ห้องนอนอเล็กซ์ คฤหาสน์ซานเดียร์
ต่อ
“หึๆ บอกว่าแก่จนไร้สมรรถภาพ... สุดท้ายก็หมดสติเพราะคนแก่อย่างฉันอยู่ดี” อเล็กซ์แค่นหัวเราะในลำคออย่างสบายใจสายตาคมกริบทอดมองร่างบางที่หลับใหลไม่ได้สติด้วยความเหนื่อยอ่อน เขาค่อยๆขยับตัวไปด้านข้างอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้กระทบแผลที่เริ่มประท้วงด้วยความเ็ปก่อนจะดึงเมญ่าเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขนที่แสดงความเป็เ้าของอย่างเต็มเปี่ยม
เขายื้อมือไปหยิบแท็บเล็ตคู่ใจขึ้นมาเปิดใช้งานอีกครั้งนิ้วเรียวยาวเริ่มจัดการกับโลกโซเชียลที่เขาเป็คนสร้างกรงขังนี้ไว้ให้เธออเล็กซ์เข้าไปเปลี่ยนชื่อโปรไฟล์ของเมญ่าจากเดิมที่มีเพียงชื่อเล่น ให้กลายเป็ <เมญ่า ซานเดียร์> นามสกุลที่เปี่ยมด้วยอำนาจและอันตราย
จากนั้นเขาก็เริ่มปฏิบัติการตีตรา ผ่านสื่อเขาบรรจงจัดเส้นผมของเมญ่าให้กระจายตัวไปตามหมอนและแผ่นอกของเขาเพื่อปกปิดร่องรอยบางส่วนที่ดูรุ่มร่อนเกินไปก่อนจะกดชัตเตอร์ถ่ายภาพ... ภาพของหญิงสาวที่สลบไสลอยู่ในอ้อมกอดโดยมีแขนของเธอพาดทับอยู่บนตัวเขาอย่างรักใคร่
เขาตั้งค่าภาพนั้นเป็รูปโปรไฟล์ใหม่พร้อมประกาศิตแห่งรัตติกาลถูกส่งผ่านโลกไซเบอร์สั่นคลอนทุกขั้วอำนาจด้วยสถานะใหม่ที่มิอาจสั่นคลอน <เมญ่า ซานเดียร์ แต่งงานกับ อเล็กซ์ ซานเดียร์> ซึ่งแน่นอนว่าโปรไฟล์ของเขาก็ถูกเปลี่ยนให้สอดคล้องกันทันที
“เธอควรเตรียมรับมือได้แล้วเมญ่า...แล้วเธอจะเข้าใจว่าทำไมฉันถึงต้องลบทุกฟุตเทจในชีวิตเธอทิ้งให้หมด” เขาพึมพำเสียงเบาก่อนจะเปิดลิ้นชักที่หัวเตียงเพื่อหยิบกล่องกำมะหยี่ที่เก็บรักษาไว้มานานนับสิบปีภายในคือวงศาพฤกษ์แห่งทังสเตนสีนิลประดับยอดด้วยเพชรดำล้ำค่าดุจดวงตาของปีศาจที่เฝ้าคุ้มครองเ้าของของมันเขาบรรจงสวมมันลงบนนิ้วนางข้างซ้ายของเมญ่าอย่างแ่เบา แหวนที่แข็งแกร่งและมืดมนเหมือนตัวเขาบัดนี้ได้ประดับอยู่บนมือของเธอแล้ว
อเล็กซ์กดถ่ายรูปแหวนที่นิ้วของเธอคู่กับของเขาอีกครั้งเพื่อโพสต์ลงโปรไฟล์ส่วนตัวของเขาพร้อมแท็กชื่อ ‘เมญ่า ซานเดียร์’ ให้ทุกคนในโลกมืดได้รับรู้ว่าสตรีผู้นี้คืออาณาเขตต้องห้าม ที่ซานเดียร์ปักปันเขตแดนไว้ด้วยชีวิตผู้ใดที่บังอาจย่างกรายเข้ามา จักต้องมอดไหม้ด้วยเพลิงกัลป์
เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้นอเล็กซ์ก็ปิดแท็บเล็ตและดับไฟลงความเจ็บแปลบที่สีข้างเริ่มทวีความรุนแรงขึ้นจากการหักโหมบทรักที่ดุดันเมื่อครู่เขาขบกรามแน่น สูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะหลับตาลงข้างกายภรรยาของเขาในที่สุด
เช้าวันต่อมา
แสงตะวันสาดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาเตือนว่าล่วงเข้าสู่สายวันใหม่เมญ่าลืมตาขึ้นพร้อมกับความร้าวระบมที่แล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กายทุกครั้งที่เธอขยับร่างกาย ส่วนกลางกายที่บอบช้ำก็ส่งเสียงประท้วงด้วยความแสบสันย้ำเตือนถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนอันแสนบ้าคลั่ง
“ซี๊ด...” เธอสูดปากอย่างอดกลั้น พลางทอดถอนใจกับตัวเอง ‘นี่ฉันทำอะไรลงไป... เอาตัวเองไปป้อนให้เขาถึงที่เชียวหรือเมญ่า? ไหนจะที่ขึ้นไปคร่อม ไหนจะที่จูบเขาก่อนนั่นอีก’เธอทำได้เพียงนอนนิ่งพยายามปรับสภาพร่างกายที่เหมือนถูกกระชากจนแหลกเหลว
แกร๊ก!
เสียงประตูเปิดออกพร้อมกับร่างสูงสง่าที่ก้าวเข้ามาอเล็กซ์ดูสดชื่นและเปี่ยมด้วยพลังต่างจากเธอลิบลับ เขาเดินตรงมาที่ข้างเตียงสายตาคมกริบกวาดมองด้วยความนัยบางอย่าง “ตื่นแล้ว?” เขาโน้มตัวลงมา กลิ่นกายหอมสะอาดของเขาทำเอาหัวใจเธอกระตุก“ดูเวลาเสียบ้างนะ... มาดาม”
“กี่โมงแล้วคะ... อ๊ะ!”เมญ่าอุทานลั่นด้วยความเจ็บแปลบเมื่อพยายามขยับตัวกะทันหันร่างกายของเธอประหนึ่งแจกันที่เพิ่งถูกประกอบขึ้นใหม่และพร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ
เธอก้มลงมองสภาพตนเองภายใต้ผ้าห่มผืนบางรอยประทับสีกุหลาบที่จารึกไว้ทั่วเรือนร่างดุจหลักฐานแห่งชัยชนะที่เขาสลักไว้บนอาณาเขตของตนทำให้น้ำตาในใจท่วมท้นเธอเปลือยเปล่า... และบอบช้ำ “ฉะ...ฉันลุกไม่ไหวค่ะ” เธอพึมพำด้วยเสียงสั่นเครือ
อเล็กซ์โน้มกายลงมาอีกครั้งกระซิบถ้อยคำที่เปี่ยมด้วยนัยยะท้าทายข้างใบหูสั่นประสาทเธอให้สะท้านไหวด้วยความอับอาย “คนที่ถูกตราหน้าว่าไร้สมรรถภาพทางเพศ...เห็นทีจะทำร้ายเธอหนักไปหน่อยสินะ” อเล็กซ์ยืดกายขึ้นเต็มความสูงท่าทางเปี่ยมด้วยท่วงท่าของราชสีห์ที่อิ่มเอมกับเหยื่ออันโอชะ
