OSVALDO ผู้ปกครองทั้งสี่มิติ (ภาคโรงเรียนเวทมนตร์)

        มาทางด้านพวกริชาร์ต ภายในห้องอาหาร

        “ นั่นมันเอล่ารุ่นน้องของข้านิ ” ชายหนุ่มเอ่ยเปรย หลังจากทุกคนภายในห้องนั่งกันเงียบกริบไร้การพูดคุยอยู่สักพักหนึ่ง

        “ นางชื่อเอล่าเหรอพี่...งั้นก็ !! ” เสียงฮารัสถามขึ้น หันไปหาพวกเพื่อนเขาในเมื่อได้ยินชื่อนี้จากปากอานนท์มาก่อน

        “ อืม ” ริชาร์ตพยักหน้า ตอบและมองน้องฮารัสอย่างสงสัย รวมไปถึงซ่าร่า วินซาเรนพร้อมดาวิน

        “ งั้นก็ใช่ผู้หญิงคนนี้แหละที่เอาพิษลวงตาใส่อานนท์เมื่อวันก่อน ! ”  นัสขอเอ่ยแทนฮารัส อยากเล่าต่อ “ แต่ฝาแฝดอีกคนที่ชื่อ.... ชื่ออะไรนะฮารัส ข้าลืมว่ะ ”

        ฮารัสเอามือตบหน้าผากตัวเองดังแปะ มองเพื่อนชายอย่างรู้สึกเริ่มปลงกับการที่มันชอบขี้หลงขี้ลืมชื่อคนหรือจำตึกเรียนไม่ได้และบอก

        “ ให้ตายเถอะ นางชื่อแมรี่โว้ย ! ”

        “ ฮ่า ๆ ! ” แม๊กหันมาหัวเราะชอบใจ ทำให้นัสรู้สึกหมั่นไส้เลยเอื้อมมือไปตบหัวมัน จนไม่ได้สนใจพวกรุ่นพี่ที่นั่งเป็นหัวหลักหัวตออีกต่อไป

        “ นี่ ! พวกเจ้าลืมพวกพี่ไปหรือเปล่าจ๊ะ กำลังนั่งรอฟังอยู่นะเนี่ย ! ” ซ่าร่าพูดด้วยรอยยิ้ม แต่น้ำเสียงช่างตรงกันข้าม มันทำให้นัสต้องเล่าต่อ 

        “ แต่มีฝาแฝดที่ชื่อแมรี่เข้ามาช่วยเพื่อนข้าไว้ได้ทัน  ไอ้นนท์ของพี่เลยหลุดรอดพ้นมือเอล่าไปได้อย่างหวุดหวิดขอรับ ” นัสพูดจบ เด็กหนุ่มก็ยิ้มหน้าบาน ในเมื่อเห็นรุ่นพี่ซ่าร่าดูพอใจกับประโยคหลัง  ได้ยินเสียงของคนหัวโต๊ะนั่งขำขึ้น

        “ หึ ” ทุกคนหันไปมองยังต้นเสียงนั้นเมื่อได้ยินกันหมด ดาวินเลิกกระตุกยิ้ม ทำหน้าสงสัยมองกลับ ถาม

        “ ทำไม ? ” ซ่าร่าเอ่ยแทนพวกที่เหลือ คิดว่ามันน่าขำตรงไหนที่โดนพิษลวงตาเข้า นางเข้าใจดีว่ามันจะต้องเห็นภาพหลอนอย่างน่ากลัวภายใต้จิตสำนึกในแต่ละคน ซึ่งจะไม่เห็นเหมือนกันแน่

        “ ก็เมื่อกี้เจ้ากำลังขำน้องอานนท์ของข้า ! ” หญิงสาวเอามือขึ้นกอดอก หรี่ตามองเพื่อนชายอย่างไม่สบอารมณ์ขึ้นมานิดหนึ่งเข้าแล้ว ดาวินรู้สึกแพ้สายตาสีเขียวคู่นั้น เขาเลยถอนหายใจและพูด...

        “ ก็คิดว่าทำไมน้องอานนท์ของเจ้า ดูจะไม่รู้จักระวังตัวเอาเสียเลย แล้วเมื่อกี้นี้อีกถ้าหากข้าไม่เข้าไปช่วยเล่า คงจักโดน... ” ดาวินเน้นเสียงในประโยคแรกอย่างหมั่นไส้และหยุดกลางคันตรงคำหลัง เขาหันไปมองยังบานประตู เมื่อตัวเองจับไอความร้อนจากคนด้านนอกได้เสียก่อน

        “ เข้ามานั่งฟังข้างในสิ ยืนทำอะไรอยู่ล่ะ ! ”

