ตอนที่ 5
จุดอ่อนเช่นนี้ มีแต่นางเอกเท่านั้นที่มี (2/2)
“เ้า !”
“อย่าเ้าค่ะคุณหนู” ร่างของไป๋ฮวาพุ่งเข้ามาหานางอย่างหมดความอดกลั้นเคราะห์ดีที่สาวใช้ของนางดึงตัวไว้เช่นนั้นนางคงโดนโทษที่ไม่เคารพไป๋อวี้ผู้เป็พี่สาวที่เป็ถึงบุตรีของภรรยาเอก
ท่ามกลางความใของผู้คนในจวนที่เห็นคุณหนูสี่ผู้เรียบร้อยอ่อนแอเปลี่ยนไปเป็คนละคนไป๋อวี้ลอบชื่นชมไป๋ฮวาในใจ ไป๋ฮวาคนใหม่ผู้นี้ใจกล้ามิเบา แต่กับโลกแห่งชนชั้นเช่นนี้เ้ากลับดูโง่เขลาในเวลาเดียวกัน เ้าพลาดเช่นนี้ มีหรือข้าจะไม่ซ้ำเติม
“ว้ายยย” ภายในเสี้ยววินาทีก่อนที่ไป๋ฮวาจะพุ่งตัวมาถึงร่างของไป๋อวี้นางแสร้งใก้าวถอยหลังชนเข้ากับเสี่ยวซีที่ยืนอยู่ด้านหลังและล้มลงไปอย่างแเีสมจริงริมฝีปากบางเรียวบางร้องเสียงดังเรียกความสนใจเสี่ยวซีรีบทำทีตื่นใและแสร้งล้มตามทันทีที่เข้าใจเจตนาของผู้เป็นาย
“อวี้เอ๋อร์ ! ” ทั้งบิดาและมารดาส่งเสียงเรียกนางด้วยความใไป๋อวี้สบตามารดาอย่างมีความหมาย ก่อนส่งมือให้บิดาที่นั่งลงประคองร่างบุตรสาว
“เ้าเป็อย่างไรบ้าง”
“เจ็บเ้าค่ะ” นางเอ่ยตอบบิดาเสียงแ่“แผลของลูก..” ดวงตาดำขลับมองไปที่ปลายนิ้วที่มีเืซึมออกมาเรียกความเวทนาจากบิดา
เป็อีกครั้งที่แขนเสื้ออันยาวรุ่มร่ามช่วยให้นางเล่นละครได้เพียงกำมือแน่นก็เรียกเืจากาแที่เกือบแห้งได้แล้ว
“คุณหนูสี่ไป๋ฮวา ประพฤติตนนอกเหนือคำสั่ง แอบออกนอกจวนทั้งที่มีคำสั่งกักบริเวณสั่งโบยสิบครั้งตามกฎของจวน จิตใจเต็มไปด้วยความริษยาใส่ร้ายพี่สาวร่วมสายเืทั้งยังทำร้ายร่างกายและไม่ให้ความเคารพคุณหนูรองผู้เป็บุตรีของภรรยาเอก ลงโทษโบยห้าสิบครั้งตามกฎของจวน”
น้ำเสียงแหลมสูงของเยวี่ยเหมยดังลั่นเรือนไป๋ฮวาผู้กำลังใกับมารยาของไป๋อวี้เบิกตากว้างไร้ซึ่งคำพูดใด ๆ ร่างบางโดนบ่าวชายลากไปรับโทษโบยสองสาวใช้พยายามหยุดยั้งทั้งยังส่งเสียงอ้อนวอนทั้งน้ำตา
เสียงไม้กระทบกับแผ่นหลังบอบบางดังขึ้นไม่หยุดท่ามกลางเสียงกรีดร้องของสาวใช้ที่ผู้เป็นายพยายามปกป้องจนตัวเองโดนโบยแทนคุณหนูของพวกนางอ่อนแอและบอบบางหากโดนไปถึงหกสิบครั้งคงทนไม่ไหวสิ้นใจไปเสียก่อน
ไป๋อวี้มองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกว่างเปล่าในโลกใบนี้ระบบชนชั้นคือสิ่งที่เ้าผู้มาใหม่ต้องยอมรับ ในที่แห่งนี้การควบคุมคนของตนเองคือสิ่งที่เ้าพึงกระทำหากควบคุมบ่าวไพร่ไม่ได้ ผู้เป็นายย่อมต้องรับผิดชอบ...ถือเสียว่าข้าใหห้บทเรียนเ้าก็แล้วกันนะไป๋ฮวา
