มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

“ฉะ ฉันเพิ่ง...” อู๋ซิ่นที่กำลังจะตายเพราะความอาย เธอนั่งอยู่บนซิงค์ กอดขาตัวเอง และฝังหน้าเข้าไปในแขน

แต่ฉินเฉาที่หนังหนากว่า หลังจากไอแห้งๆ ออกมาสองครั้ง เขาก็พูดว่า “แฮ่ม เมื่อกี้นี้เราไม่ได้ทำอะไร พวกเราทั้งคู่บริสุทธิ์”

“แต่...แต่ฉันยังจำได้...” โดยที่ไม่เงยหัวขึ้น อู๋ซิ่นเหมือนกับกำลังพูดขณะที่กัดปากอยู่ “ฉันได้ทำเรื่องน่าอาย...ฉะ ฉันถอดเสื้อผ้าตัวเอง...”

“นั่นไม่จริง ดูสิ ไม่ใช่ว่าเธอกำลังใส่เสื้อผ้าอยู่เหรอตอนนี้?” ฉินเฉายังคงหลอกต่อไป ในสถานการณ์แบบนี้ ไม่จำเป็นต้องทำให้เธออายไปมากกว่านี้

“นะ นายจับฉัน....”

“ซินซิน!” ฉินเฉารีบร้องออกมา “นั่นเป็นเพราะว่าเธอโดนวางยา มันทำให้สมองของเธอสับสน ทำให้เธอฝันเรื่องอีโรติก!”

“ฝัน...อีโรติก?” น้ำเสียงของอู๋ซิ่นดูลังเล

“ใช่ ถูกแล้ว!” ฉินเฉาแสร้งทำเป็นจริงจัง และอธิบาย “ยานี้สามารถทำให้คนฝันเรื่องแปลกๆ ในฝันของเธอ เธอจะมึนงง คิดว่าเธอเสียความบริสุทธิ์...แฮ่ม แน่นอน โชคดีที่เธอพบฉัน เราไม่ได้ทำอะไรกัน ยิ่งกว่านั้น ฉันยังใช้น้ำเย็นล้างหน้าให้เธอด้วย!”

ฉินเฉาพูดและชี้ไปที่อ่างล้างหน้าที่ยังเปียกอยู่

“จริงเหรอ? เป็นเรื่องจริง?” สาวน้อยตัวสั่น เธอเงยหน้าเล็กๆ ของเธอที่เต็มไปด้วยน้ำตาขึ้นมา

“มันเป็นเรื่องจริง ซินซิน เธอต้องเชื่อฉัน” ฉินเฉาส่งยิ้มกว้างให้อู๋ซิ่น เขายื่นมือออกมาและกอดอู๋ซิ่นไว้ในอ้อมแขน “ซินซินน้อยของเราบริสุทธิ์จะตาย เธอจะทำเรื่องอย่างว่าได้ยังไง ยิ่งกว่านั้น เธอคิดว่าฉันจะหลอกเธอเหรอ? ฉันเหมือนคนที่ชอบเอาเปรียบคนที่กำลังลำบากเหรอ?”

“อืม...พี่ฉินเฉา พี่ดีที่สุด...” อู๋ซิ่นในที่สุดก็ผ่อนคลาย และซบหน้าเข้ากับหน้าอกฉินเฉา “โชคดีที่ฉันมีพี่ฉินเฉา...พี่ดีจริงๆ ....”

“อืม...” ฉินเฉาพยักหน้า แต่ที่หางตาของเขา จู่ๆ ก็สังเกตเห็นบราที่กำลังนอนขดอยู่ใกล้ๆ

เวร ฉันเผลอฉีกมันในจังหวะที่กำลังเร่าร้อน ฉินเฉาแอบเก็บบรานั้น และใส่มันไว้ในกระเป๋าเสื้อคลุมของเขา

โชคดีที่กระเป๋าเสื้อคลุมตัวนี้ใหญ่พอ ไม่อย่างนั้น วัวสาวตัวน้อยคงจะสังเกตเห็นอย่างแน่นอน

“อ๊า!” อู๋ซิ่นเช็ดน้ำตา และจู่ๆ ก็ร้องออกมาอย่างแตกตื่น “มะ มัน...มันหายไปไหน....”

