ฝืนลิขิตฟ้า ยอดชายาอัจฉริยะ [แปลจบแล้ว]

        เมื่อคิดถึงตรงนี้ จี้จิงก็ลอบมองจี้เฟิง

        จี้เฟิงสามารถนับได้ว่าเป็นพี่น้องที่ดีของอวิ๋นสือโม่แต่ตอนนี้ เขาจะยอมถอยหรือว่ารุกต่อไป?

        สีหน้าของจี้เฟิงค่อนข้างซีดฮวาชีเยว่จ้องมองอวิ๋นสือโม่ด้วยความสงสัย “ท่านอ๋องวันนี้ท่านสติไม่ดีหรืออย่างไร? ”

        ทุกคนต่างได้ยินนางแล้วก็ตกตะลึง

        ปิงอี่โกรธเสียจนมุมปากของเขาเริ่มจะกระตุก

        ไฉ่ชิงกับไฉ่หนิงยืนอยู่ที่ด้านข้างจ้องมองฮวาชีเยว่ด้วยความไม่อยากเชื่อ หนานอ๋องคือใคร? นางกล้าพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงแบบนี้ได้อย่างไร?

        ยิ่งไปกว่านั้นหนานอ๋องยังปฏิบัติต่อฮวาชีเยว่อย่างอ่อนโยน แรงดึงดูดของนางช่างยากที่จะต้านทาน!

        อวิ๋นสือโม่พยักหน้าแล้วยิ้ม “วันนี้ข้าคงจะเสียสติไปแน่เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องจำว่าวันนี้ข้าพูดหรือว่าทำอะไรไปบ้าง”

        ฮวาชีเยว่ได้ยินที่เขาพูดแล้วก็โมโหเสียจนนางแทบจะกระอักเลือดออกมา

        เขาจำเป็นต้องทำแบบนี้ด้วยหรือ?

        อวิ๋นสือโม่ไม่ใช่คนโง่เขารู้ว่าควรจะไหลตามน้ำไปอย่างไร ในเมื่อวันนี้เขาได้ทำให้ทุกคนสับสนแล้วไม่มีใครรู้ว่าเขาจริงจังหรือไม่ ราวกับว่ากำลังมองเข้าไปในม่านหมอก

        ฮวาชีเยว่ได้ยินที่เขาพูดแล้วก็ตระหนักขึ้นมาได้อีกครั้งว่าอวิ๋นสือโม่พูดถูก พวกเขาไม่จำเป็นต้องกังวลกับอาการชักกระตุกเป็นช่วงๆ นี้ของเขา

        จี้เฟิงพูดด้วยรอยยิ้มบางๆ “ชีเยว่ เจ้าจะต้องชนะการประลองเป็นแน่เจ้าพร้อมที่จะเป็นศิษย์ตระกูลจี้ของเราหรือไม่? ”

        จี้เฟิงฉลาด เขาถามนางต่อหน้าทุกคนแม้ว่านางจะไม่เต็มใจ ฮวาชีเยว่ก็ต้องไว้หน้าตระกูลจี้อยู่บ้าง

        โชคไม่ดีที่จี้เฟิงไม่รู้จักฮวาชีเยว่ดีพอไม่มีใครสามารถบังคับให้นางทำในสิ่งที่ไม่ต้องการได้จี้จิงรีบยิ้มอย่างกระตือรือร้น “น้องชีเยว่ข้าชอบเจ้ายิ่งนัก อย่าทำให้ข้าผิดหวังล่ะ! ”

        ฮวาชีเยว่ยิ้ม และเทียนซีก็รีบสะกิดให้นางพยักหน้าดวงตาของเขากำลังขอร้องนาง

        อวิ๋นสือโม่ขมวดคิ้วและจ้องหน้าเทียนซีเจ้าเด็กนี่! เขายังไม่สามารถเอาชนะใจนางได้แม้ว่าจะปฏิบัติต่อนางเป็นอย่างดี

