ไม่มียังไม่ได้คิด

ณ ที่แห่งหนึ่ง

"ผู้เฒ่า นี้พวกเราต้องทนทุกข์ กันอีกเท่าไหร่กันถูกพวกมันใช้งานเป็นทาส ใช้แรงงานพวกเราจนล้มตายกันไปมากมาย"

มีเสียงที่ดูหนุ่มแน่นพูดขึ้น

"อีกไม่นานหรอก พวกเราต้องทนกันไว้ก่อนรักษาคำมั่นสัญญาเอาไว้ รอให้ท่านผู้นั้นมาช่วยพวกเรา"

ผู้เฒ่าพูด

"ทำไม ทำไม พวกเราต้องทนกับอะไรแบบนี้แล้วท่านผู้นั้นที่ท่านเฝ้ารอหนะมัน เป็นใครกัน!! พวกเรารอกันมานานมากแล้ว.."

หนุ่มคนนั้นน้ำตาหลั่งไหลด้วยความเสียใจ

"เขาคนนั้นอย่างที่ข้าเคยพูดมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน เขาคือคนที่ได้ชื่อว่า 'จอมมาร' ตราบเท่าที่เรายังรักษาคำสัญญาเขาจะต้องมาแน่นอนข้ารู้ว่ามันนาน ข้าก็เฝ้ารอเขาคนนั้นมานาน ถึงสองหมื่นปีเหมือนกันแต่ได้โปรดรอเถิด"

ผู้เฒ่าพูดขึ้นพร้อมกับน้ำตาที่หลั่งลินเป็นสาย

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ฟุบ

เห้อ

"ทางเปอร์เซียจะเป็นยังไงบ้างนะ"

เคนพูดขึ้นหลังจากล้มตัวลงนอนและถอนหายใจ และหลับไปประมาณ 5 นาที และลุกขึ้นทันที

"เอาหละจะมานอนอยู่ตรงนี้ไม่ได้ ต้องไปดูเปอร์เซีย สักหน่อย"

เคนพูดขึ้นและรีบออกเดินทาง ไปในทิศทางที่เปอร์เซีย อยู่ทันที โดยไม่รู้สึกตัวเลยว่ามีสายตาของอะไรบางอย่างกำลังมองเขาอยู่

.

.

.

.

"คงต้องรีบแล้ว ไม่รู้ว่าเคนจะบาดเจ็บหนักไหม"

เปอร์เซีย พูดขึ้นและมองมนุษถ้ำ ผู้เฒ่า และวิ่งไปรอบๆ ในระยะที่ไม่มีระเบิดฝังอยู่ ในระหว่างวิ่งก็เก็บบางอย่างขึ้นมา

ฟุบ แก็ก

เปอร์เซีย ทดสอบปาหินเข้าไปหาผู้เฒ่า แต่สิ่งที่เกิดขึ้นก็คือติดเกราะโปร่งแสง 'แย่เลยแหะ จะทำไงดีเนี่ย อ๊ะ เดี๋ยวนะ'

ตูม

เปอร์เซียทดสอบอีกครั้งโดยใช้แรงขว้าง หินที่มีขนาดไม่ใหญ่มากลงพื้นในจุดที่มีระเบิดอยู่ เพื่อพิสูจน์ความคิดของเธอ และมันได้ผล เพราะทุกครั้ง ที่เธอพยายามเข้าไปจะติดระเบิดและ การโจมตีระยะไกลของผู้เฒ่าตลอด

"เสร็จแน่แก"

ตูม ตูม ตูม ตูม

เปอร์เซียพูดขึ้นและทำลายระเบิดที่เหลือส่วนใหญ่รอบตัวของ ผู้เฒ่า

ครืน ครืน ครืน

"เอ๋"

อยู่ๆก็มีเสียง แปลกๆ ดังขึ้นทำให้เปอร์เซีย ต้องหยุดลง ผู้เฒ่าพึมพัมบางอย่างออกมา ทำให้ดินและหินส่วนหนึ่ง ก่อร่างขึ้นมาจนมีรูปร่างคล้ายมนุษย์พวกมัน มีกันสามตัว และเริ่มขยับตัวเข้ามาโจมตีเปอร์เซีย ถูกแล้วพวกมันคือโกเลม