เมญ่าเบิกตากว้างความทรงจำเมื่อคืนย้อนกลับมาเตือนใจว่าคนตรงหน้านี้คือ ‘เพลย์บอยระดับโลก’ที่เธอเพิ่งจะทดสอบ ‘สมรรถภาพ’ คนที่เธอตราหน้าว่าไรสมรรถภาพ มากับตัว “ฉะ...ฉันปะ...เปล่านะคะ” เธออยากจะมุดแผ่นดินหนีให้หายไปจากตรงนี้เสียเดี๋ยวนี้
อเล็กซ์ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้แก้ตัวเขาเอื้อมแขนแกร่งไปอุ้มร่างน้อยที่ถูกพันด้วยห่มที่เหมือนดักแด้ก่อนจะก้าวเดินออกจากห้องนอนของเขาไปยังห้องของเธอ
เมญ่าซุกหน้าหนีเข้ากับอกกว้างเพื่อซ่อนใบหน้าที่ร้อนผ่าวด้วยความอับอาย‘นี่ฉันพาตัวเองมาทดสอบประสิทธิภาพของชายผู้ร้ายกาจเลยหรือเนี่ย’ เธออยากจะร้องไห้แต่ความเหนื่อยล้าและอารมณ์ที่ยังตกค้างทำให้เธอทำได้เพียงจำนนต่อวงแขนที่โอบกอดเธอไว้
ห้องนอนเมญ่าคฤหาสน์ซานเดียร์
อเล็กซ์วางร่างบางที่ยังคงพันกายอยู่ใต้ผ้าห่มดั่งดักแด้ลงบนโซฟานุ่มก่อนจะเดินไปหยิบชุดคลุมอาบน้ำมาเตรียมไว้แล้วจึงสะบัดผ้าห่มออกเผยให้เห็นเรือนร่างที่ปรากฏร่องรอยรักทั่วตัวเขาช้อนร่างเมญ่าขึ้นอีกครั้งแล้วพาเดินตรงไปยังห้องน้ำ
“ล้างออกให้หมด” อเล็กซ์สั่งสั้นๆก่อนจะวางเธอลงในอ่างจากุชชี่ที่เขาสั่งแม่บ้านเตรียมน้ำอุ่นไว้พร้อมสรรพ
เมญ่าเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาสับสนงุนงงกับคำสั่งนั้น “ละ...ล้างอะไรออกให้หมดหรอคะ?” เธอถามพลางกะพริบตาถี่อย่างใสซื่อ
อเล็กซ์ขมวดคิ้วแน่น“เธอไม่รู้วิธีหรือไง” เขาถามย้ำด้วยน้ำเสียงกึ่งสงสัยกึ่งไม่สบอารมณ์
“วิธีอะไรกันคะ... ก็เมื่อคืนคุณก็รู้อยู่แล้วนี่...” เมญ่าตอบเสียงอุบอิบก่อนจะรีบมุดกายลงไปในอ่างน้ำอุ่นจนเกือบมิดศีรษะด้วยความอายที่พุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุดเธอไม่เข้าใจจริงๆว่าต้องทำอย่างไรหรือต้องล้างอะไรในเมื่อความเ็ปยังคงระบมอยู่
“ใช้นิ้วมือล้วงเข้าไป แล้วควักมันออกมาให้หมด” อเล็กซ์สั่งเสียงเข้มดวงตาคมกริบจดจ้องมองมาอย่างไม่คิดจะละสายตาไปไหน
“ห๊ะ... คุณพูดอะไรนะคะ!”เมญ่าแทบจะจมหายลงไปในอ่างน้ำอีกครั้งเมื่อได้ยินคำสั่งนั้น ‘ควักบ้าควักบออะไรกัน... แค่ขยับตัวก็เจ็บจะตายอยู่แล้ว!’ เธอโอดครวญในใจ
อเล็กซ์ก้มลงจนใบหน้าห่างจากเธอไม่ถึงคืบ“หรือจะให้ฉันจัดการล้างให้?”