“ท่านพ่อเ้าคะ โปรดสั่งหยุดโบยน้องสี่เถอะเ้าค่ะ”
ท่ามกลางสายตาเวทนาที่มีให้คุณหนูสี่ทุกคนต่างมองมาที่คุณหนูรองผู้คุกเข่าต่อหน้าบิดาแม้มือของตนนั้นยังอาบเืเพราะการกระทำของผู้เป็น้อง
“อวี้เอ๋อร์เ้าทำอันใด” เยวี่ยเหมยพยายามฉุดร่างบางของบุตรสาวขึ้นไม่ให้ร้องขอเพื่อไป๋ฮวา
“ได้โปรดสั่งหยุดโบยน้องสี่เถอะเ้าค่ะ”
ไป๋หานได้ยินบุตรสาวคนรองเอ่ยซ้ำก็ยกมือเป็สัญญาณหยุดโบยไป๋อวี้ไม่รอให้บิดาไถ่ถามก็รีบบีบน้ำตาและกล่าวต่อทันที
“เมื่อครู่ลูกเพียงใจึงเสียหลักล้มลงไปหาได้เกี่ยวของอันใดกับน้องสี่เ้าค่ะ ท่านพ่อโปรดเมตตาน้องสี่ด้วย”
“อวี้เอ๋อร์!” เยวี่ยเหมยเรียกนามของบุตรีด้วยความขัดใจ สตรีไร้ค่าผู้นั้นกำลังได้รับบทเรียนที่สาสมแล้ว!
“เดิมทีเื่ยาพิษนี้ลูกได้ทูลขอไทเฮาว่าจะขอลงโทษน้องสี่เองท่านแม่จึงสั่งกักบริเวณนางไว้ แม้นางจะแอบออกจากจวนไปคงเพราะอยากเดินเล่นที่ตลาดแต่น้องสี่ยังเด็กนักนี่เป็ความซุกซนตามประสา ขอท่านพ่อโปรดเมตตาให้ลูกได้จัดการกับเื่นี้เองเถอะเ้าค่ะ”
“แล้วเ้าจะทำเช่นไร” บิดาเอ่ยเสียงเรียบในน้ำเสียงนั้นมีความโล่งใจกับการขอร้องของนางในครั้งนี้
เขารักไป๋อวี้แต่ก็ใส่ใจไป๋ฮวาอยู่หลายส่วน
“น้องสี่นั้นตัวบางร่างเล็กหากโดนโบยถึงหกสิบไม้คงจะเจ็บหนักหรือถึงตายเป็แน่” นางเอ่ยพลางส่งสายตาห่วงใยอย่างสุดซึ้งไปที่น้องสาวใบหน้าหวานของไป๋ฮวาซีดขาว แผ่นหลังมีรอยเืเล็กน้อยเส้นผมหลุดลุ่ยแต่ยังคงความงามไว้ได้
ไป๋อวี้คำนวณในใจแล้วว่าการที่นางเอาตัวรอดจากเหตุการณ์ในวังมาได้ทำให้เื่ราวมันผิดแปลกไปจากในซีรีส์หากเป็เช่นนั้นหมายความว่าเนื้อเื่ในซีรีส์ที่เป็เหมือนอนาคตของที่นี่จะเปลี่ยนไปจนนางไม่อาจคาดเดาและไม่สามารถหลีกเลี่ยงสิ่งร้ายใดๆ ได้ นางจึงจำเป็ต้องเล่นงิ้วเพื่อทำให้เื่ราวมันดำเนินไปตามบทเดิม
หากว่าทุกอย่างเป็เหมือนเดิม อย่างน้อยนางก็ยังรู้อนาคตและมีวิธีรับมือกับการเอาคืนของไป๋ฮวาได้
“ท่านพ่อได้โปรดส่งน้องสี่ไปถือศีลที่วัดประจำตระกูลเป็เวลาหนึ่งเดือนเมื่อถึงตอนนั้นน้องสี่คงกลับมาพร้อมกับจิตใจที่งดงามแล้วเ้าค่ะ”
แม้จะอ้างถึงศาสนาแต่ความหมายของการถือศีลคือการลงโทษ ในซีรีส์มีฉากส่งตัวนางเอกไปที่วัดประจำตระกูลอันเป็จุดเริ่มต้นการพบกันของพระนางก่อนจะตกหลุมรักกันในเวลาเพียงสั้น ๆ
“ดี ดียิ่ง !” ไป๋หานพยักหน้าเห็นด้วยสายตามองเยวี่ยเหมยผู้ปกครองจวน เห็นภรรยาไม่กล่าวท้วงอันใดจึงเอ่ยขึ้นเสียงดัง “ให้เป็เช่นที่คุณหนูรองกล่าวเ้าสองคนเตรียมตัวพาคุณหนูของเ้าเดินทางไปที่วัดประจำตระกูลในเช้ามืดวันพรุ่งนี้”
