เทพธิดาน้อยไลฟ์สตรีม เปลี่ยนโชคชะตา

บทที่ 35

คดีเด็กหายไปจากห้องพยาบาล

"ประกาศด่วน! ขอให้นักเรียนทุกคนกลับเข้าห้องเรียนและอยู่ในความสงบ!ขณะนี้ทางโรงเรียนกำลังตรวจสอบเหตุขัดข้องบางประการ..."

เสียงประกาศตามสายที่สั่นเครือและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกดังลั่นไปทั่วโรงเรียนเซนต์แมรี่ทั้งที่เพิ่งจะผ่านช่วงพักเที่ยงมาไม่นานบรรยากาศที่เคยสดใสกลับอึมครึมลงทันตาเห็น ครูอาจารย์ต่างวิ่งวุ่นกันหน้าตั้ง รปภ.วิ่งกรูไปทางตึกพยาบาลราวกับเกิดเหตุร้ายแรง

"เกิดอะไรขึ้นน่ะ?" เฉียวเฟยที่เพิ่งหายตกใจจากเหตุการณ์ตกบันได ถามด้วยความสงสัย เธอนั่งอยู่ข้างๆ
เสี่ยวเป่าในห้องเรียนหงส์เหิน ซึ่งตอนนี้กลายเป็นจุดรวมพลชั่วคราว

"กลิ่นอายความวุ่นวาย..." เสี่ยวเป่าหลับตาลง จมูกฟุดฟิด"และกลิ่น... ของการสูญหาย"

"สูญหาย?"

"มีคนหาย..." เสี่ยวเป่าลืมตาโพลง "เด็กผู้ชาย... ป่วย...อยู่ที่ห้องพยาบาล... แล้วจู่ๆ ก็หายวับไปเหมือนล่องหน!"

"เฮ้ย! รู้ได้ไง?" เฉียวเฟยตาโต"เธอมีตาทิพย์เหรอ?"

"เปล่า... แค่ 'ฟัง' เสียงกระซิบของลม"เสี่ยวเป่าตอบเรียบๆ ก่อนจะลุกพรวดพราดขึ้น "ไม่ได้การ... ต้องไปดูหน่อย
ถ้าปล่อยไว้นาน เด็กนั่นอาจจะไม่ได้กลับมาอีกเลย"

"เดี๋ยว! ครูสั่งให้อยู่ในห้องนะ!" หัวหน้าห้องตะโกนห้าม

แต่เสี่ยวเป่าหาได้สนใจไม่นางกระโดดปีนออกทางหน้าต่างชั้นล่างอย่างคล่องแคล่ว ทิ้งให้เพื่อนๆ อ้าปากค้าง

"ยัยบ้าเอ๊ย! รอฉันด้วย!" เฉียวเฟยกัดฟัน ตัดสินใจปีนหน้าต่างตามออกไป

...

ณตึกพยาบาล

บรรยากาศหน้าห้องพยาบาลเต็มไปด้วยความตึงเครียดตำรวจสองนายกำลังสอบปากคำพยาบาลสาวที่นั่งร้องไห้ฟูมฟายอยู่บนม้านั่ง

"ฮือๆ... ฉันแค่หันไปหยิบยาแป๊บเดียวเองค่ะ... พอหันกลับมา... น้อง 'เสี่ยวหมิง' ก็หายไปแล้ว! ทั้งที่ประตูก็ล็อค!หน้าต่างก็ปิดสนิท! เขาจะหายไปได้ยังไงคะ!" พยาบาลสาวสะอึกสะอื้น

"ใจเย็นๆ นะครับคุณพยาบาล" ตำรวจพยายามปลอบ"เด็กอาจจะแอบมุดออกไปทางช่องระบายอากาศ หรือซ่อนตัวอยู่แถวนี้ก็ได้"

เสี่ยวเป่าและเฉียวเฟยแอบซุ่มดูอยู่หลังพุ่มไม้ดัดรูปช้าง

"เสี่ยวหมิง?" เฉียวเฟยขมวดคิ้ว "อ๋อ...เด็กทุนยากจนห้อง C นี่นา... เห็นว่าป่วยออดๆ แอดๆมาโรงเรียนบ้างขาดบ้าง... ทำไมจู่ๆ ถึงหายตัวไปได้ล่ะ?"

"ไม่ได้หายไปไหนหรอก..." เสี่ยวเป่าจ้องเขม็งไปที่ประตูห้องพยาบาลแววตาสีทองอำพันวาวโรจน์ "เขายังอยู่ในห้องนั้นแหละ... แต่ถูก 'ซ่อน' ไว้ในมิติอื่น"

"มิติอื่น?" เฉียวเฟยขนลุกซู่ "อย่ามาอำนะ!นี่หนังไซไฟเหรอ?"

