ญาติคนเจ็บอยู่ไหนครับ ขอยืนยันตัวตนคนเจ็บหน่อยครับ เชิญด้านนี้ครับ"เ้าหน้าที่พยาบาลเรียกหาญาติ
แม่เลี้ยงมองดูจันทร์ฉายแล้ว จันทร์ฉายไม่ได้อยู่ในสถานการณ์ที่จะตอบคำถามได้เลย แม่เลี้ยงจึงต้องปลีกตัวเดินออกมาให้ข้อมูลคร่าวๆ ของผู้ป่วยเพื่อนำส่งโรงพยาบาล
"หนูยืนรอป้าตรงนี้แป๊บหนึ่งนะจันทร์"
จันทร์ฉายยืนร้องไห้จนตัวสั่น ตาเริ่มพร่ามัว ยืนโงนเงน ขาเริ่มไม่มีเรี่ยวแรงที่จะยืนทรงตัว สติสัมปชัญญะทั้งหมดก็กำลังจะดับลง ทันใดนั้นได้มีแขนคู่หนึ่งยื่นมาโอบอุ้มเอาร่างบางที่กำลังจะทิ้งตัวลงกับพื้น
อ้อมอกนั้นมันช่างอบอุ่นอย่างที่จันทร์ฉายไม่เคยได้รับมาก่อน จันทร์ฉายได้ยินเสียงพูดแว่ว ๆ ข้างๆ ใบหู
"จันทร์พี่มาแล้ว"น้ำเสียงที่ห่วงหาอาทร ช่างอบอุ่นหัวใจดวงน้อย ๆ ของจันทร์ฉายยิ่งนัก พร้อมกับกลิ่นที่หอมสะอาด เขาเป็ใครกัน! แล้วทุกอย่างก็มืดดับลง
ที่โรงพยาบาลทุกอย่างดูวุ่นวายไปหมด เพราะคนเจ็บไม่ได้มีแต่ยายนวล มีชาวบ้านที่มาเดินตลาดถูกเฉี่ยวชนไปด้วย แต่คนที่อาหารหนักสุดก็คงหนี้ไม่พ้นยายนวล
แม่เลี้ยงลออจันทร์ขอให้หมอและพยาบาลรักษายายนวลเต็มที่ไม่ต้องห่วงเื่ค่ารักษาพยาบาลแม่เลี้ยงจะเป็คนรับผิดชอบเอง
ยายนวลมีสายระโยงระยางเต็มไปหมด มีหมอและพยาบาลกำลังทำการกู้ชีพ ยื้อชีวิตยายนวลอย่างเต็มความสามาร
จันทร์ฉายนอนอยู่อีกเตียง ของห้องฉุกเฉินยังไม่ได้สติ
"จันทร์ฉายตื่นซิลูกเอ๋ย นอนขี้เซาอย่างนี้ไม่ได้นะ ตื่นได้แล้วหลานย่า"ย่านวลใช้มือลูปแก้มหลานสาวด้วยความรักเอ็นดูเหมือนเมื่อก่อนที่จันทร์ฉายยังเป็เด็กน้อย
จันทร์ฉายงัวเงียตื่นลืมตา ย่า! ย่ายังไม่ตาย จันทร์ผวาไปกอดย่าทันทีทั้งกอดทั้งหอมแก้มย่านวล
"จันทร์นึกว่าย่าทิ้งจันทร์ไปแล้ว แล้วนี่ย่าจะไปไหนหรือจ๊ะแต่งตัวสวยจัง ขอจันทร์ไปด้วยได้ไหมย่า"
"ย่าจะไปเที่ยว จันทร์ไปกับย่าไม่ได้หรอก ไม่ใช่ที่ ที่จันทร์จะไปกับย่าได้"
"แล้วย่าไปกับใครละจ้ะ"
"ไปกับปู่คำของจันทร์ไง จันทร์ยังจำปู่ได้มั้ย ปู่รออยู่ตรงโน้น"จันทร์ฉายมองตามมือที่ย่านวลชี้ มองเห็นปู่คำ แต่งชุดดูหล่อเช่นกัน
"จันทร์เอ๊ย ย่าต้องไปแล้ว เดียวปู่รอนาน"
"ย่า! แต่จันทร์อยากไปกับย่า กับปู่ ขอจันทร์ไปด้วยนะสัญญาว่าจันทร์จะไม่ดื้อนะย่านะ พาจันทร์ไปด้วยนะ"จันทร์ฉายออดอ้อนย่าเหมือนทุกครั้ง
"ย่าพาจันทร์ไปด้วยไม่ได้จริงๆ จันทร์ต้องอยู่ที่นี้ ย่าไปก่อนนะ"พูดจบย่านวลก็เดินจากไป
