ปรมาจารย์หมัด ตะลุย แดนมังกร

                เหตุการณ์ในครั้งนี้สร้างความสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งแคว้นและถูกพูดถึงกันอย่างเป็นวงกว้างมันได้สร้างความเสื่อมเสียชื่อเสียงให้กับกลุ่มผู้มีอิทธิพลบางกลุ่มโดยเฉพาะพวกหัวเมืองใหญ่ที่ดูแลรับผิดชอบเมืองหยกขาวเหตุการณ์ในครั้งนี้นั้นมันไม่ต่างอะไรกับเป็นการตบหน้าพวกมันต่อหน้าผู้คนมากมายและเรื่องราวภายในอดีตที่แม่ทัพฟงได้เคยแอบกระทำไว้อย่างลับๆใกล้ถูกเปิดเผยเต็มทีเพราะมีคนบางกลุ่มปล่อยข่าวไปทั่วพวกมันจำเป็นที่จะต้องมีคำอธิบายที่ดีพอต่อหน้าสาธารณชนมากมายที่กำลังจับจ้องพวกมันอยู่ภายในณ ขณะนี้

ยามที่พวกมันแอบรวมหัวกระทำตนชั่วช้าสามานย์ ฉ้อราชบังหลวง อย่างไม่อายฟ้าดินแต่เมื่อความจริงใกล้ถูกเปิดเผยพวกมันกับหน้าบางขึ้นมาทันทีมันทราบเรื่องราวทั้งหมดว่าแท้จริงแล้วนั้นมันเป็นฝีมือของคนที่มีชื่อว่าเฒ่าแก่อู๋แต่ถึงมันจะเป็นอย่างนั้นพวกมันก็ไม่ทราบว่าแท้จริงแล้วเฒ่าแก่อู๋มันเป็นใครมาจากไหนทำไมถึงได้ตั้งตนเป็นศัตรูกับพวกมันแล้วสร้างเรื่องราวใหญ่โตเช่นนี้เหตุการณ์ในครั้งนี้นั้นมันใหญ่โตจนเกินไปจำเป็นที่จะต้องมีผู้รับผิดชอบเพื่อให้สาธารณชนหันเหความสนใจไปทิศทางอื่นมันไม่ต้องการให้ผู้คนรู้ว่าพวกมันนั้นมีส่วนเกี่ยวข้องกับตัวแม่ทัพฟงมากน้อยเพียงใดดังนั้นมันจึงจำเป็นที่จะต้องหาแพะรับบาป

            เพื่อเป็นการตัดตอนไม่ให้สาวไปถึงตัวพวกมันถึงแม้มันจะเคยรับส่วยจากแม่ทัพฟงเป็นจำนวนมากก็ตาม เพียงระยะเวลาไม่กี่วันพวกมันก็หาตัวคนที่เหมาะสมจะมาเป็นแพะรับปาบได้นั่นก็คือรองแม่ทัพแห่งเมืองหยกขาวนั่นเอง โดยให้เหตุผลกับผู้คนเป็นจำนวนมาก ว่าตัวรองแม่ทัพนั้นมันมีความมักใหญ่ใฝ่สูงที่ต้องการจะมายืนแทนที่ตำแหน่งแม่ทัพและผู้ดูแลเมืองหยกขาวแทนแม่ทัพฟงและด้วยความมักใหญ่ใฝ่สูงของมันนั้นตัวมันได้แอบวางยาชนิดหนึ่งเพื่อคาดหวังว่าตัวแม่ทัพจะต้องอับอาย

“ข้าไม่ผิด ข้าไม่ได้ทำ ข้าถูกใส่ร้าย”

รองแม่ทัพร้องตะโกนสุดเสียงด้วยความหวาดกลัวอย่างแท้จริงในยามนี้นั้นตัวของมันถูกขังอยู่ภายในกรงและมีเพียงแค่ส่วนหัวของมันเท่านั้นที่ยื่นออกมาในขณะเดียวกันขบวนรถม้าก็ค่อยๆเคลื่อนที่ออกไปรอบเมืองอย่างช้าๆเพื่อเป็นการประจานต่อหน้าผู้คนมากมาย

ไม่มีชาวเมืองคนใดที่จะสนใจต่อท่าทีของมันว่าตัวมันนั้นถูกใส่ความหรือไม่

เพราะในยามปกติเมื่อครั้งที่ตัวมันเคยมีอำนาจนั้นมันเคยข่มเหงรังแกผู้คนไว้มากมายมีผู้คนอยู่เป็นจำนวนไม่น้อยที่จะรู้สึกเจ็บแค้นในตัวมันแต่ก็ไม่อาจสามารถที่จะทำอะไรกับรองแม่ทัพผู้นี้ได้ก็เพราะมันมีทั้งบารมีอำนาจเกียรติยศชื่อเสียงไหนเลยที่บุคคลธรรมดาจะสามารถที่จะจัดการกับบุคคลเช่นนี้ได้แต่โอกาสนั้นของพวกมันได้มาถึงแล้วที่จะจัดการกับบุคคลที่เครียดแค้นชิงชังตรงหน้า

“เจ้าสารเลว มันต้องเป็นเจ้าอยู่แล้วนั่นแหละที่เป็นผู้อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแววตาของเจ้ามันช่างชั่วร้ายยิ่งนักมีแต่ความหิวกระหายในอำนาจทรัพย์สินเงินทองจนไม่มีที่สิ้นสุด”