แม่วัวสาวค่อยๆ สงบลง ตอนนี้เธอสังเกตเห็นแล้วว่าหน้าอกของเธอมีบางอย่างหายไป

“แฮ่ม!” ฉินเฉาไอออกมา และอุ้มอู๋ซิ่นขึ้น และพาเธอออกไปจากห้องน้ำ “ซินซินน้อย อันดับแรก ฉันต้องยินดีกับเธอด้วย หลังจากนี้ มันดาล่าบาร์แห่งนี้ จะเป็นของเธอ”

“เป็นของฉัน?” อู๋ซิ่นทันใดนั้นก็ข้ามเรื่องหน้าอกของเธอไป แล้วเธอก็นึกถึงคำพูดของมู่หรงเจียงที่พูดกับฉินเฉาได้ “นาย นายยกที่นี่ให้ฉันจริงๆ?”

“แน่นอน!” ฉินเฉาพยักหน้า “ฉันเป็นแค่บอดี้การ์ด ฉันจะไปมีเวลาดูแลบาร์ได้ยังไง? ซินซินน้อย ไม่ใช่ว่าย่าของเธอป่วยอยู่เหรอ? ถ้าเธอมีบาร์นี้ เธอก็สามารถจ่ายค่าหมอให้ย่าเธอได้นะ”

“จะ จะได้ยังไง...” เธอเหมือนจะจำได้ว่ามู่หรงเจียงเรียกเธอว่า ภรรยาหัวหน้า มันทำให้เธอหน้าแดงอีกครั้ง เธอเดินเข้าไปใกล้อ้อมอกฉินเฉา “บาร์นี้เป็นของคุณ...”

เมื่อคิดว่าบราสีขาวอยู่ในกระเป๋าเสื้อของเขา ฉินเฉาจึงพูดออกมา “ไม่มีปัญหา เธอแค่ให้รางวัลที่มีค่าเท่ากันกับฉันแทนก็ได้”

“หือ? อะไรนะ?” อู๋ซิ่นกะพริบตาด้วยความงง ไม่สามารถเข้าใจถึงความหมายที่ซ่อนอยู่ในคำพูดของเขา

“นั่นก็คือ ความสัมพันธ์ฉันเพื่อนที่ล้ำค่าระหว่างเรายังไงล่ะ! ฮ่าๆ ๆ!” ฉินเฉาหัวเราะอย่างว่างเปล่า ขณะที่ในใจของเขา เขาดูถูกตัวเอง เหตุผลแบบนี้ก็ยังพูดออกไปได้!

“อืม...” ใครจะคิดว่าอู๋ซิ่นไม่ได้คิดมากเกี่ยวกับมัน และพยักหน้าอย่างน่ารัก “พี่ฉินเฉา...พี่ดีกับฉัน...ฉันจะจำไว้...”

“อย่าพูดอย่างนั้น ฉันเป็นเพื่อนกับอาจารย์เธอ” ฉินเฉาพูดพร้อมรอยยิ้ม “ไต้ซือชิฟางบอกฉันให้ดูแลเธอให้ดี”

“ท่านอาจารย์บอกอย่างนั้นจริงๆ เหรอ?” อู๋ซิ่นถามอย่างจริงจัง

“อืม แน่นอน!” ฉินเฉาแอบพูดในใจ บางทีน่ะนะ...

