cosmic Emperor! สงครามจักรวาลสะท้านภพ

สถานการณ์เป็นไปอย่างราบรื่นยิ่ง เมื่อไป๋ฉีจัดการเหล่าอบิสระดับจักรพรรดิสงครามและราชันสงครามจนสิ้นแล้ว นักสู้คนอื่นๆก็ล้วนแต่ออกล่าได้อย่างสบายใจ เพราะมันไม่มีอบิสตนไหนที่จะสร้างอันตรายให้กับพวกเขาได้

ส่วนทางด้านไป๋ฉีหลังจากที่จัดการทุกอย่างจนเสร็จสิ้นเขาก็ทำเพียงยืนดูเหล่าเทพสงครามนับสิบคนที่กำลังล้อมอบิสเต่ามังกรอยู่เช่นนั้น แต่ก็หาได้สอดมือเข้าไปยุ่งไม่

เพราะถึงอย่างไรเทพสงครามพวกนี้ก็มาเพื่อกำจัดอบิสเทพสงครามตัวนี้โดยเฉพาะ นี่เป็นหน้าที่ของพวกเขา เหยื่อของพวกเขา ดังนั้นไป๋ฉีจึงไม่อยากเข้าไปแทรกแซง

"ช่างเถอะๆ วันนี้ฉันเปิดเผยพลังมากเกินไปแล้ว กลับดีกว่า"เขาสังเกตุการณ์ได้สักพักก็หันหลังบินจากไป ระหว่างเดินทางเขายังไม่วายเก็บเอาซากอบิสระดับราชันสงครามและจักรพรรดิสงครามกลับไปด้วย

"วาบ!"

"อาจารย์ตอนนี้สถานการณ์สงบลงแล้วครับ พวกเรากลับกันเถอะ ยิ่งอยู่นานยิ่งเป็นเป้าสายตา"ไป๋ฉีบินมาหยุดที่อู่จินหยางแล้วกล่าวออกมา ซึ่งอู่จินหยางเองก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วยแล้วสั่งให้ทุกคนขึ้นยานแล้วเดินทางกลับตึกมังกรขาวไป

ทางด้านหน่วยมังกรดำในตอนนี้สถานการณ์ก็กลับมาสงบเช่นเดียวกัน เพราะซุนหรงได้เปิดเผยพลังออกมาและเก็บกวาดพวกอบิสจนสิ้นซากทำให้สมาชิกในทีมรวมไปถึงหัวหน้าหน่วยอย่างอู่จินหลินถึงกับเหม่อลอยไปพักใหญ่ และในตอนนี้กำลังจะกลับกองกำลังเช่นเดียวกัน

"เห้อ เจ้าหนูไป๋ฉีฝึกมายังไงกันนะ เพียงแค่หนึ่งปีระดับพลังก็นำฉันไปเสียแล้ว"อู่จินหลินบ่นออกมาเล็กน้อย ขณะที่มองหลานสาวตัวแสบในใจก็อดรู้สึกภาคภูมิไม่ได้

ตัดกลับมาที่ไป๋ฉีและจางจิวลี่ขณะเดินทางกลับพวกเขาก็โดนอู่จินหยางและจิงจิงสอบถามยกใหญ่ ว่าพวกเขาไปทำอะไรมาทำไมถึงได้แข็งแกร่งขนาดนี้

แต่ไป๋ฉีก็บอกไปว่า 'มันเป็นความลับสุดยอดของตัวเขา เอาไว้พร้อมเมื่อไรเดี๋ยวจะบอกเอง' ทำให้ทั้งอู่จินหยางและจิงจิงพากันพยักหน้าอย่างเข้าใจได้ และไม่ได้ตำหนิอะไร เพราะการมีความลับมันก็ไม่ไช่เรื่องแปลก เมื่อก่อนพวกเขาเองก็มีความลับมากมายเช่นเดียวกัน

เมื่อเคลียร์ปัญหาเรื่องระดับพลังของตัวเองจนเสร็จสิ้น ไป๋ฉีก็พลันโล่งใจแม้จะรู้สึกผิดนิดหน่อยที่ไม่ได้บอกความลับกับอู่จินหยาง แต่ก็อย่างว่า ตอนนี้เขายังไม่พร้อมจะเปิดเผยมันจริงๆ รอให้ถึงเวลาที่เหมาะสมค่อยเปิดเผยให้ทุกคนล่วงรู้ทีเดียวก็แล้วกัน

