“เหอะ! ตั้งใจเรียนไปจะมีประโยชน์อะไร? สุดท้ายก็ปลุกอาชีพขยะระดับD ออกมาไม่ใช่หรือไง?”
“นั่นสิ! ฮ่าๆต่อให้เขาจะสอบได้คะแนนเต็มทุกวิชาตลอดสามปีในชั้นมัธยมปลายแล้วมันยังไงล่ะ?”
“ได้ยินว่าตลอดสามปีมานี้ เขาเรียนหนักจนลืมกินลืมนอนทุกวันแม้แต่การต่อสู้จำลองเสมือนจริงก็ยังได้คะแนนเต็ม น่าเสียดายจริงๆ...”
“ไม่มีอะไรน่าเสียดายหรอก ต้องโทษที่เขาเกิดมาดวงกุดเองมากกว่า”
“ยุคสมัยนี้มันไม่ใช่ยุคที่ความขยันจะมาเติมเต็มช่องว่างของพร์ได้อีกต่อไปแล้วอาชีพขยะระดับ D ไม่มีทางดิ้นรนลืมตาอ้าปากได้หรอก...”
“นับจากวันนี้ไปตำนานอัจฉริยะแห่งโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งคงกลายเป็อดีตไปอย่างสมบูรณ์แล้ว”
“...”
เสียงดังเซ็งแซ่ออกมาจากฝูงชนที่ยืนล้อมรอบทุกคนต่างแสดงท่าทีเสียดสีเยาะเย้ยออกมาโดยไม่คิดจะปิดบัง
ถ้อยคำถากถางประดุจเข็มแหลมคมนับพันทิ่มแทงเข้าใส่เซียวเยี่ยที่ยืนอยู่บนแท่นตื่นรู้อย่างไร้ความปรานี
ใครๆก็รู้ว่าเซียวเยี่ยคือคนบ้า
เขาคือคนบ้าที่ทุ่มเทชีวิตให้กับการเรียนอย่างถึงที่สุดตลอดสามปีในชั้นมัธยมปลาย เขาเรียนรู้ทุกวิชาอย่างหมกมุ่นราวกับต้องมนต์ขลังไม่ว่าจะเป็การจำแนกอาชีพ ประชากรศาสตร์สัตว์อสูร การติดตั้งและถอดรหัสกับดักการประสานงานระหว่างอาชีพ... แม้แต่วิชาที่ไม่มีใครสนใจหรือวิชาที่ยากที่สุดอย่างการต่อสู้จำลองเสมือนจริงเซียวเยี่ยก็คว้าคะแนนสูงสุดเป็ประวัติการณ์ของโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งมาได้ทั้งหมดหรือแม้กระทั่งทำลายสถิติที่รุ่นพี่ทุกคนเคยทำไว้!
ในบรรดาผู้ตื่นรู้รุ่นนี้มีอัจฉริยะอยู่ไม่น้อยทั้งหวังเปียวบุตรชายคนที่สองของหัวหน้าสมาคมอินทรีดำหลินเสวียิอัจฉริยะจากครอบครัวยากจนหลิวหรูเยียนเ้าหญิงน้อยแห่งมัธยมอันดับหนึ่งผู้มีอำนาจและเงินทองหรือฉินเยียนหรานดาวโรงเรียนผู้เ็าจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้...
ทว่าทุกคนที่กล่าวมากลับถูกเซียวเยี่ยกดทับเอาไว้ภายใต้ชื่อของเขาตลอดสามปีเต็มอย่างไม่มีข้อยกเว้น!
จนกระทั่งวันนี้วินาทีที่เซียวเยี่ยก้าวขึ้นสู่แท่นตื่นรู้บนศิลาตื่นรู้โบราณหลักนั้นกลับส่องแสงสีเทาหม่นออกมาพร้อมกับตราสัญลักษณ์รูปดาบใหญ่ที่ชำรุดทรุดโทรมปรากฏขึ้นกลางอากาศ
สีเทา...คือสัญลักษณ์ของระดับ D ซึ่งต่ำต้อยที่สุด
ดาบใหญ่...คือสัญลักษณ์ของสายอาชีพที่เซียวเยี่ยปลุกขึ้นมา นั่นคือ... นักรบ
นักรบระดับDผู้เป็ตัวตนที่อยู่ชั้นล่างสุดของอาชีพสายต่อสู้ทั้งหมดนอกจากจะเป็ได้แค่เบี้ยใช้แล้วทิ้งในสนามา ก็ไม่มีที่ไปอื่นอีกแล้ว
ทันทีที่ผลลัพธ์ปรากฏขึ้นทั่วทั้งพิธีตื่นรู้ก็เกิดเสียงฮือฮาดังระงม!