"จันทร์ฉายได้แต่ะโร้องรั้นวิ่งตามย่านวล ย่ารอจันทร์ด้วย! จันทร์จะไปกับย่า! ย่าอย่าทิ้งจันทร์ไป! ย่ารอจันทร์ก่อน!" จันทร์ฉายทั้งวิ่งตาม ทั้งะโจนสุดเสียงจนเหนื่อยล้ายิ่งวิ่งเร็วเท่าไหร่เหมือนย่ากับปู่ยิ่งห่างไกลกว่าเดิม ะโเรียกย่านวลก็ไม่หันหลังกลับมา สุดท้ายปู่กับย่าก็จูงมือกันเดินหายลับตาไป
"แล้วจันทร์จะอยู่กับใคร ย่ากลับมาก่อน ฮือ ๆ ฮือ ๆ"
"อยู่กับพี่ พี่อยู่ตรงนี้แล้ว พี่จะดูแลจันทร์แทนยายนวลเอง อ้อมกอดอันอบอุ่นของใครคนหนึ่งกอดจันทร์ฉายไว้ในอ้อมอกอย่างหวงแหน"พร้อมกับจูบหน้าผากปลอมขวัญจันทร์ฉายอย่างรักใคร่ทะนุถนอม
เสียงนี้อีกแล้วกลิ่นนี้อีกแล้ว อ้อมอกที่อบอุ่นแบบนี้ ใครกันนะ
จันทร์ฉายค่อย ๆ ตื่นลืมตา น้ำตาไหลอาบแก้วทั้งสองข้าง จันทร์ฉายรู้ได้ทันทีว่าย่าได้จากไปแล้วและที่ฝันเห็นย่ากับปู่ก็คงจะมาบอกลาจันทร์เป็ครั้งสุดท้ายซินะ
"หนูจันทร์หนูไหวมั้ยลูก"แม่เลี้ยงนั่งดูอาการข้างเตียงเอยถามด้วยความเป็ห่วง แล้วก็เข้าไปสวมกอดปลอบประโลมจันทร์ฉาย
"หนูละเมอร้องเรียกย่านวลเสียงดังมาก บอกให้ย่ารอก่อน แล้วหนูก็บอกว่าหนูจะไปกับย่า มันเกิดอะไรขึ้นหนูจันทร์ เล่าให้ป้าฟังได้มั้ย
"ย่ามาหาจันทร์ค่ะแม่เลี้ยง ย่าบอกจันทร์ว่าย่าจะไปเที่ยวกับปู่ จันทร์ขอตามไปด้วย ย่าบอกไม่ใช่ที่ ที่จันทร์จะตามไปด้วยได้"ฮือ ๆ ๆ พร้อมกับปาดน้ำตาข้างแก้ม
"จันทร์จะไปหาย่า ย่าอยู่ไหนคะแม่เลี้ยง"
"อยู่เตียงข้างๆ นี้จ้ะ"
จันทร์ฉายถลาไปกอดร่างย่านวลที่ไร้ลมหายใจป่านจะขาดใจตายไปด้วย เป็ที่น่าเวทนาขอลุง ๆ ป้า ๆ ที่มาดูอาการของยายนวลเสียยิ่งนัก
"หักอกหักใจเสียเถอะจันทร์เอ๊ยย่าของหนูไปสบายแล้วละ ไม่เจ็บไม่ปวดแล้วความตายไม่ช้าหรือเร็วก็ต้องพบเจอกันทุกคนนั้นแหละ"ย่าพร พูดเตือนสติจันทร์ฉาย
"แล้วนี่นางปราณี มันรู้หรือยังว่าอดีตแม่ผัวมันตายแล้ว ใจคอมันจะไม่มาดูดำดูดีแม่ผัวมันเลยเหรอ"
"มันรู้แล้วฉันนี้แหละ เป็คนโทรศัพท์ไปบอกมัน ตอนที่เขาพายายนวลมาโรงพยาบาลนั่นแหละ มันยังถามฉันอยู่เลยว่ายายนวลตายหรือเปล่า"แม่ค้าอาหารตามสั่งที่ปรานีสั่งบ่อย ๆ คุยกับเพื่อน
"ฉันละสงสารจันทร์มันจังเลยวะ ยายนวลไม่อยู่แล้วจันทร์มันจะอยู่ยังไงวะนางปราณีนี้ก็ร้ายใช่เล่น ยิ่งไอ้ผัวใหม่นางปราณียิ่งร้ายเข้าไปใหญ่จ้องจะทำมิดีมิร้ายจันทร์มันอยู่นั่นแหละ"