        “เทียนซีเจ้าจะต้องอยากไปเล่นที่จวนของพี่จี้แทบตายเป็นแน่ ในเมื่อเทียนซีต้องการเช่นนั้นข้าก็จะตกลง” ฮวาชีเยว่พูดยิ้มๆจี้จิงกับจี้เฟิงต่างก็ยิ้มกว้าง พวกเขาสองคนเริ่มใช้ตะเกียบคีบอาหารให้กับเทียนซี

        ทว่า มีคนหลายคนมาเคาะประตูและเข้ามาระหว่างที่พวกเขากำลังทานอาหาร เมื่อมีคนหนึ่งมอบของขวัญให้กับฮวาชีเยว่คนที่เหลือต่างก็เชิญนางไปที่งานเลี้ยงที่จวนของพวกเขาพวกเขาต่างหาข้ออ้างมากมายเพื่อตีสนิทกับฮวาชีเยว่ และชื่นชมหน้าตาของนาง

        เมื่อถึงเวลาหนึ่งเค่อก่อนยามเว่ย การแข่งขันก็กลับมาดำเนินต่ออีกครั้ง

        หลังจากรออยู่หนึ่งชั่วยามก็เหลือเพียงฮวาเมิ่งซือกับฮวาชีเยว่ พวกนางเป็นพี่น้องกันแต่อีกไม่ช้าก็จะก้าวขึ้นเวทีเพื่อต่อสู้กัน

        อี๋เหนียงรองได้เห็นฮวาชีเยว่เอาชนะท่านหญิงหมิงจูตอนนี้ฮวาเมิ่งซือกำลังเผชิญหน้ากับนาง ทำให้นางค่อนข้างเป็นกังวล

        หัวใจของฮวาเมิ่งซือหนักอึ้งท่านหญิงหมิงจูเป็นคนเก่งที่หาได้ยาก แต่ฮวาชีเยว่ก็ยังสามารถเอาชนะนางได้ในกระบวนท่าเดียว

        ฮวาชีเยว่เป็นผู้ใช้พลังปราณระดับภูมิลักษณ์มังกรขั้นฐานแล้วไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น นาง ฮวาเมิ่งซือ ก็จะเป็นฝ่ายแพ้

        ความกระวนกระวายพาดผ่านดวงตางามของฮวาเมิ่งซืออี๋เหนียงรองกระซิบ “เมิ่งซือเจ้าไม่เหลือหนทางอื่นแล้วนอกเสียจาก...”

        หลังจากคำพูดเหล่านั้น อี๋เหนียงรองก็เริ่มกระซิบเข้าไปในหูของบุตรสาวดวงตาฮวาเมิ่งซือเจิดจ้า นางเอาแต่พยักหน้า “ใช่นี่เป็นเพียงทางออกเดียว! ”

        หัวใจของฮวาเมิ่งซือเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ความเกลียดชังความไม่พอใจ และความหดหู่ นางคาดไม่ถึงว่าฮวาชีเยว่จะจู่ๆ กลายเป็นผู้ใช้พลังปราณระดับภูมิลักษณ์มังกรขั้นฐาน พลังเหนือกว่ามาก แข็งแกร่งยิ่งนักแต่เดิมนางคิดว่าฮวาชีเยว่จะจบลงด้วยการได้รับบาดเจ็บและถูกทำให้พิการในการแข่งขันครั้งนี้

        ทว่า สิ่งต่างๆ ไปไกลเกินกว่าความคาดหมายของนางมาก

        ความโกรธและความผิดหวังในหัวใจของฮวาเมิ่งซือทำให้นางอยากจะฉีกฮวาชีเยว่ออกเป็นชิ้นๆ

        นางสารเลวไร้ค่าที่ขโมยความสนใจทั้งหมดไปในช่วงเวลาสั้นๆ!