"ตามมา!" เสี่ยวเป่าวิ่งก้มตัวต่ำลัดเลาะผ่านสายตาตำรวจเข้าไปทางประตูหลังของตึกพยาบาลที่ไม่มีคนเฝ้า

...

ภายในห้องพยาบาล

กลิ่นแอลกอฮอล์และยาฆ่าเชื้อลอยคลุ้งบรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเสียงแอร์ทำงานหึ่งๆ เตียงคนไข้สีขาวสามเตียงว่างเปล่าผ้าปูที่นอนบนเตียงกลางยับย่นบ่งบอกว่าเพิ่งมีคนนอนอยู่

เสี่ยวเป่าเดินสำรวจไปรอบๆห้องอย่างใจเย็น ในขณะที่เฉียวเฟยเกาะหลังนางแจด้วยความกลัว

"ไม่มีร่องรอยการงัดแงะ... ไม่มีรอยเท้าคนแปลกหน้า..." เสี่ยวเป่าพึมพำ"แต่มีกลิ่นธูป... กลิ่นธูปดำที่ใช้ไหว้ผี..."

นางเดินไปหยุดอยู่ที่'ตู้เก็บอุปกรณ์แพทย์'ขนาดใหญ่ที่ทำจากไม้สักเก่าแก่ตั้งอยู่มุมห้องดูไม่เข้ากับเฟอร์นิเจอร์สมัยใหม่อื่นๆ

"ตู้นี้..." เสี่ยวเป่ายื่นมือไปแตะบานประตูตู้

วิ้ง!

กระแสไฟสถิตแลบแปลบออกมาจางๆเฉียวเฟยสะดุ้ง
"ตู้ไฟรั่วเหรอ?"

"ไม่ใช่ไฟ..." เสี่ยวเป่าแสยะยิ้ม "อาคม... อาคม 'ประตูผี' ขั้นสูงเชียวล่ะ...ใครก็ตามที่สร้างตู้นี้ขึ้นมา เจตนาชัดเจนว่าต้องการใช้มันเป็น 'จุดถ่ายเท'"

"ถ่ายเทอะไร?"

"ถ่ายเท 'เคราะห์กรรม'" เสี่ยวเป่าอธิบายเสียงเย็น
"คนรวยบางคน... เวลาดวงตก หรือป่วยใกล้ตาย... จะจ้างหมอผีให้ทำพิธี 'ย้ายของ' ...ย้ายความซวย ย้ายโรคภัยไข้เจ็บจากตัวลูกหลานตัวเอง ไปใส่ในร่างของคนอื่นที่ดวงอ่อนกว่า!"

"และเด็กชื่อเสี่ยวหมิงคนนั้น... ก็คือ 'ถังขยะ'ที่พวกมันเลือก!"

เฉียวเฟยยกมือทาบอก"โหดร้าย! ทำกับเด็กตัวแค่นี้ได้ยังไง!"

"โลกของผู้ดีมันโสมมกว่าที่เธอคิดเยอะ"เสี่ยวเป่าหยิบยันต์สีเหลืองออกมาจากกระเป๋า แปะลงไปที่กลางประตูตู้

"เปิด!"

ปัง!

ประตูตู้ดีดผัวะเปิดออกเองอย่างแรง!ลมเย็นยะเยือกพัดกรูออกมาจากความมืดภายในตู้ จนข้าวของในห้องปลิวว่อน!

แต่สิ่งที่อยู่ข้างในไม่ใช่ยาหรืออุปกรณ์แพทย์...

แต่มันคือ'บันไดวน'สีดำทึมๆ ที่ทอดลึกลงไปสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง!พื้นที่ใต้ดินที่ไม่มีอยู่ในแปลนตึก!

"ห้องลับใต้ดินอีกแล้ว..." เสี่ยวเป่าถอนหายใจ "พวกคนรวยนี่ชอบขุดรูอยู่กันจังนะเป็นตุ่นหรือไง?"

"เรา... เราจะลงไปเหรอ?" เฉียวเฟยถามเสียงสั่นขาแข็งก้าวไม่ออก

"เธอรออยู่นี่... คอยดูต้นทาง ถ้ามีใครมาให้กรี๊ดดังๆ" เสี่ยวเป่าสั่ง

"ไม่เอา! ฉันไม่ยอมอยู่คนเดียวกับผีหรอก!"เฉียวเฟยเกาะแขนเสี่ยวเป่าแน่น "ฉันไปด้วย!อย่างน้อยอยู่กับเธอก็ปลอดภัยกว่า!"

เสี่ยวเป่าส่ายหน้าอย่างระอา"งั้นก็เกาะให้แน่นๆ อย่าปล่อยมือล่ะ... ถ้าหลงในมิติปิดกั้นหาทางกลับไม่ได้นะจะบอกให้"

สองสาวจูงมือกันเดินลงบันไดวนไปสู่ความมืด...

