Silver Dust : Merlin

ตอนที่ 153 พ่อบุญทุ่ม
 
*****ไม่อนุญาตให้นำนิยายไปดัดแปลงหรือเผยแพร่ช่องทางอื่นทุกกรณีนะครับ*****


“ว่ามาสิ” ออสตินเอ่ย

เมอร์ลินยืดเหยียดหลังตรงแล้วเอ่ยถาม “พ่อคิดว่าธีสิสที่ตีพิมพ์นิตยสารเวทมนตร์ออโรร่าฉบับนี้จะทำให้ผมได้เข็มกลัดสีเงินสามดาวจริงๆ หรอครับ?”

ครั้งนี้เป็นออสตินบ้างที่เอนหลังพิงพนักแล้วเอ่ยด้วยท่าทางที่สบายๆ “ต่อให้ธีสิสพวกนั้นทำให้ลูกคว้าเข็มกลัดสามดาวมาไม่ได้ ก็เขียนเล่มอื่นออกไปตีพิมพ์สิ พ่อไม่เชื่อหรอกนะว่าลูกจะเขียนธีสิสที่ผ่านการพิจารณาของนิตยสารออกมาไม่ได้”

เมอร์ลินยิ้มและคิดว่าคำตอบของออสตินตรงกับความคิดของเขาจริงๆ

ยังไงซะการได้ตำแหน่งนักวิชาการสามดาวนั้นก็เป็นที่แน่นอนอยู่แล้ว

“ครับ ถ้าอย่างนั้นผมก็จะเป็นนักวิชาการสามดาวก็ได้ครับ”

“เธอหมายความว่ายังไงกัน?”

ออสตินมองเมอร์ลินอย่างไม่เข้าใจ เพราะคำพูดของเมอร์ลินเหมือนกับว่าเขาไม่ต้องการเป็นนักวิชาการสามดาวอย่างไรอย่างนั้น ทั้งๆ ที่มีผู้คนมากมายต้องการที่จะได้ตำแหน่งนี้และมันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะได้มันมา

เมอร์ลินยิ้มและตอบกลับไปว่า “ความจริงผมไม่อยากเรียนจบไวเกินไป”

ชายชราหัวเราะและเอ่ย “ลูกคงอยากอ่านหนังสือพวกนั้นมากสินะ”

ทำไมออสตินจะไม่รู้จักลูกชายของตัวเอง เด็กคนนี้ทุกวันนี้ก็แทบจะไม่ได้เข้าเรียนอยู่แล้ว วันๆ ขลุกอยู่กับการอ่านหนังสือในห้องสมุด

มาร์เทลได้รายงานกับเขาว่าตั้งแต่มาที่นี่ไม่มีวันไหนที่เด็กน้อยไม่เข้าห้องสมุด

เมอร์ลินแบมือแล้วยักไหล่ “น่าจะเป็นอย่างนั้นครับ”

“จริงอยู่ที่ว่าการเรียนจบด้วยวิธีนี้จำเป็นต้องผ่านการฝึกสอนหนึ่งเทอม แต่มันก็เป็นแค่ระยะเวลาหกเดือนเท่านั้น ลูกอายุยังน้อย ยังมีเวลาอ่านหนังสืออีกมาก อีกอย่างหากเข้าเรียนปริญญาไดม่อน การเรียนส่วนใหญ่จะเน้นไปที่การทำวิจัยอยู่แล้ว ตอนนั้นลูกจะมีอิสระมากกว่านี้ถ้าเลือกอาจารย์ที่ปรึกษาที่ดี” ออสตินให้คำแนะนำ

“อาจารย์ที่ปรึกษา?”

“ใช่แล้ว คนที่จะทำให้ลูกเรียนจบปริญญาไดม่อนได้ยังไงล่ะ การเรียนปริญญาไดม่อนไม่ได้เอาแต่ท่องจำหนังสือเหมือนปริญญาทอง แต่ลูกต้องเรียนรู้การค้นคว้าวิจัยโดยมีอาจารย์ที่ปรึกษาให้คำแนะนำ แม้จะมีการสอบปากเปล่าบ้าง แต่ก็ไม่ได้ยุ่งยากเหมือนตอนเรียนปริญญาทอง”

“มันดีขนาดนั้นเลยหรอครับ”

“ถ้าลูกสนใจที่จะเป็นนักวิชาการจริงๆ มันก็ดีอย่างที่ว่านั่นแหละ” ออสตินกล่าวด้วยรอยยิ้ม ดวงตาของเขามองเมอร์ลินด้วยความเอ็นดู