“เหอะ... นึกไม่ถึงเลยว่าฉันจะต้องถูกไอ้ขยะคนหนึ่งกดหัวมาตั้งสามปีเต็ม!”
หวังเปียวอดไม่ได้ที่จะแค่นหัวเราะเยาะเย้ยอย่างดูแคลนโดยไม่คิดจะเก็บซ่อนความหยามหยันในน้ำเสียงแม้แต่น้อย
อาชีพที่หวังเปียวปลุกขึ้นมาคืออาชีพระดับS:นักพรตยุทธ์ัพัน
ระดับSเมื่อเทียบกับระดับ D แล้วราวกับฝ่ายหนึ่งอยู่บนฟ้า อีกฝ่ายหนึ่งอยู่ในโคลนตม
ั้แ่วันนี้เป็ต้นไปเงามืดที่เคยกดทับอยู่บนหัวใจของเขาก็จะมลายหายไปเสียที!
“ฮ่าๆๆ...”
ข้างกายเขามีเสียงหัวเราะบ้าคลั่งดังขึ้นอีกเสียงหนึ่งซึ่งก็คือหลินเสวียิ หนึ่งในสี่อัจฉริยะเช่นกัน
หลินเสวียิคนที่เคยเดินตามหลังเซียวเยี่ยคอยพร่ำถามบทเรียนอย่างนอบน้อมคนที่เคยปากหวานเรียกเซียวเยี่ยว่าพี่ใหญ่ที่แสนดีไปตลอดชีวิตในยามนี้ใบหน้าของหลินเสวียิบิดเบี้ยวดูคลุ้มคลั่งเขาแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียมพลางกล่าวว่า “เซียวเยี่ยเอ๋ยเซียวเยี่ยนายเองก็มีวันนี้เหมือนกันสินะ!”
“ปกติไม่ใช่วางมาดภูมิใจนักหรือไง... ทำท่าทางสูงส่งนั่นให้ใครดูฮะ?สุดท้ายมันก็แค่เศษขยะคนหนึ่งเท่านั้นแหละ”
“นับจากนี้ไป แกจงตกลงไปจมกองดินเสียเถอะ!”
ท่าทีที่เปลี่ยนไปราวกับเป็คนละคนของหลินเสวียิทำเอาหวังเปียวที่อยู่ข้างๆแอบขมวดคิ้ว
หมอนี่เมื่อก่อนทำตัวเป็ลูกสมุนคอยเดินตามหลังอ้อนวอนให้เซียวเยี่ยช่วยสอนเทคนิคการต่อสู้ให้ทุกวี่ทุกวันนึกไม่ถึงเลยว่าภายในใจจะมีความริษยาล้ำลึกขนาดนี้...
หลินเสวียิเองก็ปลุกอาชีพสายต่อสู้ระดับSได้เช่นกัน นั่นคือ: นักกระบี่เหมันต์
อีกคนที่มีสีหน้าแปลกประหลาดไม่แพ้กันคือหลิวหรูเยียนหนึ่งในสามสาวงามอันดับต้นๆ ของโรงเรียน
เป็ที่รู้กันดีว่าหลิวหรูเยียนและเซียวเยี่ยนั้นเป็เพื่อนเล่นกันมาั้แ่เด็ก
เดิมทีด้วยสติปัญญาและพร์ของหลิวหรูเยียนเธอไม่มีทางเข้าไปอยู่ในแผนพัฒนาเมล็ดพันธุ์อัจฉริยะได้เลยหากไม่ใช่เพราะตลอดสามปีที่ผ่านมาเซียวเยี่ยคอยติวบทเรียนให้เธออย่างไม่รู้เหน็ดเหนื่อยและสอนเทคนิคการต่อสู้ให้ทีละขั้น จนทำให้เธอมีฐานะเป็เมล็ดพันธุ์อัจฉริยะในทุกวันนี้
ทว่าหญิงสาวที่เพียรส่งมื้อเช้าให้เซียวเยี่ยทุกวันั้แ่เข้าเรียนชั้นปีที่1คอยเรียกพี่เซียวเยี่ยอย่างสนิทสนมและมองเขาเป็สมบัติส่วนตัวใครเข้าใกล้เกินสามเมตรเป็ต้องเขม่นใส่ในตอนนี้เธอมองไปยังเซียวเยี่ยบนแท่นตื่นรู้ด้วยแววตาที่ไม่มีความชื่นชมหลงเหลืออยู่เลยมีเพียงความรังเกียจและเสียใจที่สลัดไม่พ้น
“เซียวเยี่ย... นึกไม่ถึงเลยว่านายจะมีชะตากรรมเป็ไอ้ขยะแบบนี้”
“ฉันยอมรับว่านายถ่ายทอดความรู้ให้ฉันมาตั้งมากมาย แต่ต่อจากนี้ไปเราอย่ามาติดต่อกันอีกเลยนะ...”