        นี่เป็นความอับอายอย่างใหญ่หลวงเป็นความอับอายที่ทนไม่ได้อย่างถึงที่สุด!

        อี๋เหนียงรองพยุงฮวาเมิ่งซือเดินขึ้นเวทีวันนี้เป็นรอบตัดสินของการแข่งขันที่จัดขึ้นโดนตระกูลจี้ ผู้ชมนับหมื่นล้อมรอบ พวกเขาเห็นอี๋เหนียงรองช่วยพยุงนางจึงต่างพากันประหลาดใจ

        สภาพของฮวาเมิ่งซือดูไม่ดีนักสีหน้านางทรุดโทรมและเหงื่อเย็นก็ผุดขึ้นบนหน้าผาก สำหรับคนนอกแล้วฮวาเมิ่งซือจะต้องชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเพราะนางมีปัญหาสุขภาพเป็นแน่

        ความจริงแล้ว ฮวาเมิ่งซือกำลังใช้พลังปราณของนางขับเหงื่อออกมา

        “ท่านกรรมการ...ท่านเจ้าบ้านตระกูลจี้... ข้อขออภัย ข้า...” ฮวาเมิ่งซือเปิดปากพูดคำเหล่านั้นออกมาราวกับต้องเค้นแรงยิ่งนัก ใบหน้าเล็กๆ งดงามของนางเต็มไปด้วยความเสียใจ คิ้วงามขมวดแน่นเข้าด้วยกัน

        อี๋เหนียงรองพูดต่อแทนนาง “ข้าคืออี๋เหนียงรองของบ้านตระกูลฮวา มารดาของเมิ่งซือตอนนี้ซือเอ๋อร์รู้สึกไม่ค่อยสบาย นางไม่สามารถแข่งต่อได้แล้วแต่นางก็ไม่กล้าขอให้เลื่อนการแข่งออกไปเพราะนางรู้กฎการแข่งขันดี”

        “ที่ข้าอยากจะพูดก็คือ...ข้าขออภัยทุกท่านที่ให้การสนับสนุนข้า... ข้าจำเป็นต้อง... ถอนตัวออกจากการแข่งขัน”

        ฮวาเมิ่งซือกล่าวออกไปด้วยท่าทางเจ็บป่วย ที่ทางออกมีมารดาผู้มีใจเมตตาและผู้ชื่นชอบนางมากมายเริ่มเข้ามาปลอบใจนาง

        “คุณหนูรองสกุลฮวาท่านต้องรักษาตัวให้ดีๆ การแข่งขันไม่นับเป็นอะไรได้! ”

        “คุณหนูรองดีแล้วที่ท่านถอนตัวออกจากการแข่งขันอย่างซื่อตรง! ”

        “ใช่แล้วไม่ต้องสนใจที่เขาพูดกันหรอก! ”

        “คุณหนูรองสกุลฮวาสำหรับพวกเราแล้ว ท่านจะเป็นสตรีที่งามที่สุดในเมืองหลวงตลอดกาล! ” คำปลอบโยนนับไม่ถ้วนหลั่งไหลเข้ามาน้ำตาเริ่มคลอเอ่อในดวงตาของฮวาเมิ่งซือ ท่าทางของนางช่างน่ามองมีน้ำตาไหลลงมาเป็นสายราวกับไข่มุก ทำให้ทุกคนสงสารและเอ็นดูนาง

        เมื่อกรรมการเห็นเช่นนี้จึงพูดพร้อมรอยยิ้มว่า “ในเมื่อคุณหนูรองสกุลฮวาป่วย นางก็ต้องไปพัก ท่านหญิงจิ่งฮวาท่านไม่คัดค้านอะไรใช่หรือไม่?”