มีใครบางคนยืนอยู่หลังม่านกำมือแน่นกับเื่ที่ได้ยินเมื่อชักครู่
ทุกคนที่ตลาดรวมถึงแม่เลี้ยงแห่งไร่ตะวัน ได้ตกลงว่าจะร่วมกันเป็เ้าภาพจัดงานศพของยายนวล ส่งยายนวลเป็ครั้งสุดท้าย ทุกคนต่างให้ความร่วมมือช่วยเหลือกันเป็อย่างดี เพราะเมื่อตอนที่ยายนวลยังมีชีวิตอยู่แก่เป็คนดีชอบช่วยเหลือเกื้อกูลผู้อื่นอยู่เสมอจึงเป็ที่รักของทุกคนที่ตลาด ศพของยายนวลตั้งบำเพ็ญกุศลเป็เวลา 3 วัน
ตลอดระยะเวลา3 วันผู้คนที่มาช่วยงานต่างคุ้นชินกับภาพ จันทร์ฉายนั่งร้องไห้อยู่ข้างโลงศพของยายนวลโดยมีแม่เลี้ยงแห่งไร่ตะวันนั่งเคียงข้างดูแลไม่ยอมห่าง คอยปลอบใจ คอยหาข้าวหาน้ำ ให้กินไม่ยอมขาด กระนั้นจันทร์ฉายก็ไม่ยอมแตะอะไรเลย ทำให้ใครคนหนึ่งที่เฝ้ามองอยู่ห่าง ๆ เป็ทุกข์ใจไม่น้อย
ปราณีกับลูกสาวโพมางานศพ อดีตแม่สามีวันสุดท้ายที่จะมีการเผาศพ
"โอ๊ย! นางปราณีที่โพมาได้นี้คงไม่ได้รู้ข่าวว่าคู่กรณีเขาเอาเงินมาช่วยทำศพยายนวล หรอกนะ"ย่าพรเอยถามปราณีในขณะที่เดินขึ้นศาลาวัดมา
"น้อย ๆ หน่อยป้า ฉันก็ลูกสะใภ้เหมือนกันและนี้ก็หลานทำไมฉันจะไม่มา"ปราณีชี้ไปที่ มาลี หลานย่านวลอีกคน
"ถ้ามันเป็อย่างงั้นก็แล้วไป"
"ปากดีนะอีแก่ แก่ไม่อยู่ส่วนแก่"ปราณีพูดกับตัวเอง
"นั้นไงแม่นังจันทร์ฉาย ทำเป็ร้องห่มร้องไห้ให้ทุกคนสงสาร แวะฉันจะอวก แม่จะทำอะไรก็รีบ ๆ ทำฉันเหม็นกลิ่นธูปจะแย่อยู่แล้ว แล้วจะให้ฉันมาด้วยทำมั้ยก็ไม่รู้"
"นี้นังมาลีแก่ไม่รู้อะไรแก่นะเป็หลานแท้ ๆ ถ้ายายแก่นั้นทำประกันไว้ คนที่จะได้รับเงินค่าประกันก็คือแก่ซึ่งเป็หลานแท้ ๆ เพราะฉะนั้นแก่ทำตัวให้มันดีๆ หน่อย"
"มันจะได้เท่าไรกันเชียว แค่จะเชื้อข้าวกินกับนังจันทร์ฉายยังไม่มีเงินเลย วัน ๆ ฉันเห็นแต่สองคนนั้นกินแต่น้ำพริกกับไข่เจียวจะเอาเงินที่ไหนไปทำประกันละแม่"
"เออน่ะแก่ทำตัวดี ๆ ละกัน"
"นี้จ๊ะน้าปราณี นี้จะมาลี"จันทร์ฉายส่งธูปให้สองแม่ลูก สองแม่ลูก รับธูปมาแล้วไว้ศพแบบขอไปที
"นี้นังจันทร์ฉายย่าแก่ได้ทำประกันไว้หรือเปล่า แล้วคู่กรณีเขาให้แก่เท่าไร"
"ฉันไม่รู้จ๊ะไม่ได้เปิดดู ส่วนประกันไม่ได้ทำจ๊ะ น้าปราณีถามทำไมหรือจะ"สองแม่ลูกหันไปมองหน้ากัน
"เห็นมั้ยละแม่ฉันบอกแล้วสองคนนั้นจนจะตายจะเอาเงินที่ไหนจ่ายค่าประกัน"
"เออนะ อย่างน้อยมันก็ได้เงินจากคู่กรณี"
"ไหนซองอยู่ที่ไหนแก่เอามาให้ฉัน ฉันจะได้นับดูว่าได้เท่าไร"