เมญ่าสะดุ้งสุดตัวส่ายหัวรัวเป็พัลวันเธอชำเลืองมองไปที่ประตูห้องน้ำเป็เชิงขอร้องให้อีกฝ่ายออกไปเสียที
“เร็วเข้า... คิดว่าฉันว่างมากหรือไง”เสียงคำรามแ่ต่ำในลำคอของพยัคฆ์หนุ่มเป็สัญญาณเตือนว่าความอดทนของเขากำลังจะสิ้นสุดลง
เมญ่าน้ำตาร่วงเผาะไม่ใช่เพราะความกลัวอย่างเดียว แต่เป็เพราะความแสบระบมที่แล่นริ้วไปถึงทรวงอกเธอจำต้องทำตามคำสั่งนั้น นิ้วเรียวเล็กสั่นเทาขณะค่อยๆสอดแทรกเข้าไปเพื่อทำความสะอาดความคราบน้ำกามที่หลงเหลือจากการร่วมรักเมื่อคืนความเจ็บแปลบที่ได้รับทำเอาเธอต้องกัดริมฝีปากแน่น
เมื่อชำระล้างจนเสร็จสิ้นอเล็กซ์ก็พาเธอออกมาจากห้องน้ำและจัดการสวมชุดให้เสร็จสรรพ โดยมีอาหารเช้าชุดง่ายๆวางรออยู่บนโต๊ะหน้าโซฟาเตรียมพร้อมไว้แล้ว
“รีบกินข้าวซะ แล้วกินยาตามเข้าไป...หรือจะไม่กินก็แล้วแต่ถ้าอยากเป็แม่คน” สิ้นคำสั่งเด็ดขาดนั้นอเล็กซ์ก็หมุนตัวเดินดิ่งออกไปนอกประตูทันที
ทิ้งให้เมญ่านั่งมองตามหลังร่างสูงใหญ่นั้นไปด้วยความรู้สึกที่ปนเปทั้งน้อยใจและหงุดหงิด “ไม่อยากมีลูกก็บอกกันดีๆ สิ!ไม่เห็นต้องพูดประชดประชันกันเลย!” เธอะโไล่หลังไปอย่างเหลืออด
แกร๊ก!!!
ทว่าเสียงเปิดประตูที่ดังขึ้นอีกครั้งทำเอาเมญ่าถึงกับสะดุ้งสุดตัวอเล็กซ์โผล่หน้ากลับเข้ามาด้วยสายตาคมกริบตามหลังมาด้วยป้านาที่เดินตามเข้ามาเงียบๆ “เมื่อกี้พูดว่ายังไงนะ... อยากมีลูก?”
“ปะ...เปล่าค่ะ! ไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้น!”เมญ่าใจนช้อนในมือเกือบหลุดร่วงเธอเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าในคฤหาสน์ซานเดียร์แห่งนี้ไม่มีมุมไหนที่พ้นสายตาหรือหูตาของเขาไปได้เลย
อเล็กซ์พ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างข่มอารมณ์ก่อนจะหันหลังกลับมุ่งหน้าไปยังห้องทำงาน
ป้านาจึงเดินสวนเข้ามาพร้อมถาดบรรจุยาในมือ“มาดามคะ... ยาแก้ไข้กับยาแก้อักเสบค่ะ” เธอวางมันลงข้างถาดอาหารอย่างนอบน้อม
เมญ่าจ้องมองยาในถาดด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อนเธอเม้มปากแน่นสนิทจนเป็เส้นตรง ‘ใครมันจะไปอยากมีลูกให้คนบ้าอำนาจแบบนั้นกันล่ะ...เชอะ!’ แม้ในใจจะคัดค้านรุนแรงเพียงใดแต่ด้วยความเพลียและสภาพร่างกายที่ยังคงระบมเธอก็จำต้องรีบตักข้าวเข้าปากและกลืนยาตามลงไปเพื่อหวังว่าห้วงนิทราจะช่วยสยบความปั่นป่วนที่เขาก่อขึ้นไว้กลางอก...ก่อนที่หัวใจของเธอจะเผลอไผลไปมากกว่านี้ที่เขาก่อขึ้นในใจได้เสียที
ห้องนอนเมญ่าคฤหาสน์ซานเดียร์