"มันทำอะไรเนี่ย แบบนี้มันโกงนี้"

ฟึบบ

เปอร์เซียพูดขึ้นขณะที่ข่วนออกไปครั้งนึงทำให้โกเลมตัวนึงเกือบจะขาดออกเป็นสามส่วน และเปอร์เซียก็เดินถอยไปข้างหลัง

เปรี้ยงง

อากกกกก

ในขณะที่เปอร์เซียกำลังจะโจมตีโกเลมตัวต่อไป ก็มีสายฟ้าพุ่งเข้ามาโจมตีเปอร์เซีย จนล้มลงด้วยความเจ็บปวด

แฮก แฮก 

"นี้ เรา กำลังจะตายงั้นหรอ"

เปอร์เซีย พูดขึ้นในขณะที่ล้มลง สติของเธอเริ่มเลือนลาง

ปัง! ตูม!

มีเสียงปืนและเสียงระเบิดดังขึ้นทำให้เปอร์เซีย ได้สติขึ้นมาอีกครั้งนึง และรีบกระโดดถอยออกมาอย่างรวดเร็ว

แฮก แฮก

"ขอบคุณ..มาก "

เปอร์เซียพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างอ่อนแรง

"เธอนี้มันมือใหม่จริงๆ เห้อให้ตายสิ"

เคนต่อว่าด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ พร้อมกับมองสำรวจตามตัวของเปอร์เซีย พบว่ามีแผลเต็มตัวไปหมด ทั้งแผลไหม้แผลที่ได้จากโดนอะไรบาด และอีกมาก

"ฉันจัดการต่อเองดีกว่า"

ฟุบ

ฉิง

เคนพูดและดีดตัวเข้าหา โกเลมตัวสุดท้ายทันทีและฟันมันด้วยมีดของเขา

กึก กึก

"ทำไมมันดึงไม่ออกฟระ "

ฟุบ 

เคนต้องปล่อยมือออกจากมีด เพราะมันติดไปกับร่างของโกเลม ส่วนโกเลมที่ เขาคิดว่าได้จัดการไปแล้วนั้นมันกลับลุกขึ้นมาโดยมีสภาพเหมือนเดิมทุกอย่าง

"ฟื้นตัวเองได้อีกแล้ว? น่ารำคาญโว้ย"

ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง ตูม ตูม ตูม ตูม ตูม ตูม

เคนรัว ปืนใส่ พวกโกเลมถึงตัวละ สองนัด ทำให้พวกมันเหลือแต่ขา และมีดของเคนก็ตกลงสู่พื้น เคนวิ่งเข้าไปและหยิบมีดคืน และวิ่งต่อเข้าไปหาผู้เฒ่าทันที

ฉิง

ปัง ตูม

"สำเร็จไหม"

"อย่าพูดประโยคนี้สิฟระ เดียวมันก็ไม่ตายหรอก"

เปอร์เซียพูดขึ้นทำให้เคนกลับมาหา เธอ โดยทันที และมองไปที่ผู้เฒ่าเคน ก็เริ่มมีหมอกสีดำวนรอบและแผ่ขยาย ออกมา โดยมีตัวผู้เฒ่าเป็นจุดศูนย์กลาง มันดูคล้ายเมฆแต่ ก็ไม่น่าใช่ ข้างในหมอกตอนนี้มีแสงคล้ายๆ กับฟ้าแลบอยู่

"อะไรวะนั้น"

จู่ๆ เคนก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่างจึง โยนปืนทิ้งไปในทันที

เปรี้ยง!!!!

มีเสียงฟ้าผ่าดังขึ้น และมีสายฟ้าวิ่งเข้าใส่ปืนของเคนจะละลายไปในทันที

"สายฟ้านั้น มันแรงกว่าครั้งก่อนๆรึปล่าว เปอร์เซีย"

เคนถาม

"ใช่แล้ว ถึงฉันจะมั่นใจในความอึดของร่างกายฉันอยู่พอตัว แต่ไม่มีทางรับพลังโจมตีขนาดนั้นได้หรอก"

เปอร์เซียตอบ

"ชิบหายละไง"

ในขณะที่เคนและเปอร์เซียกำลังตกอยู่ในความสิ้นหวังนั้น ก็มีเสียงนึงดังขึ้น

_________________________________________________________________________________________________________