        ฮวาชีเยว่ยืนอยู่ที่อีกฝั่งหนึ่งต้องมองฉากตรงหน้าอย่างเย็นชา ฮวาเมิ่งซือช่างเป็นนักแสดงที่ยอดเยี่ยมนางรู้ว่าตนเองจะแพ้ แต่นางก็ยังคงเสแสร้งออกมา นางทำให้ตัวเองประหยัดพลังงานไปได้มากและเรียกร้องความสงสารจากผู้คนได้

        แม้ว่าการทำเช่นนี้อาจจะดูเหมือนว่าทำให้นางต้องอับอายมันก็ยังดีกว่าการแพ้การแข่งขันมาก

        ยิ่งไปกว่านั้น บุรุษผู้ชื่นชอบบางส่วนของนางจะคิดว่า นางถอนตัวเพราะความโหดร้ายของการแข่งขันนางไม่ต้องการที่จะต่อสู้กับพี่สาวของนางชื่อเสียงอันดีงามของนางจะยิ่งได้รับการชื่นชมยิ่งขึ้นไปอีก

        “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ข้าก็ไม่มีอะไรจะคัดค้าน” ฮวาชีเยว่ตอบอย่างเฉยเมยนางจะไม่บังคับฮวาเมิ่งซือ

        ฮวาเมิ่งซือหลั่งน้ำตาด้วยความซาบซึ้งในทันที “พี่หญิงใหญ่ ท่านช่างเข้าอกเข้าใจยิ่งนัก... ข้าไม่อยากจะให้เราสู้กันเองเลยจริงๆ...”

        แม้ว่าเสียงของฮวาเมิ่งซือจะแผ่วเบาและอ่อนไหว แต่ก็ยังมีหลายคนที่ได้ยินนาง ทุกคนต่างก็เริ่มถอนหายใจเช่นนั้นฮวาเมิ่งซือก็ถอนตัวเพราะความรักของพี่น้อง!

        “คุณหนูรองสกุลฮวาช่างจิตใจดีเสียจริงนางจะต้องแกล้งป่วยเป็นแน่! นางไม่อยากสู้กับพี่สาวของนาง! ”

        “นางทำถูกแล้ว นางทำได้ดี! ”

        “คุณหนูรองสกุลฮวาจะเป็นสาวงามที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง! ”

        “เหอะ! ไร้สาระนางจะต้องกลัวเสียหน้าต่อหน้าคนทั้งหมดเป็นแน่! ไม่อยากสู้กับพี่สาวอย่างนั้นหรือโกหกทั้งเพ! ”

        เสียงคัดค้านเสียงหนึ่งดังขึ้นท่ามกลางผู้คนทันใดนั้น หลายๆ คนก็เริ่มเย้ยหยันนาง

        “เจ้าพูดถูกถ้าระดับพลังปราณของท่านหญิงจิ่งฮวาต่ำกว่าของนาง นางจะต้องไม่มีวันถอนตัวเป็นแน่! ”

        “ผู้หญิงคนช่างมีใจที่ชั่วร้ายนัก!นางให้คนไปรังแกท่านหญิงจิ่งฮวาตอนที่อีกฝ่ายปกปิดความสามารถเอาไว้ อ้อแล้วก็เป็นหลานจู สาวใช้ของนางที่ขโมยปิ่นหงส์ของท่านหญิงจิ่งฮวาที่วัดหานเยว่แล้วก็กล่าวหาว่านางยั่วยวนพระ! แล้วหลังจากนั้นนางก็โบยสาวใช้คนนั้นจนตาย! ”

        “ใช่!ผู้หญิงคนนี้ก็แค่เสแสร้งทำเป็นจิตใจดี แต่ความจริงแล้วนางมีหัวใจเยี่ยงงูพิษ! ”

        เสียงคัดค้านค่อยๆ ดังขึ้นๆ เปิดเผยความคับข้องใจในอดีตออกมาจนหมด

        ในทันใดนั้นทั้งสองฝ่ายต่างก็เริ่มปกป้องฝั่งของตน ความขัดแย้งระหว่างฮวาชีเยว่กับฮวาเมิ่งซือสามารถใช้เวลามากกว่าสิบวันสิบคืนกว่าจะรื้อฟื้นขึ้นมาจนหมด แน่นอนว่าตอนนี้ฮวาชีเยว่คือผู้ชนะการแข่งขัน!