"โอ้ ไป๋ฉี น้องๆของเธอคลอดออกมาแล้วนะ แถมยังมีอัตราการดูดซับหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ทั้งสองคนอีกด้วย ตอนนี้พวกเรากำลังลุ้นกันอยู่เลยว่าพวกเขาจะมีคอสมิคฟรอสแบบไหน"จิงจิงกล่าวออกมาด้วยความตื่นเต้น ว่างๆเธอชอบแอบไปเลี้ยงเด็กน้อยทั้งสองคนเป็นประจำ ดังนั้นจึงผูกพันธุ์กับเด็กๆทั้งสองคนและสนิทกับครอบครัวของไป๋ฉีไปโดยปริยาย

"ฮ่าๆๆงั้นหรือครับ ผมชักจะอยากให้น้องๆของผมแล้วสิ ต้องน่ารักมากแน่ๆ"ไป๋ฉีเกาหัวแล้วกล่าว บอกตามตรงเขาฝึกฝนเสียจนลืมเรื่องนี้ไปซะสนิทเลย ไม่อย่างนั้นคงจะมาลุ้นตอนคลอดด้วยกันกับครอบครัวแล้ว ไม่เอาแต่หมกมุ่นฝึกฝนอย่างนี้

เมื่อกลับมาถึงตึกมังกรขาว ไป๋ฉีมอบกองอบิสระดับจักรพรรดิสงครามให้อู่จินหยาง ก่อนที่เขาและจางจิวลี่จะขอตัวกลับไปที่บ้านในทันที ความเร็วของเขาตอนนี้บินเพียงไม่ถึงหนึ่งนาทีก็ถึง

"กลับมาแล้วครับ"ไป๋ฉีและจางจิวลี่เปิดบ้านของตนเองแล้วกล่าวทักทาย น่าเสียดายที่ทุกคนไม่ได้อยู่ที่นี่แต่เป็นที่บ้านของพ่อแม่ของไป๋ฉีกันหมด

เขาและจางจิวลี่แยกย้ายกันไปอาบน้ำ เพราะไม่อย่างนั้นเมื่อไปที่บ้านของพ่อกับแม่เขาจะไม่สามารถอุ้มน้องๆของเขาได้

สองคนทำทุกอย่างจนเสร็จสิ้นและรีบพากันวิ่งเข้าไป ทันทีที่เขาเปิดประตูบ้านของพ่อแม่ เสียง 'แอ๊ๆ'ก็ดังออกมา ทำให้ในใจของไป๋ฉีรู้สึกตื่นเต้นยิ่ง

"พ่อ แม่ ผมกลับมาแล้วครับ"ไป๋ฉีกล่าวทำให้ทุกคนหันไปสนใจตัวเขาในทันที แน่นอนทุกคนต่างยิ้มรับการกลับมาของชายหนุ่มด้วยความเบิกบานใจ

"ฉีเอ่อร์ของแม่กลับมาแล้ว มาๆๆ มาดูน้องของลูกเร็วตอนนี้ซุกซนใหญ่แล้ว"ไป๋หนิงเอ่ยปากชักชวน ทางด้านไป๋ฉีก็ไม่รอช้ารีบวิ่งเข้าไปพร้อมกับจางจิวลี่ในทันที และมาหยุดลงตรงใจกลางบ้านที่ตอนนี้มีทารกน้อยสองหนึ่งกำลังนอนอยู่

เมื่อเห็นทารกทั้งสองคนไป๋ฉีก็ต้องตกใจ เพราะหนึ่งคนดวงตาสีทองอร่ามสดใส ส่วนอีกคนนั้นดวงตาสีเขียวมรกตเป็นประกาย เมื่อดูรวมๆก็ช่างน่าหลงไหลยิ่ง

"น่ารักจัง แม่ครับน้องๆชื่ออะไรหรือ"ไป๋ฉีกล่าวถาม

"ฮิฮิ คนพี่เป็นผู้ชายดวงตาสีทองชื่อว่าไป๋จินหลง ส่วนคนน้องเป็นผู้หญิงดวงตาสีมรกตไป๋ชิงเฟิง"ไป๋เยว่อิงตอบลูกชาย แต่เธอไม่ได้บอกว่าทารกคนไหนเป็นลูกใคร เพราะสุดท้ายทารกทั้งสองคนนี้รวมถึงไป๋ฉีก็เป็นลูกพวกเธอทั้งสามคน

"โอ้ เสี่ยวหลง กับ เฟิงเอ่อร์ งั้นหรือครับ สองชื่อนี้ดีผมชอบมาก"ไป๋ฉีกล่าวอย่างเริงร่า เขาเอานิ้วจิ้มแก้มเด็กน้อยทั้งสองด้วยความเอ็นดูยิ่ง ทว่าในตอนนั้นเองกลับสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างในตัวของน้องชายและน้องสาว