...

เบื้องล่างคือห้องโถงกว้างที่ประดับประดาด้วยผ้ายันต์สีแดงและเทียนไขนับร้อยเล่มตรงกลางห้องมีแท่นพิธีหินอ่อน บนแท่นนั้น...ร่างของเด็กชายตัวผอมแห้งในชุดคนไข้กำลังนอนแน่นิ่งอยู่

"เสี่ยวหมิง!" เฉียวเฟยจำเพื่อนร่วมรุ่นได้

รอบๆแท่นพิธี มีชายชุดดำสวมหน้ากากปิดบังใบหน้าสามคนกำลังสวดมนต์พึมพำเป็นภาษาบาลีสันสกฤตที่ฟังไม่ได้ศัพท์ และที่หัวเตียง...มีชายวัยกลางคนในชุดสูทหรูหรายืนถือ 'ตุ๊กตาวูดู' ที่มีเส้นผมผูกติดอยู่

"ท่านรอง ผอ.?" เฉียวเฟยจำได้แม่น"รองผู้อำนวยการฝ่ายบริหาร... เขามาทำอะไรที่นี่?"

"กำลังทำพิธี 'สับเปลี่ยนดวงชะตา' ไงล่ะ" เสี่ยวเป่ากระซิบ "ดูที่ตุ๊กตานั่นสิ...มีชื่อและวันเดือนปีเกิดของใครบางคนเขียนอยู่...น่าจะเป็นลูกหลานของคนใหญ่คนโตที่กำลังป่วยหนัก"

"พิธีกำลังจะจบแล้ว... ถ้าเทียนเล่มสุดท้ายดับลง...วิญญาณของเสี่ยวหมิงจะถูกกระชากออกไป และวิญญาณร้ายจะเข้ามาแทนที่!"

"เราต้องช่วยเขา!" เฉียวเฟยจะวิ่งออกไป

"หยุด!" เสี่ยวเป่าดึงตัวไว้ "ขืนออกไปตอนนี้โดนจับเชือดแน่!พวกมันมีอาคมป้องกัน... ต้องทำลายจากระยะไกล!"

เสี่ยวเป่าหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าออกมา

"พี่รอง! ได้ยินไหม? เจาะระบบกล้องวงจรปิดในห้องนี้ด่วน!แล้วส่งภาพขึ้นจอใหญ่หน้าโรงเรียนเลย!"

เสียงกู้หยูดังตอบกลับมาทางหูฟัง"จัดไป! พี่แฮ็กระบบโรงเรียนรอไว้แล้ว! 3... 2... 1... โชว์ไทม์!"*

...

ณลานอเนกประสงค์หน้าโรงเรียน

จอมอนิเตอร์LED ขนาดยักษ์ที่ปกติใช้ประชาสัมพันธ์ข่าวสารโรงเรียนจู่ๆ ก็ตัดภาพจากโลโก้โรงเรียน กลายเป็นภาพสดจากกล้องวงจรปิดในห้องลับใต้ดิน!

ภาพของรองผอ. ที่กำลังถือตุ๊กตาวูดู และชายชุดดำที่กำลังทำพิธีไสยศาสตร์ปรากฏแก่สายตาของนักเรียน ครู และผู้ปกครองนับพันคนที่มารอรับลูกหลาน!

"เฮ้ย! นั่นมันรอง ผอ. นี่นา!"

"ทำอะไรน่ะ? เล่นของเหรอ?"

"นั่นมันน้องเสี่ยวหมิงที่หายไปนี่!"

เสียงฮือฮาดังกระหึ่มรอง ผอ. ในจอสะดุ้งโหยงเมื่อได้ยินเสียงไซเรนแจ้งเตือนดังลั่นห้องลับ

"ใคร! ใครมันแอบถ่าย!" เขาตะโกนลั่น มองหาที่มาของกล้อง

"ข้าเอง!"

เสี่ยวเป่ากระโดดออกมาจากเงามืดพร้อมกับไลฟ์สดผ่านมือถือไปด้วย

"รอง ผอ. คะ... การศึกษาคือแสงสว่างทางปัญญาไม่ใช่ไสยศาสตร์มนต์ดำนะ!"

"นังเด็กบ้า! แกเข้ามาได้ยังไง!" รอง ผอ. หน้าซีดเผือด สั่งลูกน้อง"จับมัน! ฆ่าปิดปากซะ!"

ชายชุดดำสามคนพุ่งเข้าหาเสี่ยวเป่าพร้อมมีดอาคม!

"เฉียวเฟย! หลบไป!" เสี่ยวเป่าผลักเพื่อนหลบฉาก แล้ววาดมือกลางอากาศ

"คาถาสายฟ้าฟาด!"