เมื่อเขากลับมาจากห้องน้ำขณะที่อุ้มอู๋ซิ่น เขาพบว่าในห้องเต็มไปด้วยกลุ่มบอดี้การ์ดในชุดสีดำเรียบร้อยแล้ว

บอดี้การ์ดแต่ละคนกำลังถือกระบองไฟฟ้า มองอย่างเย็นชาไปที่ทุกคนในห้อง

มู่หรงเจียงยืนอยู่ที่นั่นอย่างขลาดๆ

“ทุกคนอย่าเข้าใจผิด ผมเป็นเพื่อนกับนายท่านฉิน... เขา เขากำลังทำเรื่องส่วนตัวอยู่ และไม่นานก็จะออกมา”

“ฉันไม่เชื่อ!” เหลียวชาชา สาวน้อยยกหมัดขึ้นอย่างอวดดีและตะโกน “พวกแกต้องตีเขาจนสลบและเอาเขาไปซ่อนไว้แน่ๆ! ฮึ่ม ฉันจะบอกให้ ถ้าวันนี้พวกแกไม่ปล่อยฉินเฉาให้พวกเรา ฉันจะฉีกที่นี่เป็นเสี่ยงๆ!”

เธอจะฉีกที่นี่ให้พังไปกว่านี้ได้ยังไง? ที่นี่กลายเป็นสถานที่ที่ถูกระเบิดลงไปแล้ว...มู่หรงเจียงตะลึง แต่อีกฝั่งเป็นคุณหนูของนายท่านฉิน ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถแตะต้องเธอได้

“คุณหนูเหลียว คุณดู ผมไม่ได้โกหกคุณจริงๆ แม้ว่าคุณจะไม่เชื่อผม อย่างน้อย คุณก็ต้องเชื่อในพลังของนายท่านฉิน! ด้วยพลังของฉัน ฉันจะไปทำให้นายท่านฉินหมดสติได้ยังไง! ความจริงคือ เขาแทบจะฆ่าผม”

“ใช่ ใช่!” คนอื่นๆ ในห้องก็ยอมรับพร้อมกับเขา เพราะว่าพวกเขาเห็นความสามารถของฉินเฉากับตาของตัวเอง

“ชาชา ไม่ต้องรีบ” หยูลู่ก็อยู่กับพวกเขาด้วย สาวงามสูงโปร่งนี้ราวกับเจ๊ใหญ่ในแก๊งใต้ดิน ลักษณะที่แสดงออกมาของเธอเป็นแบบเดียวกับเจ๊ใหญ่

“เราจะรอเขาที่นี่ ถ้าฉินเฉาไม่ออกมา เขา มู่หรงเจียง ก็จะไม่มีอะไรปกป้องตัวเขาได้อีก”

ในเมืองตงชวน ตระกูลเหลียวไม่เคยกลัวแก๊งใต้ดินหน้าไหน พูดได้เลยว่า ด้วยอำนาจเงินของพวกเขา พวกเขาสามารถสนับสนุนแก๊งใต้ดินสักแก๊ง และปล่อยให้พวกเขาปกครองเมืองตงชวน

“โธ่...เราไม่ได้ทำจริงๆ ...ดู นั่นนายท่านฉิน นายท่านฉินออกมาแล้ว!”

สายตามู่หรงเจียงดีจริงๆ เมื่อฉินเฉาออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับอู๋ซิ่นในอ้อมแขน เขาก็สังเกตเห็นพวกเขาทางหางตาแล้ว และจากนั้นก็ตะโกนออกมาอย่างแปลกใจ

“ฉินเฉา!” เหลียวชาชาและหยูลู่ ทั้งสองคนรีบทำท่าทางจริงจัง และพุ่งเข้าไป เช็คความปลอดภัยของเขา

แต่เมื่อพวกเธอพบว่าเขากำลังอุ้มเด็กสาวอยู่ พวกเธอรีบหยุดตัวเอง ตาของพวกเธอเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

“แฮ่ม...เราบริสุทธิ์...” เมื่อเห็นสายตาสองสาว ฉินเฉาต้องพูดประโยคนี้ออกมาอย่างช่วยไม่ได้

แต่หลังจากนั้นจู่ๆ เขาก็อยากจะตบปากตัวเองสักสองที

“โอ้ งั้นนายก็บริสุทธิ์ เข้าใจแล้ว...” ในจังหวะนี้ หยูลู่ราวกับภรรยาหลวงที่ขุ่นเคืองใจ ร่างของเธอเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

“พี่ลู่ลู่ คนอื่นกำลังสนุก ขณะที่พวกเราเป็นห่วงเขา” เหลียวชาชา เหน็บแนมเขา และกลอกตามาทางฉินเฉา

“เหลวไหล ฉันจะมีเรื่องสนุกที่นี่ได้ยังไง!” ฉินเฉาพูดด้วยความรู้สึกผิดนิดหน่อย และพูดออกมา “เมื่อกี้นี้ ที่นี่เกิดการวิวาท ฉันแทบจะถูกฆ่า!”

“มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ ...” หยูลู่พูดขณะที่ชี้นิ้วไปที่เสื้อผ้าของอู๋ซิ่น ที่ไม่เรียบร้อย “ฉันไม่รู้เลยนะว่านายเกือบตาย หรือว่าเกือบแห้งตายกันแน่...”

“โอ้ เวร...” ฉินเฉาจู่ๆ ก็หมดคำพูด หยูลู่เหมือนจะบ้าไปแล้วจริงๆ ตอนนี้

“ลู่ลู่ อย่าพูดเหลวไหล อู๋ซิ่นถูกวางยาปลุกกำหนัดเข้าไป ดังนั้น ฉันจึงใช้น้ำเย็นล้างหน้าเธอเพื่อช่วยเธอ”

เมื่อได้ยินอย่างนี้ มู่หรงเจียงไอออกมาอย่างยิ้มแย้ม น้ำเย็น หึหึ ฉันไม่รู้ว่าน้ำเย็นนั่นเป็นน้ำแบบไหน

“มันเป็นแบบนี้จริงๆ เหรอ?” หยูลู่ยังคงไม่เชื่อ

“แน่นอน!” ฉินเฉารีบยกมือขวาขึ้นมา “ขอสาบานต่อพระผู้เป็นเจ้า ฉันและอู๋ซิ่น พวกเราสองคนไม่ได้ทำเรื่องพวกนั้น! ไม่อย่างนั้น ขอให้ฟ้าผ่ามาที่ฉัน!”

แต่เขาพูดในใจว่า เขาไม่เชื่อในพระเจ้า ดังนั้น พระเจ้าก็ต้องไม่จำเป็นต้องฟังคำสาบานของเขาด้วย

“เอาล่ะ เอาล่ะ ฉันเชื่อนาย อย่าพูดเหลวไหล” หยูลู่รีบพูด “บาร์นี่วุ่นวายจริงๆ แต่อู๋ซิ่น สาวน้อยนางนี้ก็ใจกล้าจริงๆ ที่มาทำงานที่นี่”

“ฉะ ฉันขอโทษ...” หลังจากฉินเฉาวางเธอลงจากอ้อมแขนของเขา สาวน้อยก็พูดอย่างสำนึกผิดด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเขินอาย

“พอแล้ว ไม่ต้องขอโทษ” เหลียวชาชาเดินเข้ามา และคว้ามือของอู๋ซิ่น “อย่าห่วงเลย เราอยู่ที่นี่ ดังนั้นเธอจะไม่เป็นไร”

“ใช่ ถูกแล้ว ตราบเท่าที่คุณหนูอู๋ซิ่นอยู่ที่นี่ จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับเธอแน่นอน!” เมื่อได้ยินอย่างนี้ มู่หรงเจียงรีบเสนอหน้า “ผม มู่หรงเจียงรับประกันด้วยชีวิตและทรัพย์สิน ผมจะไม่ปล่อยให้เรื่องนี้เกิดขึ้นอีก นอนจากนี้ เพื่อนของนานท่านฉิน ก็คือเพื่อนของฉัน มู่หรงเจียงด้วย!”

“โอ้?” เมื่อเห็นท่าทางที่คล้อยตามของมู่หรงเจียง หยูลู่อดยกคิ้วขึ้นไม่ได้ “ดูเหมือนว่าจะมีหลายอย่างเกิดขึ้นที่นี่...”