        ดาวินเอ่ยเชิญเสียงดังทำให้ทุกคนเลิกคิ้วอย่างไม่เข้าใจ ก่อนบานประตูนั้นเปิดออกพร้อมเด็กหนุ่มร่างสูงผมทอง ใบหน้าดูโดดเด่นสุดก้าวเข้ามาข้างใน ยิ้มแห้งให้กับทุกคน นั่งลงที่เดิม เอาเสื้อยกทรงลายลูกไม้สีดำวางบนโต๊ะ พวกฮารัสทำตาโต เมื่อคิดไม่ถึงว่าเพื่อนชายจะเอาเสื้อในของผู้หญิงมาได้จริง ๆ แต่พวกเขายังไม่ทันเอ่ยถาม อานนท์ยกมือห้ามไว้ก่อน หันไปหารุ่นพี่และพูด

         “ รุ่นพี่ดาวิน ข้าต้องขอบคุณมากนะครับที่พี่อุตส่าห์เป็นห่วงข้า... ”  ดาวินกอดอกมองรุ่นน้องตรงข้างด้วยสายตานิ่งมาก เขาไม่ได้ตอบอะไรแค่มองและรอให้มันพูดต่อให้จบ ทำให้บรรยากาศเริ่มกดดันลง ทุกคนนั่งฟังอย่างเงียบกริบ ไม่เว้นกระทั่งซ่าร่า นางนั่งเงียบเพราะมองผู้ชายสองคนนี้อย่างรู้สึกเคลิ้มกับใบหน้าหล่อสุดกระชากใจสาวจริง ๆ

        “ และข้าก็รู้ตัวด้วยว่ามีคนกำลังเฝ้ามองอยู่แถวร้านขายอาวุธ... ” เมื่ออานนท์พูดจบหลุบตาลงต่ำ เพราะก่อนหน้านั้นตอนที่พวกเขาถูกเพื่อนสาวช๊อตเสร็จ เด็กหนุ่มเริ่มรู้สึกได้ว่าแถวนี้ต้องมีเผ่าพันธุ์โกคาเรย์อยู่แน่นอน ซึ่งมันก็เป็นยังงั้นจริง ๆ  ด้วย

        “ เจ้ารู้ ?... รู้ได้ยังไง...” ดาวินเอ่ยปากถามเสียงนิ่ง แต่สีหน้ากับมีความสงสัยแสดงขึ้นได้ชัดเจน

        “ ข้าเห็นมันเข้าพอดีครับและข้าก็มั่นใจด้วยว่าจะต้องใช่มันอย่างแน่นอน ! ” อานนท์เงยหน้าขึ้น มือเด็กหนุ่มกำหมัดแน่นเมื่อคิดถึงเหตุการณ์ในวันนั้น วันที่เขาถูกมันตรึงไว้กับหินก้อนใหญ่ อาบเนื้อตัวไปด้วยเลือดมากมายชวนน่าขยะแขยง

        “ ข้าว่าเราอย่ามาพูดถึงเรื่องนี้กันเลยนะดาวิน น้องอานนท์ ” ซ่าร่าพูด หันไปหาดาวิน กลับมามองอานนท์ข้าง ๆ  เอามือจับบ่าเพื่ออยากปลอบน้อง “  เรามาสังสรรค์กันนะ อย่าทำให้บรรยากาศเคร่งเครียดเลย ” ดาวินถอนหายใจอีกครั้ง พยักหน้านิดเดียวที่ว่าเขาจะไม่ถามอะไรต่ออีก มองไปยังแก้วโคชาของอานนท์พร้อมพูดขึ้น

        “ จะกินหรือว่าจะทำคำสั่งต่อให้จบอานนท์...  ” เด็กหนุ่มสะดุ้ง มองแก้วน้ำข้างมือตัวเองสลับกับเสื้อชั้นในเอล่าบนโต๊ะตรงหน้า เขาคิดลังเล  ตัดสินใจยกโคชาขึ้นดื่มแทนทำคำสั่งให้จบอย่างที่รุ่นพี่ทักมา

          อึ้ก  อึ้ก  อึ้ก  เสียงกระดกน้ำลงคอในรวดเดียวของอานนท์ เด็กหนุ่มรู้สึกหัวหนักตามมาด้วยอาการมึนงง  หลังจากดื่มเสร็จมีเสียงมากมายทยอยลอยเข้าหู ก่อนทุกอย่างจะมืดสนิท เขาน็อกฟุบคาโต๊ะลงไปเรียบร้อย

        “ หึ...” เสียงหัวเราะในลำคอของดาวินอีกตามเคย เขามองรุ่นน้องคนนี้ ส่ายหน้า คิด ‘ อ่อนว่ะ ’  หยิบแก้วขึ้นมาจิบทีละนิดในเมื่อการดื่มโคชานั้นมันมีเคล็ดลับอยู่ว่าจะดื่มยังไงไม่ให้เมาง่ายและน็อกกลางอากาศ คือครั้งแรกต้องดื่มมันรวดเดียว ครั้งต่อไปจิบมันทีละนิดพอและจะอยู่ได้นานจนงานสังสรรค์จะเลิกรา แต่อย่าดื่มมันรวดเดียวติดต่อกันเด็ดขาด ถ้าไม่อยากอยู่ในสภาพแบบนั้นและตื่นขึ้นมาด้วยความ....