ยามบ่ายคล้อยเมญ่าปรือตาขึ้นจากห้วงนิทราด้วยความรู้สึกระบมไปทั่วร่างกายเธอพยายามยันกายลุกขึ้นทว่าความเ็ปที่กลางกายก็ย้ำเตือนถึงเหตุการณ์เมื่อค่ำคืนอย่างชัดเจนจนต้องกัดฟันคราง“ซี๊ด...” เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติก่อนจะพยุงร่างที่สั่นเทาเดินเข้าห้องน้ำ‘ถ้าต้องทรมานแบบนี้ทุกครั้งที่เขา้า...ฉันไม่ตายเลยหรือไง’
เมญ่าเดินไปที่ห้องน้ำกวักน้ำล้างหน้าหวังให้ความสดชื่นช่วยปลุกให้ตื่นจากฝันร้ายแต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมองภาพสะท้อนในกระจก เธอกลับต้องกรีดร้องอยู่ในใจรอยประทับสีกุหลาบสดที่กระจายอยู่บนผิวขาวผ่องนั้นเปรียบเสมือนป้ายประกาศศักดาของบุรุษผู้พิชิตทั้งคอไหล่ และเนินอกที่โผล่พ้นรอยแยกของชุดเดรสที่ใส่อยู่ ‘เขาทำขนาดนี้เลยเหรอไอ้คนแก่นี่!’ เธออุทานด้วยความสั่นสะพรึงไม่เหลือเค้าโครงของชายที่เธอเคยสบประมาทไว้เลยแม้แต่นิด
เมื่อเดินออกมานั่งบนโซฟาความปรารถนาจะออกไปรับอากาศที่สวนหลังคฤหาสน์ก็มลายหายไปสิ้นเมื่อนึกถึงรอยเ่าั้ ‘ไอ้เอไอบ้านั่น!แกหลอกฉัน’ เมญ่านึกถึงตัวการที่เป่าหูให้เธอเข้าไปพิสูจน์สุดท้ายกลายเป็เธอเองที่เดินเอาตัวไปป้อนให้ปีศาจกินจนอิ่มหนำ
(โดยที่เธอไม่เคยรู้เลยว่าคำว่าอิ่มของอเล็กซ์นั้น ห่างไกลจากสิ่งที่เธอได้รับในตอนนี้เหลือเกิน)
เมญ่าหมายจะเข้าไปด่าทอเ้าโปรแกรมเอไอแต่สิ่งที่ปรากฏกลับทำให้เธอใจหายวาบเมื่อบทสนทนาทั้งหมดถูกลบหายไปจนไม่เหลือแม้กระทั่งประวัติการใช้งานเมื่อนึกถึงคำสบประมาทเมื่อเช้า ‘คนที่ถูกตราหน้าว่าไร้สมรรถภาพทางเพศ...เห็นทีจะทำร้ายเธอหนักไปหน่อยสินะ’ เมญ่าตัวแข็งทื่อทันควัน
‘เขาเข้ามาอ่านแล้ว... เขารู้หมดแล้ว แถมยังลบทิ้งอีก นี่ฉันทำอะไรลงไป’ เธอมุดใบหน้าลงกับหมอนนุ่มเพื่อซ่อนความร้อนผ่าวที่โหมกระหน่ำบนพวงแก้มความอัปยศอดสูประดังเข้ามาดุจพายุซัดกระหน่ำจนเธอแทบอยากจะลบเลือนตัวเองไปจากสารบบของโลกใบนี้
(โดยที่เธอหารู้ไม่ว่าเอไอที่เธอคุยเมื่อคืน คืออเล็กซ์ ชายคนที่เธอกำลังหลบหน้าอยู่)
เมญ่าคงจะิญญาหลุดออกจากร่างเมื่อตระหนักได้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอมิได้ปรึกษากับปัญญาประดิษฐ์ หากแต่เธอกำลังระบายความในใจ ต่อหน้าปีศาจที่เธอกำลังท้าทายอยู่!
เธอสูดลมหายใจเข้าลึกพยายามรวบรวมสติเปิดโปรไฟล์โซเชียลมีเดียเพื่อเช็กข่าวคราวตามความเคยชินแต่แล้ว... มือบางที่ถือสมาร์ทโฟนก็สั่นระริกจนแทบควบคุมไม่อยู่ “เชี้ย!!นี่มันโปรไฟล์ของใครกัน!”