วินาทีต่อมาหลิวหรูเยียนที่ใบหน้าเ็าลงก็หันเหสายตาไปทางหลินเสวียิและหวังเปียวทันที
ในสายตาของเธอเซียวเยี่ยที่ปลุกอาชีพระดับ D ขึ้นมานั้นไม่มีคุณค่าให้หลอกใช้ได้อีกต่อไป
หวังเปียวและหลินเสวียิผู้มีอาชีพระดับSต่างหาก คือเป้าหมายต่อไปที่เธอต้องพิชิต
แม้ว่าหลิวหรูเยียนจะปลุกได้เพียงอาชีพสายต่อสู้ระดับAอย่างจอมเวทธาตุอัคคีแต่กลยุทธ์ที่เธอมั่นใจที่สุดไม่ได้อยู่ที่นั่น... ท่ามกลางแสงแดดเจิดจ้าหลิวหรูเยียนแสร้งถอดปิ่นปักผมออกอย่างเป็ธรรมชาติปล่อยให้เส้นผมสลวยสลายบนลำคอขาวเนียนอย่างเกียจคร้านท่าทางที่ดูเหมือนไม่ได้ตั้งใจนี้ดึงดูดสายตาคนรอบข้างได้ทันทีรวมถึงหวังเปียวและหลินเสวียิด้วย
ท่ามกลางกลุ่มนักเรียนร่วมรุ่นที่กำลังเริงร่ากับความโชคร้ายของคนอื่น“เซียวเยี่ย...”
มีเพียงฉินเยียนหรานดาวโรงเรียนผู้เงียบขรึมเท่านั้นที่ขมวดคิ้วแน่นเธอมองไปยังเซียวเยี่ยบนแท่นตื่นรู้ด้วยดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความเสียดายและอาลัย
“อ้อ ฉันกับเซียวเยี่ยเลิกกันแล้วนะ!”
หลิวหรูเยียนแสร้งพูดขึ้นมาเหมือนไม่ตั้งใจแต่มันกลับเรียกเสียงฮือฮาได้อีกครั้งเมื่อได้ยินคำพูดที่ประกาศตัดความสัมพันธ์อย่างชัดเจนของหลิวหรูเยียนไม่มีใครสังเกตเห็นว่าฉินเยียนหรานหันไปมองหลิวหรูเยียนด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยความเ็าเพียงใด
..........
ขณะเดียวกันคนที่มีใบหน้ามืดครึ้มไม่แพ้กันก็คือหลินเจิ้งหนานผู้เป็อธิการบดีโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งเมื่อคืนเขาต้องยอมลดตัวไปร่วมวงเหล้าทั้งคืนเพื่อเชิญผู้รับผิดชอบการรับสมัครจากสี่สมาคมใหญ่ของแคว้นัมาที่นี่แต่พอเห็นอาชีพระดับ D ปรากฏขึ้นบนศิลาตื่นรู้ของเซียวเยี่ยใบหน้าชราของเขาก็แดงก่ำด้วยความอับอายระคนโกรธจัดจนดูแทบไม่ได้!
ซ้ำร้ายผู้รับผิดชอบจากสมาคมเพลิงายังกล่าวเติมเชื้อไฟด้วยสีหน้าหยอกล้อว่า“ท่านอธิการบดีหลินนี่น่ะหรือที่ท่านบอกว่าเป็อัจฉริยะอันดับหนึ่งของโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่ง?”
หลินเจิ้งหนานปั้นหน้าตึงแต่ไม่กล้าะเิอารมณ์ใส่ฝ่ายตรงข้ามทำได้เพียงหันไปขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด่าอาจารย์หัวหน้าชั้นปีที่อยู่ข้างๆ ว่า“หัวหน้าจาง คุณช่างหาลูกศิษย์ที่ดีมาให้ผมจริงๆ!ทุนการศึกษาตลอดสามปีกลับต้องมาเสียให้กับขยะแบบนี้”
“รู้ไหมว่าผมต้องเสียแรงไปเท่าไรกว่าจะเชิญคนจากสี่สมาคมใหญ่มาได้!”