        สำหรับบางคนแล้ว การชนะโดยไม่ได้ต่อสู้ถือเป็นความอับอายอย่างหนึ่ง

        ฮวาชีเยว่ไม่ใส่ใจรักษาหน้ามากนักตราบเท่าที่นางได้ปทุมหงสาเกล็ดน้ำค้างมา!

        “เอาละข้าจะประกาศผู้ชนะในการแข่งขันครั้งนี้ ท่านหญิงจิ่งฮวา ฮวาชีเยว่! ”

        กรรมการมองฮวาเมิ่งซือด้วยความเสียดายก่อนจะประกาศเสียงดัง

        เมื่อฝูงชนได้ยินก็ส่งเสียงโห่ร้องแสดงความยินดีทันที ภายในเวลาแค่ไม่กี่วันฮวาชีเยว่ได้สร้างผู้ติดตามของนางขึ้นมากมายเสียงคัดค้านเหล่านั้นทำให้หลายคนมายืนอยู่ฝั่งเดียวกับฮวาชีเยว่

        อี๋เหนียงรองพยุงฮวาเมิ่งซือออกไปจากสนามแข่งขันมีหลายคนส่งสายตาแสดงความรังเกียจมาทางพวกนาง

        สีหน้าของฮวาเมิ่งซือขาวซีด ผู้อื่นไม่ใช่คนโง่ ฮวาชีเยว่เป็นผู้ใช้พลังปราณระดับภูมิลักษณ์มังกรขั้นฐาน ฮวาเมิ่งซือจะเป็นฝ่ายแพ้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

        ผู้ชมที่ฉลาดกว่าจึงสามารถคาดเดาได้ว่าฮวาเมิ่งซือไม่ได้ป่วยจริงๆ แต่แค่แกล้งทำเท่านั้น

        แน่นอนว่านางไม่ได้เป็นห่วงว่าจะทำร้ายพี่สาวระหว่างการต่อสู้พวกเขาต่างก็มีความคิดเป็นของตนเอง

        มีหลายคนอยากให้เกิดการต่อสู้อันน่าตื่นเต้นพวกเขาคาดไม่ถึงว่าฮวาเมิ่งซือจะถอนตัวออกจากการแข่งขันหลายคนผิดหวังและเริ่มพูดถึงนางเสียๆ หายๆ

        ฮวาเมิ่งซือเป็นสตรีที่งดงามที่สุดของเมืองหลวงมาตลอดนางไม่เคยโดนดูถูกมาก่อนความโกรธเกรี้ยวของนางแทบจะทำให้หัวใจของนางมอดไหม้ระหว่างที่เดินออกจากสนามแข่งขันไปยังรถม้าที่อยู่ด้านนอกดวงตางามของนางเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

        ฮวาชีเยว่! เจ้าคอยดูเถอะ ข้า ฮวาเมิ่งซือจะทำให้ชื่อของเจ้าเสียหายยับเยิน!

        ……

        ปทุมหงสาเกล็ดน้ำค้างปรากฏขึ้นราวกับดอกบัวสีม่วงต่อหน้าฮวาชีเยว่สิ่งที่ทำให้นางแปลกใจยิ่งขึ้นก็คือ มันถูกน้ำแข็งรูปหงส์สยายปีกเคลือบเอาไว้ดอกบัวสีม่วงได้รับการปกป้องเป็นอย่างดีอยู่ภายในราวกับว่ามันเป็นสิ่งที่ล้ำค่าที่สุดในโลก