เปรี้ยง!

ไม่ใช่สายฟ้าจากฟ้า...แต่เป็นกระแสไฟฟ้าแรงสูงที่พี่รองกู้หยูส่งผ่านมาทาง 'หุ่นกลแมงมุมเหล็ก'(ที่เสี่ยวเป่าแอบเอามาวางตั้งไว้มุมห้อง)ยิงใส่ชายชุดดำจนตัวกระตุกแด่วๆ ล้มลงไปนอนชักแหง็กๆ!

"วิทยาศาสตร์ผสมไสยเวท... รสชาติเป็นไงล่ะลุง?"
เสี่ยวเป่าแสยะยิ้ม

รองผอ. เห็นท่าไม่ดี รีบทิ้งตุ๊กตาแล้ววิ่งหนีไปทางประตูลับ

แต่ก็ต้องชะงักกึก...เมื่อเจอเฉียวเฟยยืนขวางทางอยู่ พร้อมไม้เบสบอล (ที่หยิบมาจากไหนไม่รู้)

"จะไปไหนคะท่านรอง?" เฉียวเฟยยิ้มเหี้ยม(เริ่มติดเชื้อความโหดมาจากเสี่ยวเป่า) "ทำแบบนี้... คิดว่าจะหนีพ้นเหรอ?"

ผัวะ!

ไม้เบสบอลฟาดเข้าที่หน้าแข้งท่านรองฯอย่างจัง!

"โอ๊ยยยย!"

ตำรวจพังประตูเข้ามาจับกุมตัวได้คาหนังคาเขาหลักฐานมัดตัวแน่นหนาทั้งคลิปวิดีโอและอุปกรณ์ไสยเวท

เสี่ยวเป่ารีบวิ่งไปที่แท่นพิธีเป่าเทียนเล่มสุดท้ายให้ดับลง แล้ววางมือบนหน้าผากของเสี่ยวหมิง

"กลับมานะ... เด็กดี... ฝันร้ายจบลงแล้ว"

แสงสีทองจางๆไหลจากมือเสี่ยวเป่าเข้าสู่ร่างเด็กชาย สักพัก เสี่ยวหมิงก็สำลักลมหายใจเฮือกใหญ่ลืมตาขึ้นมาอย่างงุนงง

"หืม? ...ผมอยู่ที่ไหนครับ?"

"ปลอดภัยแล้ว..." เสี่ยวเป่ายิ้มบางๆ"กลับไปเรียนหนังสือกันเถอะ"

...

เย็นวันนั้นข่าวฉาวโฉ่ของโรงเรียนเซนต์แมรี่ดังกระฉ่อนไปทั่วประเทศ รอง ผอ. ถูกไล่ออกและดำเนินคดีข้อหาลักพาตัวและทารุณกรรมเด็ก(ส่วนเรื่องไสยเวทถูกปิดข่าวตามระเบียบ)

แต่สิ่งที่น่าสนใจกว่านั้นคือ...ในโทรศัพท์มือถือของรอง ผอ. ตำรวจพบข้อความแชตสุดท้ายที่ส่งถึง 'นายจ้าง' ผู้บงการ

`"สินค้าพร้อมแล้วครับ... กำลังจะถ่ายโอนดวงชะตาให้คุณหนูใหญ่..."`

และเบอร์ปลายทางนั้น...เมื่อตรวจสอบดูแล้ว พบว่าเป็นเบอร์ที่ลงทะเบียนในชื่อของ..."เลขาคนสนิทของคุณนายเฉียว!"

เสี่ยวเป่ามองดูข้อมูลที่พี่รองส่งมาให้ในมือถือแววตาแข็งกร้าวขึ้น

"หลักฐานชัดเจน... คุณนายเฉียวไม่ได้แค่ขายกำไลปลอม... แต่นางคือ 'แม่เล้าวิญญาณ' ที่คอยจัดหาเด็กดวงดีไปสังเวยให้ลูกหลานคนรวย!"

เฉียวเฟยที่ยืนอยู่ข้างๆกำหมัดแน่น น้ำตาคลอเบ้า

"ป้าฉัน... ทำเรื่องเลวร้ายขนาดนี้เลยเหรอ..."

"ยังหรอก..." เสี่ยวเป่าแตะไหล่เพื่อนสาวที่ตอนนี้กลายเป็นลูกสมุนเบอร์ 2

"นี่แค่ยอดภูเขาน้ำแข็ง... ของจริงมันอยู่ในงานเลี้ยงการกุศลคืนพรุ่งนี้ต่างหาก...เตรียมชุดสวยๆ ไว้ล่ะเฉียวเฟย... เราจะไปถล่มงานป้าเธอกัน!"