“อืม ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ งั้นผมจะเป็นนักวิชาการระดับสามก็ได้”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า เธอพูดอย่างกับนั่นเป็นตำแหน่งที่เป็นกันได้ง่ายๆ อย่างนั้นแหละ”

เมอร์ลินยกยิ้มมุมปากและเอ่ย “แต่มันก็ไม่ได้ยากขนาดนั้นนิครับ ธีสิสที่ผมทำไปส่งๆ ยังสามารถให้ผมมีสิทธิ์เป็นนักวิชาการระดับสามได้ ถ้าผมตั้งใจทำธีสิสที่มีคุณภาพออกมาไม่แน่ว่าผมอาจจะเรียนจบปริญญาแพทตินั่มด้วยเส้นทางนักวิชาการระดับห้าเลยก็ได้”

“แบบนั้นก็ดีสิ ถ้าลูกทำแบบนั้นได้พ่อจะดีใจมาก ว่าแต่ตอนนี้ลูกตัดสินใจไว้หรือยังว่าจะไปเรียนต่อที่ไหน พ่อเชื่อว่ามหาวิทยาลัยเหล่านั้นไม่มีทางปฏิเสธลูกแน่นอน”

ออสตินไม่เอ่ยว่ามีมหาวิทยาลัยอะไรบ้างที่ติดต่อหาเขา แต่มอบสินการตัดสินใจให้เมอร์ลินเลือกด้วยตนเอง

หากสามารถจบการศึกษาด้วยวิธีการเป็นนักวิชาการสามดาวได้ ต่อให้เป็นมหาวิทยาลัยในฮันเดดลีกก็ไม่มีทางปฏิเสธอัจฉริยะแบบนี้อย่างแน่นอน

ออสตินต้องการคำตอบจากเมอร์ลินเพื่อให้คำตอบที่ชัดเจนกับพวกเขา เขาจะได้ไม่ถูกตามตื้ออีก

เมอร์ลินพยักหน้าและยิ้ม

“ผมอยากเรียนต่อที่นี่ ความจริงมหาวิทยาลัยเจเฮรีสก็ดีอยู่แล้ว แถมคณบีดีวิวเกอฟอร์ดก็ค่อนข้างดีกับผมด้วย”

ออสตินหรี่ตาแคบคง

“เขาเสนออะไรให้ลูกล่ะ?”

เมอร์ลินยักไหล่ด้วยท่าทางสบายๆ

“พวกเขาให้ทุนเรียนฟรีถึงปริญญาแพทตินั่มพร้อมกับสนับสนุนค่าใช้จ่ายในการบ่มเพาะพลังเวทจนถึงวงเวทที่สี่ครับ”

“อืม มันค่อนข้างดีทีเดียว แม้ว่าจะด้อยกว่าข้อเสนอมหาลัยอื่นจำนวนหนึ่งก็ตาม แต่เมื่อลูกตัดสินใจแล้วพ่อก็ไม่ขัดข้อง ทีนี้พ่อจะได้ตอบพวกเขาได้ซักที”

“แต่พ่อครับ ผมมีอะไรอยากจะขออย่างหนึ่ง”

“หืม? มีอะไรหรอ?” ออสตินยิ้มมุมปาก น้อยครั้งนักที่เด็กน้อยจะขออะไรบางอย่างจากเขา

“ถ้าหากผมเรียนต่อที่นี่ พ่อพอจะซื้อบ้านหลังนี้ให้ผมได้ไหมครับ?” เมอร์ลินเอ่ยคำขอของตนเองออกไป

หลังจากที่เขาก้าวเข้าสู่เส้นทางของนักวิชาการแล้ว เขาก็พบว่าตนเองสามารถหาเงินได้ง่ายกว่าคนทั่วไปมาก ทั้งๆ ที่เขาเป็นเพียงนักวิชาการระดับหนึ่งได้ไม่นานเท่านั้น ส่วนออสตินเป็นถึงมหาปราชญ์ นักวิชาการเจ็ดดาวอย่างเขาคงไม่ขาดแคลนเรื่องเงิน

เมื่อคิดได้ดังนั้นเมอร์ลินจึงเอ่ยปากขอสิ่งนี้ออกไป

หากออสตินเป็นชาวบ้านทั่วไปเขาคงจะไม่ขออะไรแบบนี้แน่ เพราะบ้านหลังนี้ก็คงจะมีราคาในจำนวนไม่น้อย

“โอ้ พ่อไม่คิดว่าลูกจะต้องการสิ่งนี้”