        หงส์น้ำแข็งส่องประกายสีรุ้งระยิบระยับน่าตื่นตาตื่นใจอย่างที่สุด ไม่ว่าจะวางอยู่ในกล่องหรือในมือมันก็ส่งไอเย็นหนาวถึงกระดูกออกมา

        กลิ่นจางๆของดอกบัวสีม่วงลอดออกมาจากกล่องที่ผนึกเอาไว้อย่างแน่นหนามีผู้คนมากมายที่ส่งสายตาริษยามายังฮวาชีเยว่

        จี้จงและคนอื่นๆ สุภาพกับฮวาชีเยว่เป็นอย่างมากจี้จิงกระตือรือร้นอย่างมาก ถึงอย่างไร ฮวาชีเยว่ก็เป็นผู้ใช้พลังปราณระดับภูมิลักษณ์มังกรขั้นฐาน

        แน่นอนตระกูลจี้เข้าใจว่าฮวาชีเยว่ร้อนใจที่จะช่วยลูกชายไม่มีใครพูดเรื่องการรับนางเป็นศิษย์ออกมาจี้จิงกับจี้เฟิงตามไปเป็นเพื่อนนางที่บ้านของอวิ๋นสือโม่ทันที

        อวิ๋นสือโม่กำลังดื่มด่ำกับชาของเขาอยู่ในห้องโถงหวงฝู่เซียนกับองค์ชายใหญ่ต่างก็อยู่กับเขา

        กลายเป็นว่า องค์ชายใหญ่ หวงฝู่ฉางอวี๋ ก็อยู่ที่นี่ด้วยเช่นกันฮวาชีเยว่แปลกใจเล็กน้อย หลังจากทักทายอย่างไม่ใส่ใจนักนางก็ส่งสายตาร้อนแรงไปยังอวิ๋นสือโม่

        “ท่านอ๋องตอนนี้ปทุมหงสาเกล็ดน้ำค้างอยู่กับข้าแล้วข้าหวังว่าท่านจะรักษาเสียงของเทียนซีได้”

        ฮวาชีเยว่พูดด้วยน้ำเสียงแผ่วต่ำ

        เมื่อเห็นฮวาชีเยว่ลดสายตาลงพร้อมกับจูงมือบุตรชายประกายแปลกประหลาดก็วาบผ่านดวงตาของหวงฝู่ฉางอวี๋ แม้ว่าเทียนซีจะไม่ใช่ลูกแท้ๆของนาง แต่ทำไมเขาจึงสามารถรู้สึกถึงความรักอันไร้ขีดจำกัดของมารดาที่แผ่ออกมาจากตัวนางได้กันนะ?

        อวิ๋นสือโม่วางถ้วยชาลงและลุกขึ้นกล่าวกับคนรอบข้าง “ต้องขออภัยทุกคนด้วย ตอนนี้ข้าต้องไปหลอมโอสถแล้วข้าจะส่งตัวอย่างชาไปให้ทุกท่านที่อยู่ที่นี่เมื่อข้ากลับออกมา”

        จี้เฟิงยิ้มบางๆ แต่มองไปยังฮวาชีเยว่อย่างอ่อนโยน “ไม่เป็นไร เรา และชีเยว่ อยู่รอดื่มชาของท่านอ๋องได้”

        “ไม่ ชีเยว่จะไปกับข้า” อวิ๋นสือโม่พูดเบาๆ ด้วยใบหน้าปราศจากอารมณ์

        ใบหน้าของจี้เฟิงแข็งค้างจี้จิงดึงแขนเสื้อของเขาเบาๆ ขอร้องไม่ให้เขาลืมตัว

        “อ้อ ได้... เช่นนั้นก็ดีชีเยว่ เมื่อเจ้าว่างแล้ว เราค่อยมาคุยกันเรื่องที่เจ้าจะมาเข้าสำนักของเรากัน” จี้เฟิงพูดเสียงนุ่ม