'หืม นี่มันอะไรกัน'ไป๋ฉีถึงกับงุนงง เพราะอยู่ดีๆจิตของเขาก็ราวกับถูกย้ายมาอยู่ที่ไหนสักที่ เมื่อไป๋ฉีลืมตา สิ่งที่เขาเห็นคือจักรวาลสีเขียวมรกตและสีทองอร่ามที่ดูกว้างใหญ่ยิ่ง

"ฮิฮิ ที่นี่คอสมิคฟรอสของน้องชายนายท่านไงเจ้าค่ะ คนหนึ่งถึงกับถือครองพลังแสงอันบริสุทธิ์เหนือกว่าคอสมิคฟรอสธาตุแสงของนายท่าน ส่วนอีกคนถือครองพลังจิตที่แข็งแกร่งเช่นเดียวกัน เด็กสองคนนี้เกิดมาเพื่อที่จะกลายเป็นผู้แข็งแกร่งอย่างแท้้จริง"เสี่ยวไป๋ที่อยู่ในหอคอยจักรวาลกล่าว ไป๋ฉีที่หลุดจากภวังค์นั้นก็ถึงกับดวงตาเบิกกว้าง ก่อนที่แววตานั้นจะฉายความตื่นเต้นออกมาอย่างช่วยไม่ได้

น้องชายและน้องสาวของเขาจะกลายเป็นผู้แข็งแกร่งอย่างนั้นหรือ นี่มันสุดยอดไปเลยไม่ใช่หรือไง หากพวกเขาเติบโตแล้วอย่างเป็นนักสู้บอกเลยว่าไป๋ฉีพร้อมสนับสนุนอย่างเต็มที่แน่นอน และจะสอนวิชาให้เด็กทั้งสองคนด้วยตัวเอง

"ฉี ลูกทำไมทำหน้าแปลกๆเวลามองน้องอย่างนั้น"ไป๋เฉินกล่าวถาม ไป๋ฉีส่ายหัวเบาๆแต่ใบหน้าก็ยังประดับไปด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นดีใจ "เปล่า ไม่มีอะไรครับพ่อ ผมแค่ดีใจที่น้องทั้งสองคนของผมน่ารัก"

"หืม แน่นอนสิ บ้านเราหน้าตาดีกันทั้งบ้านแล้วน้องจะออกมาขี้เหร่ได้อย่างไร ฮ่าๆๆๆ"ไป๋เฉินกล่าวยกยอครอบครัวของตนเองอย่างไม่อาย ไป๋ฉีและแม่ๆถึงกับกุมขมับในทันใด

"คุณคะ ก็เข้าใจอยู่ว่าอยากจะชื่นชมพันธุกรรมตนเอง แต่ก็ให้มันน้อยๆหน่อยเถอะ เดี๋ยว ลูกสะใภ้ทั้งห้าคนก็คิดว่าครอบครัวเราเป็นพวกหลงตัวเองกันพอดี" ไป๋เยว่อิงใช้ศอกกระทุ้งสีข้างสามีด้วยความหมั่นใส้ ทำให้ทุกคนพากันหัวเราะขบขัน

ไป๋เฉินยกยิ้มเจื่อนก่อนที่จะหันไปกล่าวกับไป๋ฉีว่า "เอาล่ะๆไม่พูดเล่นแล้ว ฉี ตอนนี้ลูกเป็นเทพสงครามแล้ว งานก็น่าจะน้อยลง ดังนั้นใช้โอกาสนี้มาหาพวกน้องๆบ่อยๆก็แล้วกัน"

"ครับ"ไป๋ฉีตอบรับในทันที บรรยากาศภายในบ้านต่อจากนี้ก็มีแต่แสงหัวเราะอย่างสนุกสนาน ไป๋ฉีและแฟนสาวใช้เวลาอยู่กับทารกน้อยจนถึงตอนเย็นก่อนที่จะกลับบ้านและแยกย้ายกันไปทำกิจวัตรของตนเอง

ซึ่งตัวของไป๋ฉีเองก็ลงไปยังห้องซ้อม ใบหน้าของเขาเผยให้เห็นถึงความตื่นเต้นอยู่ตลอดเวลา "เอาล่ะ เสี่ยวไป๋ ตอนนี้ระดับพลังฉันมาถึงเกณฑ์แล้ว เล่าเรื่องราวที่ซ่อนไว้มาให้ฉันฟังซะดีๆ"