ตอนที่ 13 : เมื่อทหารหนุ่มก้าวข้ามธรณีประตูแห่งความยุติธรรม
เสียงฆ้องดังขึ้นสามครั้งั้แ่เช้าตรู่
เสียงแรกปลุกคนที่ยังนอนอยู่บนเตียงเตา
เสียงที่สองทำให้ประตูบ้านหลายหลังเปิดออก
พอเสียงที่สามดังขึ้นชาวบ้านก็เริ่มทยอยเดินไปยังลานกว้างหน้าสำนักงานกองการผลิต
หลินซูเหยานั่งอยู่บนขอบเตียงฟังเสียงฝีเท้าที่ผ่านหน้ากระท่อมไปทีละกลุ่ม
ไม่มีใครเคาะประตูเรียกเธอไม่จำเป็ต้องเรียกด้วยซ้ำ
ข่าวว่าหลินต้าจวงจะนำเื่หนี้ของหลินจิ้นกั๋วเข้าสู่ที่ประชุมแพร่ไปทั่วหมู่บ้านั้แ่ยังไม่ทันมืดเมื่อคืน
บางคนอยากรู้ว่าเด็กกำพร้าจะถูกบังคับให้ยอมรับหนี้อย่างไร
บางคนอยากดูว่าบ้านหลังนั้นจะตกเป็ของใคร
ส่วนอีกหลายคนอาจไม่อยากมาแต่ไม่กล้าขาดการประชุมของกองการผลิต
หลินซูเหยาล้างหน้าเปลี่ยนผ้าพันแผล ตรวจรอยแตกที่นิ้วอีกครั้งแล้วหยิบสมุดเล่มเล็กที่จดบันทึกไว้สามหน้าออกมาทบทวนเป็ครั้งสุดท้าย
**เอกสารหนี้ไม่มีวันที่แยกรายการ**
**ไม่มีชื่อพยาน**
**รายการหลายครั้งถูกเขียนรวมในคราวเดียว**
เธอปิดสมุดสอดกลับเข้าไปในชายเสื้อชั้นในแล้วเดินออกจากกระท่อมด้วยฝีเท้าที่มั่นคงกว่าที่ร่างกายอันซูบผอมนี้ควรจะมี
---
ลานหน้าสำนักงานกองการผลิตแน่นขนัดไปด้วยผู้คนไอหนาวจากปากทุกคนลอยเป็ควันขาวบางในอากาศ
หลินต้าจวงยืนอยู่กลางลานมือถือเอกสารแผ่นหนึ่งชูขึ้นให้ทุกคนเห็น เสียงของเขาดังกังวานอย่างมั่นใจ
"ท่านหัวหน้าหน่วย ท่านผู้าุโทุกคนในหมู่บ้านนี้รู้ดีว่าตลอดสามปีที่ผ่านมา ครอบครัวฉันดูแลเด็กกำพร้าคนนี้มาโดยตลอดทั้งข้าวปลา ทั้งฟืนไฟ ทั้งเสื้อผ้า"
เขาเงยหน้ามองไปยังหลินซูเหยาที่เพิ่งเดินมาถึงขอบลาน
"วันนี้ฉันเพียงขอให้เธอยอมรับหนี้ที่เกิดขึ้นจริง แล้วลงลายนิ้วมือรับรองเพื่อให้เื่นี้จบลงอย่างเป็ธรรมสำหรับทุกฝ่าย"
เสียงพึมพำแทรกซึมไปทั่วฝูงชนบางคนพยักหน้าเห็นด้วย บางคนก้มหน้าไม่กล้าสบตาใคร
หลินซูเหยาเดินฝ่าฝูงชนเข้าไปยืนกลางลานอย่างสงบ
"ลุงต้าจวง" เธอเอ่ยด้วยเสียงเรียบนิ่ง "เอกสารที่คุณถืออยู่ไม่มีวันที่แยกรายการแม้แต่รายการเดียว ไม่มีชื่อพยานคนใดลงนามรับรองและรายการทั้งหมดถูกเขียนด้วยหมึกสีเดียวกัน ลายมือเดียวกัน ในคราวเดียวราวกับเขียนขึ้นในคืนเดียว ไม่ใช่บันทึกที่สะสมมาสามปีตามที่คุณกล่าวอ้าง"
เสียงฮือฮาแ่เบาแล่นผ่านฝูงชน
หลินต้าจวงหน้าเครียดขึ้นเล็กน้อยก่อนหัวเราะออกมาอย่างข่มความประหม่า
"เด็กกำพร้าไร้การศึกษาจะรู้เื่เอกสารมากไปกว่าผู้ใหญ่ได้อย่างไรนี่คือการใส่ร้ายกล่าวหาผู้มีพระคุณโดยไม่มีมูล!"
