข้าที่หน้าของเขา “นี่คือรางวัล”

ฉินเฉาทันใดนั้นก็กลัวจูบกะทันหัน เขารีบยืนขึ้น และพูด “สาวน้อย ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เธอเรียนเรื่องพวกนี้? ครั้งล่าสุดฉันช่วยเธอ และครั้งนี้ฉันช่วยหยูลู่ ราคาของฉันในฐานะบอดี้การ์ดถูกพวกเธอตระกูลเหลียวบีบเค้นออกมาใช้เกินคุ้มไปแล้ว”

“ฮิฮิ ฉันก็อยากจะบีบเคล้นนายเหมือนกัน!” รู้ถึงความสามารถของฉินเฉา เหลียวชาชาก็เบาใจ และอดหยอกเขาไม่ได้

หน้าของฉินเฉาทันใดนั้นก็กลายเป็นแปลกๆ จ้องไปที่เหลียวชาชา เหลียวชาชาก็สังเกตถึงคำพูดกำกวมของเธอ จู่ๆ ก็หน้าแดง และพูดอย่างโกรธๆ ว่า

“เจ้าลามก! นายกำลังคิดอะไรของนาย!”

“ฉันไม่ได้คิดอะไร!” ฉินเฉาส่ายหัว “แค่ได้ยินว่ามีบางคนอยากจะสูบฉันให้แห้ง ฉันเลยกลัวนิดหน่อย...”

“ฉินเฉา! ไอ้เลว!” เหลียวชาชาอายมาก เลยวิ่งไปที่โซฟา คว้าหมอนขึ้นมาและฟาดใส่หน้าฉินเฉา

“เอาล่ะ เอาล่ะ หยุดเล่นได้แล้ว!” ฉินเฉาใช้ความคิดของเขาหยุดหมอนไว้ตรงหน้า “เธอไปจัดการเรื่องการป้องกันรอบๆ บ้าน และฉันจะไปเตรียมตัว”

จบตอน