        “ น้องอานนท์ ! ” ซ่าร่าร้องตกใจ รีบเอามือลูบผมของน้องคนโปรดไปมาอย่างรู้สึกเอ็นดู เพราะนางรู้ว่าจะปลุกยังไงคงไม่ตื่นขึ้นมากินต่อได้แล้วล่ะ ส่วนทุกคนอ้าปากค้างยกเว้นสามคน มองลงแก้วน้ำโคชาตัวเองทันที

        ‘ อย่าไปแตะมันเลยเป็นดีที่สุด ’ ยูคิด เด็กสาวรู้อยู่ก่อนแล้วว่าควรกินยังไงถึงไม่ให้เมาง่าย แต่นางเลือกไม่ดื่มมันเลยตั้งแต่แรก

         “ เอ่อ.. อยากจะเล่นต่อกันไหมขอรับ หรือ... ” จู่ ๆ ริชาร์ตเอ่ยขึ้น มองทุกคนที่ตอนนี้ต่างส่ายหน้ากันแล้ว “ งั้นก็กลับ...” วินที่กำลังดื่มมันไปเรื่อย  ๆ ชะงักวางแก้วลง 

        “ เฮ้ย ยังดิ ข้ายังกินไม่ซะใจเลยน้องริชาร์ต ” ริชาร์ตสะดุ้ง รีบหันมองรุ่นพี่ร่างอ้วนพร้อมก้มหัวให้เป็นการขอโทษที่ขัดพี่แก่กำลังดื่มด่ำโคชามีรสชาติอันโอชะดีกว่าเครื่องดื่มมึนเมาชนิดอื่นเสียอีก

        “ พี่ดาวินเจ้าค่ะ  งั้นพวกน้องขอตัวกลับก่อนนะ... ”  เสียงดูฟังสนิทสนมกับรุ่นพี่ตรงหัวโต๊ะจากเด็กสาวคนหนึ่ง นางลุกขึ้น ก้มหัวให้รุ่นพี่ทุกคน ในเมื่อเห็นว่าเพื่อนชายตัวเองสลบไปแล้ว   

        “ อืม ” ดาวินพยักหน้าผุดยิ้มอย่างอ่อนโยนให้น้องสาวตัวเองตรงข้ามกับเขานั่นก็คือ....

          “ เฮ้ย ! เจ้าเป็นน้องของพี่ดาวินเหรอยู !!! ทำไมข้าไม่รู้เลยล่ะ... “ ฮารัสทำหน้าตกใจ อ้าปากอีกครั้ง ลุกขึ้น มองเพื่อนสาวข้าง ๆ นัสสลับกับรุ่นพี่ตรงหัวโต๊ะไปมาอยู่สักครู่ นั่งลงเมื่อเห็นสายตาจากผู้เป็นพี่ชายของยูกำลังเอามือกอดอกมองอย่างเย็นชาส่งมาให้อยู่

          “ ทำไม มันแปลกตรงไหน...” ดาวินเอ่ยถาม เลิกคิ้วมอง

        “…….” ฮารัสรีบส่ายหน้าแทนคำตอบของเขาและคิด ‘ ใครจะกล้าถามวะ ’

        “ พี่ดาวิน อย่าทำหน้าแบบนั้นสิเจ้าค่ะ เพื่อนของน้องกลัวหมดแล้ว ”

        ยูเอ่ย เดินเข้ามาหา โน้มตัวหอมแก้มพี่ชายต่อหน้าทุกคน พวกนัสอึ้ง รีบหันไปมองพวกเพื่อนสาวที่ทำหน้าเหมือนกับว่ามันเป็นเรื่องปกติสำหรับพี่น้องคู่นี้ แต่ว่า... ถ้าลองสังเกตดูดี ๆ ตรงใบหน้า ดวงตาสีเทาเข้มสองคู่นั้นมันฉายแววเย็นชาแฝงไปด้วยบ้าอำนาจคล้ายกันอยู่

         ดาวินยิ้มให้ยู มองร่างน้องสาวที่กำลังเดินอ้อมหลังเขาไปช่วยนัสพยุงอานนท์ขึ้นจากเก้าอี้ด้วยท่าทางลำบากอยู่  ในเมื่อเพื่อนชายคนนี้ตัวหนักมาก ‘ แม่งกินอะไรเป็นอาหารเนี่ย โคตรหนักเลยไอ้นนท์ ! “ นัสคิดเห็นฮารัสกับนัสรีบเดินเข้ามาช่วยพยุงอีกทีหนึ่ง พวกเขาก้มหัวให้พวกรุ่นพี่ พากันช่วยพยุงอานนท์เดินออกไปจากห้องได้อย่างสำเร็จ

         .........................................................