"ถ้าไม่มีมูล" หลินซูเหยาเงยหน้าสบตาเขาตรงๆ"ก็ขอให้ท่านนำพยานที่ลงชื่อในเอกสารมาต่อหน้าทุกคนตรงนี้เดี๋ยวนี้"
ความเงียบงันปกคลุมลานทั้งหมด
หลินต้าจวงอึกอักอยู่ครู่หนึ่งสีหน้าเปลี่ยนจากมั่นใจเป็เกรี้ยวกราด เขาก้าวเข้าหาเธอมือเอื้อมไปคว้าข้อมือบางๆ นั้นอย่างไม่ปรานี
"เด็กบ้านนอกอย่างแกจะมาเถียงคำกับผู้ใหญ่ได้อย่างไร!วันนี้ไม่ว่าจะเถียงเก่งแค่ไหน ก็ต้องลงนิ้วมือให้ฉันเห็น!"
หัวหน้าหน่วยการผลิตที่นั่งอยู่ด้านหน้าได้แต่กระแอมเบาๆไม่กล้าฟันธงเข้าข้างฝ่ายใด
ไม่มีใครในฝูงชนขยับตัวเข้าช่วย
---
เสียงเครื่องยนต์รถบรรทุกดังแว่วมาจากถนนดินปลายหมู่บ้านตามด้วยจังหวะฝีเท้าหนักแน่นที่เดินเป็แถวเข้ามาใกล้
ทุกคนในลานหันไปพร้อมกัน
แล้วเสียงพึมพำทั้งหมดก็เงียบลงในทันที
ไม่มีใครสั่งไม่มีใคระโให้เงียบ
แต่ทุกคนกลับหยุดพูดโดยไม่รู้ตัว
ชายร่างสูงเดินนำหน้าทหารอีกสองนายผ่านซุ้มประตูไม้เข้ามาในลานเครื่องแบบสีเขียวเข้มถูกรีดจนเรียบไร้รอยยับแม้จะเพิ่งลงจากรถบรรทุกที่วิ่งผ่านถนนลูกรังมาไกล
เขาตัวสูงกว่าคนอื่นในลานนั้นเกือบหนึ่ง่หัวไหล่กว้าง ท่วงท่าเดินที่ไม่รีบร้อนแต่ทุกก้าวมั่นคงราวกับพื้นดินใต้ฝ่าเท้ารู้จักยอมให้เขาเดินผ่านมาก่อนใคร
คิ้วเข้มเป็เส้นตรงดวงตาคมกริบกวาดมองไปทั่วลานเพียงชั่วเสี้ยววินาทีก็ประเมินสถานการณ์ได้หมดสันจมูกโด่งตรง กรามชัดเป็เส้นแข็งแกร่งใต้แสงแดดยามเช้าผิวแทนเกรียมจากแดดลมชายแดนบอกเป็นัยว่าเ้าของร่างนี้ผ่านการฝึกหนักมาไม่รู้กี่ปี
เขาไม่ได้ะโไม่ได้แสดงท่าทีข่มขู่ใดๆ ทั้งสิ้น
แต่แค่ยืนอยู่ตรงนั้นคนทั้งลานก็รู้สึกได้ว่าอากาศเปลี่ยนไป
หลินซูเหยารู้สึกว่าข้อมือที่ถูกจับไว้แน่นนั้นจู่ ๆ ก็คลายลงเอง
หลินต้าจวงปล่อยมือเธอทันทีที่เห็นเครื่องแบบสีหน้าเปลี่ยนจากเกรี้ยวกราดเป็ตื่นตระหนกปนประหม่า เขารีบโค้งตัวลงอย่างเก้ ๆกัง ๆ เพราะทำตัวไม่ถูกและเอ่ยทักทายด้วยเสียงสั่นเทา
"ท่าน...ท่านผู้พันมีธุระอันใดมาถึงหมู่บ้านเล็ก ๆ ของเราได้หรือครับ"