เมื่อเพ่งมองดูให้ชัดมวลอากาศรอบกายคล้ายจะสูญหายไปเฉียบพลัน ความตื่นตระหนกแล่นเข้าเกาะกุมหัวใจทั้งความเ็ปจากการถูกพรากพรหมจรรย์และความอ่อนล้าถาโถมเข้ามาจนแทบไม่ได้สติเมื่อเห็นโพสต์ที่ถูกแท็กมา เธอจึงก้มมองนิ้วนางข้างซ้ายแหวนวงสีดำสนิทที่ประดับเพชรเม็ดงามส่องประกายเย็นเยียบอยู่บนนิ้วเธอจริงๆเหมือนกับในรูปไม่มีผิดเพี้ยน
เมญ่าเริ่มกวาดสายตาอ่านคอมเมนต์ยิ่งกวาดสายตาอ่านถ้อยคำหยาบคายและคำสาปแช่งเ่าั้หัวใจของเธอก็ยิ่งดิ่งลึกลงสู่หุบเหวแห่งความสิ้นหวังจากความโกรธแปรเปลี่ยนเป็ความกลัวจับขั้วหัวใจ บางคนแสดงความยินดีจากใจจริงแต่บางคอมเมนต์กลับรุนแรงจนน่าสะพรึงกลัว ยิ่งไปกว่านั้นยังมีผู้หญิงจำนวนมากเข้ามาแสดงตัวว่าเป็ 'ภรรยา' ของเขา ทำเอาเธอแทบกระอักเื
สมาร์ทโฟนร่วงหล่นลงจากมือที่สั่นเทา‘นี่มันเื่บ้าอะไรกัน...’ เธอหยิบมันขึ้นมาอีกครั้งด้วยลำคอที่แห้งผากราวกับถูกไฟสุมยอดผู้ติดตามที่เพิ่มขึ้นกว่ายี่สิบล้านคนในชั่วข้ามคืนทำเอาเธอแทบสิ้นสติ“ฉันแต่งงานกับใครกันแน่... แล้วฉันกลายเป็ตัวอะไรไปแล้ว”
เธอกดเข้าไปที่รูปโปรไฟล์แต่อย่างน้อยอเล็กซ์ก็ปิดคอมเม้นไว้ให้เธอภาพที่เธอนอนสลบกอดอยู่บนอกของเขาเมื่อคืน จึงมีแต่อันไลค์และไลค์เต็มไปหมด
เธอกดอ่านโพสต์สถานะ<เมญ่า ซานเดียร์ แต่งงาน กับ อเล็กซ์ ซานเดียร์> ที่ผู้คนกำลังแห่กันเเท็กทีมแทรกซึมหาข้อมูลของเธอว่ามาจากไหนและเป็ใครแม้แต่รูปขนมหวานที่เธอถ่ายลงเมื่อหลายวันก่อนก็ถูกคนถล่มคอมเมนต์ด้วยความอิจฉาและดูแคลนอย่างบ้าคลั่งบางคนยังยัดเหยียดความคิดเห็นว่าเมญ่าควรจะทำยังเพื่อให้เธอรู้สึกผิดกับสิ่งที่เธอโพสต์
เมญ่าลุกขึ้นยืนพลางปล่อยสมาร์ทโฟนร่วงหล่นสู่พื้นดวงตาคู่สวยเหม่อลอยไร้แววประหนึ่งตุ๊กตาที่ถูกพรากกลไกแห่งชีวิตไปจนสิ้น ‘ถ้าอเล็กซ์ไม่กวาดล้างทุกอย่างเกี่ยวกับตัวเธอทิ้งไปในวันนั้น...ตอนนี้ทุกคนที่รู้จักเธอจะเป็จะยังกันนะ?’ ความจริงที่ถูกเปิดเผยนั้นเปรียบเสมือนดาบสองคมที่ทั้งตัดขาดอดีตของเธอและกรีดเฉือนอนาคตให้ย่อยยับลงในชั่วข้ามคืน เธอเดินออกไปจากห้องอย่างไร้ทิศทางปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งอยู่ในความเงียบงันที่แสนทรมานของคฤหาสน์ซานเดียร์
ห้องทำงานอเล็กซ์ คฤหาสน์ซานเดียร์