“ใช่ ฉันจะบอกเธอเมื่อเรากลับไป” เปลวไฟชั่วร้ายลุกโชนขึ้นในใจฉินเฉาอีกครั้ง และเขาพูดคำที่เป็นโค้ดลับของพวกเขากับเธอ “คืนนี้ เมื่อเธอเอากาแฟมาให้ฉัน ฉันจะบอกรายละเอียดของเรื่องนี้”

“เหอะ!” หยูลู่คิดไปถึงบางสิ่ง ทำให้เธอหน้าแดง และร้องออกมา

“ฉันด้วย ฉันด้วย ฉันก็อยากจะฟังด้วย!” เหลียวชาชากระโดดเข้ามา “นายต้องให้ฉันร่วมด้วย!”

“ไม่!” ฉินเฉารีบปฏิเสธ เธอจะเข้าไปทำอะไร? ถ่ายคลิปหรือไง!? “นี่ไม่ใช่เกมของสาวน้อย ไปเล่นเกมของตัวเองไป๊!”

“ไม่ ฉันจะไปด้วย!” เหลียวชาชารู้ว่ายากที่จะเปลี่ยนใจฉินเฉา ถ้าเขาตัดสินใจบางสิ่ง ดังนั้นเธอจึงรีบดึงแขนหยูลู่และร้องออกมา “พี่ลู่ลู่ ให้ฉันไปฟังด้วยนะ ตกลงนะ? ...ฉันแค่อยากจะฟังแค่นั้นเอง...”

“เป็นเด็กดีนะชาชา คืนนี้ เธอต้องรีบเข้านอน เพราะว่าเธอต้องรีบตื่นแต่เช้าเพราะว่าพรุ่งนี้มีเรียน เมื่อมีเวลา ฉินเฉาจะบอกเธอเองแหละ”

แต่หยูลู่กลับลูบผมเหลียวชาชา และกระซิบคำปลอบโยนเธอ

“ฮือๆ ๆ พี่ลู่ลู่รังแกฉัน” เมื่อเห็นว่าไม่มีใครเข้าข้าง สาวน้อยก็ทำฉากเรียกน้ำตา “ฉันไม่สน ฉันจะไป”

“ฮึ่ม!” ฉินเฉาพ่นลมออกจมูกอย่างเย็นชา “สาวน้อย หรือว่ายังเจ็บก้นไม่พอ! เธอยังไม่เปลี่ยน ใช่มั้ย? หน้าอกก็ยังเล็ก และอารมณ์ของเธอก็ยังใหญ่!”

“ฉินเฉา!” เหลียวชาชาบุ้ยปาก และหยุดพูด เมื่อเห็นฉากนี้ หยูลู่แอบถอนหายใจ

ฉินเฉามาที่นี่ได้ไม่นาน แต่เขากลับดูแลเหลียวชาชา แม่มดน้อยผู้มีชื่อเสียงโด่งดังนี้ไปแล้ว โธ่ ฉินเฉา ฉินเฉา หนี้รักเท่าไหร่กันที่นายสร้างขึ้นไม่จบไม่สิ้นสักที?

“พอแล้ว มู่หรงเจียง นายทำความสะอาดสถานที่” เมื่อเห็นว่าเรื่องจบแล้ว ฉินเฉาจึงพูดขึ้น “ลู่ลู่ เราไปส่งอู๋ซิ่นที่บ้านด้วยกันก่อน ฉันได้ยินมาว่าย่าของอู๋ซิ่นป่วย ดังนั้นเราต้องไปเยี่ยมหน่อย”

“ได้” หยูลู่พยักหน้า ไม่คัดค้านแผนนี้

“ฉันก็จะไปด้วย!” เหลียวชาชาตะโกนอีกครั้ง

“ไปเล่นไข่ตัวเองไป!”

“ไอ้เลว! คุณหนูคนนี้ไม่มีไข่ ถ้านายอยากจะเล่น ไปเล่นของตัวเองนู่น!”

“นี่มัน....” คำพูดของเหลียวชาชายากจะต้านทานจริงๆ ทำให้ฉินเฉาถึงกับพูดไม่ออก และทำได้แค่จ้องไปที่เธอ

จบตอน