ชายในเครื่องแบบไม่ตอบคำถามนั้นทันทีสายตาของเขากวาดผ่านฝูงชน ผ่านเอกสารในมือหลินต้าจวงแล้วมาหยุดอยู่ที่หญิงสาวร่างบางที่ยืนตัวตรงกลางลานอย่างไม่หวั่นไหวทั้งที่ใบหน้าซีดเผือดและร่องรอยาแตามข้อมือยังเห็นชัด
เขามองนานกว่าที่ควรจะเป็เพียงเสี้ยววินาที
"ได้ยินเสียงคนพูดคุยกันดังมาแต่ไกลระหว่างลาดตระเวนตรวจเส้นทางแถบนี้" เสียงทุ้มต่ำของเขาดังขึ้นอย่างช้าๆไม่รีบร้อน แต่ทุกพยางค์กลับหนักแน่นจนไม่มีใครกล้าขัดจังหวะ"จึงแวะมาดู"
เขาก้าวเข้าไปใกล้ยื่นมือขอดูเอกสารในมือหลินต้าจวงโดยไม่รอคำอนุญาต
หลินต้าจวงไม่กล้าขัดขืนยื่นเอกสารให้ด้วยมือสั่นเล็กน้อย
ชายหนุ่มพลิกดูอย่างละเอียดสายตาคมกริบไล่ตามตัวอักษรทีละบรรทัด ไม่นานนักเขาก็เงยหน้าขึ้น
"เอกสารฉบับนี้ไม่มีวันที่กำกับรายการ ไม่มีพยานลงนามและลายมือทั้งหมดเขียนด้วยน้ำหนักมือเดียวกันตลอดทั้งแผ่น"เขาส่งเอกสารกลับคืนอย่างเรียบเฉย "ในทางราชการเอกสารลักษณะนี้ไม่สามารถใช้เป็หลักฐานยืนยันหนี้สินย้อนหลังได้"
ไม่ใช่คำถามไม่ใช่การขอความเห็น
เป็เพียงข้อเท็จจริงที่เขาวางลงตรงหน้าทุกคนอย่างไม่มีทางเถียงได้
หลินต้าจวงอ้าปากจะแก้ตัวแต่คำพูดกลับติดอยู่ในคอ
หัวหน้าหน่วยการผลิตรีบลุกขึ้นยืนหน้าซีดเผือด "ท่านผู้พันพูดถูกต้องเื่นี้...เื่นี้ควรพักการตัดสินไว้ก่อนรอการตรวจสอบเอกสารให้ครบถ้วนเสียก่อน"
เสียงพึมพำจากฝูงชนดังขึ้นอีกครั้งคราวนี้เต็มไปด้วยความประหลาดใจปนกับสายตาที่มองมายังหลินซูเหยาเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด
หลินต้าจวงก้มหน้ารับเอกสารกลับมาด้วยมือสั่นไม่กล้าเงยหน้าสบตาใครอีกต่อไป
---
ท่ามกลางความโกลาหลที่ค่อยๆ สงบลง ชายในเครื่องแบบหันมามองหลินซูเหยาอีกครั้ง
คราวนี้เขาไม่ได้มองผ่านๆ
สายตาคู่นั้นจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าเธอราวกับกำลังจดจำทุกรายละเอียด ั้แ่แววตาที่ไม่หวั่นไหวแม้ร่างกายจะอ่อนแรงไปจนถึงคำพูดที่เธอเอ่ยออกมาเมื่อครู่ซึ่งไม่ใช่ภาษาที่เด็กสาวชาวบ้านอายุสิบเจ็ดปีคนไหนควรใช้ได้อย่างแม่นยำเช่นนั้น
"คุณเป็คนสังเกตเห็นความผิดปกติในเอกสารนี้ก่อนที่ผมจะมาถึงหรือ"เขาถาม