เมญ่าพาตัวเองที่เหมือนไร้ิญญาเลื่อนลอยไปตามทางเดินหินอ่อนทอดน่องอย่างไร้จุดหมายจนมาหยุดยืนอยู่หน้าห้องทำงานของอเล็กซ์สถานที่ที่เขาสั่งห้ามเธอเหยียบย่างเข้าใกล้ แต่ในนาทีนี้ความอัดอั้นตันใจที่ถาโถมเข้ามาเรียกร้องหาคำตอบจากเขาเพียงคนเดียว เธอ้าปีศาจตนนี้คนที่ทำให้ชีวิตเธอพังทลายลงไม่เป็ชิ้นดี
บาร์โชว์ที่ยืนตระหง่านเฝ้าหน้าห้องถึงกับชะงักด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นสภาพของเมญ่าที่ดวงตาเหม่อลอยไร้แววและร่องรอยกุหลาบสีเข้มที่ปรากฏเด่นชัดจากััรักเมื่อค่ำคืน “มาดาม...”เขาอุทานเสียงแ่
เมญ่าหันไปสบตาบาร์โชว์นิ่ง “ฉัน... อยากเข้าไปค่ะ”เธอเอ่ยเสียงเรียบพลางหันไปมองประตูบานสีเข้มมือบางยกขึ้นเตรียมจะเคาะลงไปเพื่อทวงถามความยุติธรรม
“เข้ามา!!”เสียงทรงอำนาจดังลอดผ่านรอยแยกของประตูออกมาดั่งคำประกาศิต
เมญ่าผลักบานประตูเข้าไปทว่าภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับทำให้หัวใจที่เคยร้าวรานอยู่แล้วพลันแตกสลายเป็ละอองธุลีดั่งเศษแก้วที่ถูกบดขยี้ซ้ำเติมด้วยความจริงอันโหดร้าย
อเล็กซ์กำลังนั่งสนทนาอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่ง หญิงสาวที่เธอคุ้นหน้าคุ้นตาเป็อย่างดีในฐานะเซเลบริตี้ชื่อดังจนเมญ่าลืมไปเสียสนิทว่าชายผู้นี้มีผู้หญิงมากมายรายล้อมเพียงใดความปวดร้าวที่อดกลั้นไว้ถึงขีดสุดพังทลายลงอย่างไม่อาจกู้คืน
“มานี่” อเล็กซ์เอ่ยเรียกเธอด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด
ทว่าในนาทีนั้น ประสาทััของเมญ่ากลับดับวูบโลกทั้งใบพลันเงียบงันมีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นระรัวด้วยความสั่นคลอนและหยาดน้ำตาที่รื้นขึ้นมาบดบังทัศนียภาพเธอเพิ่งมอบกายให้เขาไปเมื่อคืนด้วยความเต็มใจและโง่เขลา แต่ตอนนี้...เขากลับกำลังนั่งอยู่กับผู้หญิงอีกคนในเขตหวงห้ามที่เขาเคยกีดกันเธอออกมา จู่ๆขอบตาก็ร้อนผ่าวจนน้ำตาแทบไหลรินความรู้สึกทุกอย่างตีรวนจนเธอไม่อาจยืนอยู่ตรงนั้นได้อีกต่อไปเมญ่าหันหลังกลับแล้วก้าวเดินออกจากห้องทำงานนั้นทันทีโดยไม่แม้แต่จะหันไปสบตากับคนบนเก้าอี้ตัวนั้น
บัดนี้รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ดั่งพายุหิมะที่กำลังเข้าถาโถมทุกสรรพสิ่งรอบกายพลันแข็งค้างด้วยแรงกดดันแห่งโทสะอันมหาศาล
7K