สองสาวใช้ข้างกายไป๋ฮวาหน้าซีดเผือดแม้จะโล่งใจที่คุณหนูของตนรอดพ้นจากโทษโบยมาได้แต่การไปวัดประจำตระกูลนั้นก็เลวร้ายไม่แพ้กัน ถึงอย่างนั้นทั้งสองก็รีบก้มศีรษะกล่าวขอบคุณก่อนพาไป๋ฮวาที่สลบไปแล้วกลับไปที่เรือนจิวฮวาอันห่างไกล
“อวี้เอ๋อร์ เ้าเมตตาและรู้จักอภัยพี่น้องพ่อภูมิใจในตัวเ้านัก”บิดาพยุงร่างของนางที่นั่งคุกเข่าเบื้องหน้าและประคองเข้าไปในเรือนจิวอวี้ที่กลับมาเงียบสงบอีกครั้งเยวี่ยเหมยสั่งสาวใช้ให้ตามมาหมอมาดูบุตรีของตนและเดินตามมาด้วยรอยยิ้ม
“ลูกต่างหากที่ต้องขอบคุณท่านพ่อที่เมตตาน้องสี่”
“อย่าห่วงเลย มีพี่สาวเช่นเ้าปกป้องน้องสาวคนใดของเ้าล้วนปลอดภัย” ไป๋อวี้แอบรู้สึกผิดในใจแต่ก็แย้มยิ้มอ่อนหวานให้บิดาผู้เที่ยงธรรม
ไป๋หานมิใช่คนโง่ หากในครั้งนี้ไม่มีมารดาและเสี่ยวซีช่วยทั้งนางยังเร่งดำเนินเื่ไปอย่างรวดเร็ว หากไป๋หานได้มีเวลาคิดไตร่ตรองงิ้วฉากนี้อาจะไม่สำเร็จ
ไม่นานหมอที่ถูกเชิญมาก็เข้ามาทำแผลที่นิ้วให้นางอีกครั้งบิดาขอตัวไปสะสางงานต่อ ซึ่งไป๋อวี้เดาว่าไป๋หานคงไปดูอาการของไป๋ฮวาตามประสาพ่อที่รักลูกทุกคน
ทันทีที่ไป๋หานและหมอออกไปจากเรือนจิวอวี้มารดาก็เอ่ยขึ้นอย่างหงุดหงิดผิดกับใบหน้ายิ้มแย้มตอนที่บิดาอยู่
“เหตุใดเ้าไม่ปล่อยให้นางโดนโบยจนตายไปเสีย”
“อีกไม่นานจะมีการคัดเลือกท่านหญิงเหมยฮวาลูกไม่อยากให้มีเื่ไม่ดีเกิดขึ้นในจวนนะเ้าคะท่านแม่”
“เป็เช่นนี้แม่ก็เข้าใจอยู่แต่โอกาสเล่นงานนางเช่นนี้เราไม่ได้มีมาง่าย ๆ นะอวี้เอ๋อร์”
“ลูกรู้เ้าค่ะ”
“เ้าน่ะใจดีเกินไปแล้ว” มารดาถอนหายใจ
“ท่านแม่มองผิดแล้วเ้าค่ะ..” นางแย้มยิ้มให้มารดา“...วันนี้ไป๋ฮวาโดนโบยไปไม่ต่ำกว่ายี่สิบไม้หากส่งนางเดินทางไกลไปตอนนี้คงสร้างความลำบากไม่น้อย”
เยวี่ยเหมยสบตาบุตรี ก่อนหัวเราะพอใจในความร้ายกาจภายใต้ภาพคุณหนูผู้มีเมตตาของคนที่นางเลี้ยงมากับมือ
“แม่จะส่งคนไปที่วัดประจำตระกูลให้ดูแลนางเป็พิเศษ” ‘เป็พิเศษ’ ของเยวี่ยเหมยคงหนีไม่พ้นทำให้ไป๋ฮวา ‘ลำบากเป็พิเศษ’
ในเนื้อเื่เดิมของซีรีส์หลังจากไป๋อวี้ถูกกักบริเวณ เยวี่ยเหมยก็ล้มป่วยและได้รับการดูแลจากหมอหลวงมู่ที่ฉินหวางพามาระหว่างนั้นไป๋ฮวาก็แอบออกจากจวนไปเที่ยวตลาดตามประสาคนข้ามภพที่ตื่นเต้นกับสิ่งใหม่ๆ เมื่อกลับมาก็โดนเยวี่ยเหมยที่โกรธแค้นแทนบุตรีนำเื่ที่นางออกนอกจวนมาลงโทษและทั้งยังใส่ร้ายว่านางแอบนัดพบกับบุรุษจึงสั่งให้ไปสำนึกผิดที่วัดประจำตระกูล