จันทร์ฉายเอามือลวงลงไปในถุงผ้าหยิบยื่นซองสีขาวให้ปราณี ตามความ้าของปราณี แต่แทนที่ปราณีจะเปิดซองนับ ปราณีกลับยัดซองนั้นลงในกระเป๋าของตัวเอง และก็จะเดินออกไป จันทร์ฉายรีบดึงแขนของปราณีไว้
"น้าปราณีจะเอาเงินไปไหน นั้นมันเงินทำบุญของย่านะ"
"แล้วทำไมฉันจะเอาไปไม่ได้ เงินนี้ มาลีลูกฉันเป็หลานแท้ ๆ ก็ต้องได้ซิ ส่วนเงินทำบุญนะชาวบ้านมาช่วยกันตั้งเยอะแยะมันไม่พอหรือไง หรือแก่อยากจะยืดเอาไว้คนเดียวฮะ นังจันทร์ฉาย ว่าแล้วปราณีก็ผลักจันทร์ฉายล้มลง แม่เลี้ยงลออจันทร์กลับมาจากเข้าห้องน้ำรีบวิ่งไปประคองจันทร์ให้ยืนขึ้น
"พูดกันดี ๆ ก็ได้ไม่เห็นต้องผลักกันเลย"แม่เลี้ยงลออจันทร์ ตำนิปราณี
"แล้วนี่แก่เป็ใครมายุ่งอะไรด้วย"
"มันจะมากไปแล้วนะนังปราณี จันทร์มันก็บอกอยู่ว่าจะเอาไว้ทำบุญ แก่ยังจะเอาไปอีก ทำอะไรก็คิดถึงคนตายบ้าง"ยายพรยืนเท้าสะเอวขวางทางปราณีไว้ เหลืออดกับปราณีจริง ๆ
"คิดถึงทำไมคนตาย ตายแล้วก็ตายไปซิ คนอยู่นี้แหละต้องกินต้องใช้"หลบไปยายพร
แต่แทนที่ยายพรจะหลบ ป้า ๆ ที่เห็นเหตุการณ์ กลับมาช่วยยืนขวางปราณีด้วย
"เอาเงินคืนจันทร์ฉาย เดียวนี้” ยายพรออกคำสั่งปราณี
"ทำไมฉันต้องคืน"พอปราณีพูดจบป้า ๆ ก็เดินล้อมวงกันเข้าหาปราณี
ปราณีไม่มีทางเลือกจำต้องคืนเงินให้จันทร์ฉาย
"นี้เอาไป"ปราณีโยนเงินคืนให้จันทร์ฉาย
"แล้วแก่ก็ไปเก็บเสื้อผ้าออกจากบ้านฉันไปได้เลยนังจันทร์ อีเสนียดจัญไรตัวซวย"พร้อมกับด่าจันทร์ฉายเสียงดัง
"แล้ว น้าปราณีจะให้ฉันไปอยู่ไหน"ฮือ ๆ
"เื่ของแก่ ไม่เกี่ยวกับฉัน" แล้วปราณีก็แหวกกลุ่มป้า ๆ ออกไป มาลีลูกสาวก็วิ่งตาม
จันทร์ฉายนั่งลงกอดเข่าร้องไห้ ฮือ ๆ ๆ แม่เลี้ยงนั่งลงข้าง ๆ ลูบผมเบา ๆ
“ไม่ต้องร้องไห้ ไปอยู่กับป้า ป้าจะดูแลหนูแทนยายนวลเอง เสร็จงานยายนวลป้าจะพาหนูไปเก็บของเองตกลงมั้ยจะ
"แต่ว่า"
"ไม่ต้องแต่หรอกจันทร์ลูกไปอยู่กับแม่เลี้ยงนี้แหละ ย่าพรเห็นด้วยจะได้ปลอดภัยจากไอ้เชิดมัน ไม่เห็นเหรอว่ามันจ้องจะเล่นงานจันทร์อยู่ พวกป้า ๆ ย่า ๆ ที่ตลาดจะได้ไม่ต้องเป็ห่วงจันทร์กัน นะลูกนะ"ย่าพรช่วยพูดอีกแรง
"ตกลงมั้ยหนูจันทร์ไปอยู่กับป้า"
จันทร์ฉายมองหน้าแม่เลี้ยงน้ำตาไหลอาบแก้ม "ค่ะจันทร์จะไปอยู่กับแม่เลี้ยง"แม่เลี้ยงแห่งไร่ตะวันโอบกอดจันทร์ฉายด้วยความดีใจ
แต่ที่ไม่ไกลกันนั้นยังมีใครบางคนที่ดีใจกว่าแม่เลี้ยงอีกหลายเท่า
9K