หัวหน้าจางทำได้เพียงปั้นหน้ายิ้มประจบพลางกล่าวว่า“ท่านอธิการบดีพูดถูกแล้วครับ! ไอ้เด็กเซียวเยี่ยนี่มันมีแต่เปลือกผมดูคนผิดไปจริงๆ...เดี๋ยวผมจะรีบไปแก้บทกล่าวสุนทรพจน์วันจบการศึกษาให้ตัดชื่อเซียวเยี่ยออกให้หมดเลยครับ”
ส่วนถังหว่านเอ๋อร์ครูประจำชั้นสาวสวยที่ยืนอยู่ข้างหลังได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่ชัดเจนเซียวเยี่ยเป็เด็กที่ขยันที่สุดในชั้นเรียนและเป็เด็กที่เธอเอ็นดูที่สุดเธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเซียวเยี่ยจะปลุกได้แค่อาชีพระดับ Dเท่านั้น?
์ช่างไม่ยุติธรรมกับเขาเลยจริงๆ!
ใบหน้าที่จิ้มลิ้มของถังหว่านเอ๋อร์เริ่มแดงก่ำด้วยความกังวลจนน้ำตาคลอเบ้าเธออดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากช่วยเซียวเยี่ยว่า “แต่ท่านหัวหน้าคะ...ถึงเซียวเยี่ยจะไม่ได้ปลุกอาชีพที่ดีออกมาแต่เกียรติยศนักเรียนดีเด่นของเขาจะต้องถูกลบไปด้วยงั้นเหรอคะ?”
ทว่าเธอกลับถูกหัวหน้าจางมองค้อนใส่ด้วยสายตาเ็าแล้วพูดว่า“อาจารย์ถัง ไม่ใช่ว่าผมอยากจะว่าคุณหรอกนะแต่ในรายชื่อนักเรียนดีเด่นของโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งของเราน่ะยอมให้มีอาชีพระดับ D โผล่มาั้แ่เมื่อไรกัน? คุณต้องหัดยอมรับความเป็จริงบ้าง”
“เซียวเยี่ยไอ้ขยะนั่น นับจากนี้ไปเขาก็คืออดีตไปแล้ว”
..........
ใครจะรู้ว่าในขณะนี้เซียวเยี่ยที่ยืนอยู่บนแท่นตื่นรู้กลับไม่มีแก่ใจจะไปสนใจเื่วุ่นวายภายนอกเ่าั้เลยสักนิด
เพราะภาพที่เขาเห็นนั้นแตกต่างจากพิธีตื่นรู้ที่เหล่าอาจารย์ในโรงเรียนเคยพร่ำสอนอย่างสิ้นเชิง!
ตามตำราเรียนระบุไว้ว่าทุกอาชีพล้วนเป็สิ่งที่ทวยเทพประทานให้
หลังจากก้าวขึ้นแท่นตื่นรู้และััศิลาโบราณจะมีเทพองค์หนึ่งที่อาบไล้ด้วยแสงศักดิ์สิทธิ์ปรากฏตัวออกมาเพื่อเลือกคุณให้เป็สาวกและมอบอาชีพที่เป็ของคุณให้
หลังจากนั้นคุณจะต้องติดตามเทพองค์นั้นไปสังหารมอนสเตอร์และสังเวยเพลิงประทีปจากพวกมันให้แก่ท่านเพื่อที่จะเลื่อนระดับและแข็งแกร่งขึ้นไปทีละขั้น!
ทว่าในเวลานี้เบื้องหน้าของเซียวเยี่ยกลับมีเทพปรากฏตัวขึ้นถึงสี่องค์!
หนึ่งคือเทพีในชุดเกราะทองคำถือดาบใหญ่จารึกอักขระศักดิ์สิทธิ์
หนึ่งคือบุคคลปริศนาภายใต้ผ้าคลุมสีดำสนิท
หนึ่งคือชายชราผู้ถือไม้เท้าที่ทำจากกระดูกขาวโพลน
และอีกหนึ่งคือยอดนักรบที่ร่างกายชำรุดทรุดโทรมแต่ยังยืนหยัดอย่างทะนง
...ทวยเทพทั้งสี่องค์!
สี่อาชีพ!
และไอ้นักรบระดับDที่ต่ำต้อยที่สุดนั่นเป็เพียงตัวเลือกแรกในบรรดาตัวเลือกทั้งหมดเท่านั้นเอง
เซียวเยี่ยตื่นตะลึงอยู่ครู่ใหญ่“เดี๋ยวสิ... นี่ฉันเนื้อหอมขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?”
792