เื่ราวเมื่อครู่แม้จะแตกต่างจากในซีรีส์แต่ก็ยังดีที่สุดท้ายเหตุการณ์ตอนนี้เป็ไปตามที่ไป๋อวี้รู้มาจากชาติก่อน
วัดประจำตระกูลไป๋นั้นห่างไกลจากเมืองหลวงนักเมื่อไป๋ฮูหยินหรือไป๋อวี้ไปเยือนก็จะได้รับการดูแลอย่างดีจากคนของตระกูลที่ประจำอยู่ที่นั่นแตกต่างจากไป๋ฮวาที่แทบไม่ได้รับการดูแลใด ๆ ในระหว่างหนึ่งเดือนที่อยู่ที่นั่น
ใน่เวลานั้นไป๋อวี้ที่ได้รับบทนางร้ายไม่ได้เข้าฉากร่วมกับนางเอกจึงไม่รู้ว่ารายละเอียดว่าเกิดสิ่งใดขึ้นบ้าง นางรู้คร่าว ๆ เพียงว่าไป๋ฮวาเป็ผู้ไร้มนตราแต่ได้วิชาแพทย์ที่ศึกษาในวัดผสมกับวิชาแพทย์ในโลกเก่าทำยาลูกกลอนขึ้นมาจนสามารถดึงมนตราที่ถูกผนึกไว้ั้แ่อยู่ในครรภ์ออกมาใช้ได้
การที่ไป๋ฮวาใช้มนตราไม่ได้ทุกคนในจวนต่างเข้าใจกันว่าเป็เพราะเยวี่ยเหมยใส่ยาพิษชนิดหนึ่งให้หลี่หรงดื่มตอนตั้งครรภ์ซึ่งยานี้ทำให้ผู้ที่ดื่มไร้ซึ่งมนตราซึ่งไป๋ฮวาก็ได้รับไปด้วยแต่เพราะไม่ได้รับโดยตรงจึงสามารถกินยาลูกกลอนแก้ไขได้
ไป๋ฮวาใช้เวลาหนึ่งเดือนที่วัดประจำตระกูลศึกษาสมุนไพรและฝึกฝนการใช้มนตราจนคล่องแคล่วสามารถใช้ได้โดยไม่ต้องผ่านสื่อกลางใดๆ ในวันหนึ่งที่นางกำลังหาสมุนไพรอยู่ในป่าก็ได้ใช้มนตราเยียวยาโอวหยางิเซียนที่ถูกลอบทำร้าย
นี่จึงเป็จุดเริ่มต้นให้ทั้งสองได้ทำความรู้จักและสร้างความรู้สึกดีๆ ให้แก่กัน ในตอนนั้นโอวหยางิเซียนชมชอบในความคิดและกิริยาแปลกประหลาดของไป๋ฮวาผู้มาจากต่างโลกอีกทั้งนางเอกผู้นี้ยังงดงามและเก่งกาจ เมื่อชายหญิงได้ใกล้ชิดกันทั้งสองจึงเกิดความรักแก่กันได้ไม่ยาก
ในขณะเดียวกัน....นี่ก็เป็จุดจบของความรักข้างเดียวอันยาวนานของนางร้ายไป๋อวี้ที่ไม่รู้เื่ราวอันใด
นางไม่แน่ใจว่าไป๋ฮวาผู้นี้มาจากต่างโลกเดียวกับนางหรือใน่เวลาเดียวกันหรือไม่นางจึงตั้งใจจะจับตาดูพฤติกรรมและนิสัยของไป๋ฮวาต่อไป แต่จากงิ้วของวันนี้ไป๋อวี้ต้องขอบคุณความรักพวกพ้องของไป๋ฮวาและความเที่ยงตรงของบิดาที่ทำให้นางทำได้สำเร็จซึ่งเื่นี้ยืนยันได้ว่าไป๋ฮวาผู้นี้มีนิสัยเช่นเดียวกับนางเอกในเื่...
ไม่ต่างจากนางที่คล้ายนางมารร้ายเข้าไปทุกที
--- จบตอน ---
E-Book >> https://joo.gl/vnW56T
สนใจรูปเล่มหรือพูดคุยกับนักเขียน
Facebook : หงเฟย 弘飛
Twitter : @hongfei_writer
#นางร้ายสายสวย #หงเฟยคนสวน
-------------
3.45M