“ยังไงตอนนี้ผมก็เป็นนักวิชาการ ต้องการห้องทำงานส่วนตัวที่ดีและปลอดภัย ตอนนี้พวกเราเช่าพวกเขาอยู่ ไม่สะดวกกับการลงค่ายกลต่างๆ ผมเลยคิดว่าถ้าซื้อมันไปเลยนะจะดีกว่า” เมอร์ลินอธิบายถึงเหตุผล

“เป็นความคิดที่ไม่เลว แต่บ้านหลังนี้เล็กไปหน่อยอีกทั้งโครงสร้างของมันยังทำห้องทำงานที่ลูกว่าไม่ได้ พ่อจะซื้อบ้านหลังอื่นให้เป็นไง เลือกบ้านที่มีห้องทำงานเหมาะๆ กว่านี้น่าจะดีกว่า” ออสตินกล่าว

ทว่าเมอร์ลินกลับส่ายศีรษะไปมา

“ไม่ครับที่นี่ดีแล้ว งานวิจัยส่วนใหญ่ของผมคือการใช้ความคิดเขียนลงกระดาษ ผมแค่อยากลงค่ายกลป้องกันห้องทำงานของตนเองเพื่อไม่ให้ข้อมูลสูญหายแค่นั้น อีกอย่างที่นี่ก็สงบและบรรยากาศดี แถมเพื่อนบ้านก็เป็นมิตร ผมพอใจกับบ้านหลังนี้แล้ว”

ออสตินเมื่อได้ฟังเหตุผลก็พยักหน้า

ห้องทำงานของนักรูนศาสตร์ต้องเป็นอย่างไรเขานั้นรู้ดีที่สุด หากเมอร์ลินไม่ได้อยู่สายวัสดุคำนวณอย่างเขาก็คงไม่ต้องการห้องทดลองใหญ่ๆ อย่างที่ว่าจริงๆ

ห้องทำงานของเมอร์ลินในตอนนี้มันเหมาะสำหรับนักศึกษาทั่วไป แต่มันเข้าออกได้ง่าย เสี่ยงต่อการที่จะทำข้อมูลรั่วไหลได้ง่ายจริงๆ

การที่เมอร์ลินต้องการห้องทำงานที่สามารถเก็บความลับได้ นั่นย่อมสมเหตุสมผล

ดังนั้นออสตินจึงเห็นด้วยที่จะซื้อบ้านหลังนี้ให้กับเมอร์ลิน

ในวันรุ่งขึ้นออสตินไม่รอช้า เขาดำเนินการเรื่องให้กับลูกชายทันที

ออสตินติดต่อธนาคารเพื่อซื้อบ้านหลังนั้น

สำหรับธนาคารซันเดอร์ลีที่รีโนเวทปล่อยบ้านใหญ่เช่า พวกเขาก็ไม่รังเกียจที่จะขายบ้านอยู่แล้ว ยังไงพวกเขาก็คิดกำไรเพิ่มจากการรีโนเวท

ออสตินจ่ายเงินไปสี่สิบล้านวอยส์เพื่อซื้อบ้านหลังนั้น

บ้านที่มีทำเลที่ตั้งใกล้มหาวิทยาลัยเจเฮรีสและห่างจากเมืองไม่ไกลย่อมไม่ถูกอยู่แล้ว

เมื่อจัดการเรื่องทั้งหมดเย็นวันนั้นออสตินก็ขอตัวกลับทันที

เมอร์ลินไม่ได้งอแงเหมือนเด็กน้อยคนอื่นๆ เขารู้ว่าออสตินยุ่งมาก เขาเองก็ทำงานวิจัยเช่นกันย่อมรู้ความรู้สึกของอีกฝ่ายอยู่แล้ว

พวกเขาจึงมาส่งออสตินที่หอคอยค่ายกลเคลื่อนย้าย

“รับนี่ไว้สิ”

ก่อนจากกันออสตินถอนแหวนเก็บของวงหนึ่งยื่นให้กับเมอร์ลิน

“มันคืออะไรครับ”

ออสตินไม่ตอบแต่พยักหน้าให้เมอร์ลินตรวจสอบแหวนด้วยตนเอง

แล้วตอนนั้นเมอร์ลินก็พบว่าภายในแหวนมีพรมสีดำซึ่งเป็นวัตถุเวทพาหนะที่พาพวกเขามาส่งที่นี่พร้อมกับหินพลังงานเวทเบนต้าที่เป็นพลังงานสำรองอีกสิบก้อน!