"ใช่" หลินซูเหยาตอบตรง ๆ ไม่มีการอ้อมค้อม
เขาพยักหน้าช้าๆ ราวกับกำลังบันทึกคำตอบนั้นไว้ในความทรงจำ
"ชื่ออะไร"
"หลินซูเหยา"
เขาไม่ได้บอกชื่อตัวเองกลับเพียงมองเธออีกครู่หนึ่ง สั้นพอที่คนอื่นจะไม่ทันสังเกตแต่นานพอที่หลินซูเหยาจะรู้สึกได้ถึงน้ำหนักของสายตานั้น
จากนั้นเขาก็หันหลังกลับสั่งทหารทั้งสองให้เดินตาม แล้วก้าวออกจากลานไปโดยไม่พูดอะไรอีก
เสียงฝีเท้าค่อยๆ ห่างออกไปจนลับหายไปหลังซุ้มประตูไม้
หลินซูเหยายืนนิ่งอยู่กลางลานลมหนาวพัดผ่านใบหน้า แต่ในอกกลับมีบางอย่างอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด
เขาไม่ได้บอกชื่อไม่ได้บอกเหตุผลที่แท้จริงว่าทำไมนายทหารระดับสูงถึงเดินลาดตระเวนผ่านหมู่บ้านเล็กๆแห่งนี้พอดิบพอดี
แต่บ้านหลังนั้น—กระท่อมดินที่เธอเกือบเสียไปเมื่อวานนี้—วันนี้ยังคงเป็ของเธออยู่
เธอชนะแล้วอย่างน้อยก็รอบแรก
หลินซูเหยาเดินกลับไปทางกระท่อมมือกำสมุดบันทึกเล่มเล็กไว้แน่นก้าวเท้าที่เคยหนักอึ้งด้วยความสิ้นหวังกลับเบาขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว
เธอยังไม่รู้จักชื่อของชายคนนั้น
แต่เธอรู้แน่ชัดอย่างหนึ่ง
คนแบบนี้เมื่อปรากฏตัวขึ้นครั้งหนึ่งแล้ว มักไม่ใช่ครั้งสุดท้าย
---
ห่างออกไปจากลานหมู่บ้านบนถนนลูกรังที่มุ่งกลับไปยังค่ายชายแดน ลู่ชิงเหอนั่งอยู่ในรถบรรทุกโดยไม่พูดอะไร
ทหารที่นั่งข้างเขาเอ่ยถามอย่างสงสัย"ท่านผู้พัน เื่แค่นี้ทำไมท่านถึงลงไปจัดการเองด้วยขอละครับ"
ลู่ชิงเหอมองออกไปนอกหน้าต่างภาพหมู่บ้านหนานซานค่อย ๆ เล็กลงจนลับสายตา
"ไม่มีอะไร" เขาตอบเบาๆ "แค่บังเอิญผ่านมา"
แต่ในใจเขากลับคิดถึงแววตาคู่นั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า—แววตาที่ไม่ควรมีอยู่ในเด็กสาวชาวนาอายุสิบเจ็ดปีคนไหน
และมือที่ยื่นสมุดบันทึกออกมาชี้จุดผิดปกติของเอกสารนั้น...ก็ไม่ใช่มือที่คุ้นเคยกับงานหนักในไร่นาเลยแม้แต่น้อย
เื่ขนย้ายอาวุธที่หายไปจากคลังในค่ายเส้นทางลำเลียงที่เขาสืบอยู่หลายเดือน ผ่านมาใกล้หมู่บ้านนี้พอดี
บางทีการแวะมาวันนี้ อาจไม่ใช่เื่บังเอิญทั้งหมด
191