                 ได้มีเสียงร้องตะโกนด่าสาปแช่งของชาวบ้านผู้หนึ่งมันมีความเจ็บแค้นกับรองแม่ทัพนายนี้จนไม่อาจที่จะอยู่ร่วมพื้นฟ้าเดียวกันได้เมื่อในครั้งอดีตตัวแม่ทัพนายนี้ได้กระทำการข่มขืนภรรยาของมันสุดท้ายนางถึงขั้นตรอมใจตายมันไปขอเรียกร้องความเป็นธรรมกับผู้มีอำนาจมากมายสุดท้ายเรื่องราวก็เงียบเชียบไม่มีความคืบหน้าเมื่อมีโอกาสตัวมันเองย่อมไม่ยอมพลาดที่จะใส่สีตีไข่โจมตีรองแม่ทัพนายนี้เขาต้องการที่จะทำลายเกียรติภูมิของมันให้มากที่สุดเท่าที่ตัวมันจะทำได้โอกาสแบบนี้มันมีเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้นที่เขาจะสามารถจัดการกับมันได้

“ไอ้สวะเน่าเหม็นตัวเป็นถึงรองแม่ทัพยังไม่รู้จักพออีก ไปตายแล้วเกิดใหม่ไป ตัวข้านั้นรู้สึกตัวเองโชคร้ายยิ่งนักที่ได้เกิดเป็นคนเมืองเดียวกันกับเจ้า”เพียงไม่นานก็มีชาวเมืองอีกคนร่วมผสมโรง เพราะมีหลายครั้งที่ตัวมันนั้นโดนรองแม่ทัพนายนี้กลั้นแกล้งมันย่อมต้องเป็นธรรมดาที่ตัวมันนั้นจะรู้สึกไม่ชอบขี้หน้าแม่ทัพนายนี้

“ข้าถูกใส่ร้ายได้โปรด ใครก็ได้ช่วยข้าด้วยตัวข้านั้นยังไม่อยากตาย ได้โปรดเห็นแก่ความดีงามที่ข้าเคยกระทำในระหว่างที่ข้ารับตำแหน่งรองแม่ทัพด้วยความดีของข้านั้นมากมายดุจขุนเขาแต่ในยามนี้ข้าเพียงต้องการขอร้องความเมตตาจิตจากพวกท่านให้ความเป็นธรรมกับข้าด้วย ข้ายังไม่อยากตาย”รองแม่ทัพในยามนี้นั้นไร้ซึ่งเกียรติและศักดิ์ศรี ความองอาจผ่าเผยสง่างามล้วนหายไปจนหมดสิ้นมีเพียงสีหน้าที่กลัวตายเท่านั้นที่ถูกเขียนไว้อยู่ภายในบนใบหน้าของมันทุกสัดส่วนของร่างกายมันสั่นสะท้านราวกับเจ้าเข้าด้วยความรักตัวกลัวตายใบหน้าของมันสันกระตุกไม่มีหยุด ฟันบนฟันร่างล้วนขบกันไม่เข้าที่ด้วยความสั่นสะท้านความรู้สึกราวกับสัตว์น้อยน่ารักที่กำลังจะถูกส่งไปยังโรงเชือด ที่ตรงกลางระหว่างขาของมันนั้นมีของเหลวใสสีเหลืองไหลออกมาจนยากเกินกว่าจะควบคุมราวกับหนูน้อยที่ตกใจกลัวถึงขีดสุดจนต้องปัสสาวะออกมา

“เจ้าเดรัจฉาน ความดีของเจ้านั้นมีอันใดบ้างนอกจากรังแกผู้คนเขาไปทั่วพอ ยามนี้เจ้ากับรักตัวกลัวตายมันช่างดูไม่ยุติธรรมกับผู้คนที่ถูกเจ้าสังหารไปเป็นจำนวนมากเช่นนั้นหรอกหรือพวกเขาเองก็รักตัวกลัวตายเช่นกันกับเจ้าแล้วยามนั้นล่ะเจ้าเคยสงสารเคยเห็นใจพวกเขาบ้างไหมนอกจากที่จะซ้ำเติม แล้วพอเวลานี้เจ้าอยากให้ผู้คนนั้นเห็นใจในชะตากรรมของเจ้ามันไม่ฟังดูเห็นแก่ตัวไปหรอกหรือ”

“ข้าผิดไปแล้ว ข้าจะไม่ทำชั่วอีกแล้วได้โปรดพวกท่านช่วยชีวิตของข้าด้วย หากตัวข้ารอดไปได้ข้าจะตอบแทนพวกท่านเป็นร้อยเท่าพันเท่าข้าให้สัญญาด้วยเกียรติรองแม่ทัพของข้า”

“ใครมันจะไปเชื่อเจ้าตัวบัดซบเช่นเจ้ากันใครเชื่อมันก็ออกลูกเป็นลิงแล้ว”ไม่มีใครเชื่อแล้วไม่มีใครฟังคำขอของรองแม่ทัพนายนี้แม้แต่คนเดียวถึงแม้พวกมันต่างก็มีความเห็นตรงกันว่า หากมันรอดชีวิตกลับไปอีกครั้งสุดท้ายมันก็ยังคงสร้างเรื่องราวที่มีแต่ปัญหาเช่นดังเดิมถึงแม้ว่าตัวรองแม่ทัพนายนี้อาจจะโดนทางเบื้องบนใส่ความขึ้นมาจริงๆพวกมันก็ไม่ได้มีความรู้สึกเห็นอกเห็นใจเลยสักนิดเพราะตัวมันนั้นเคยกระทำการชั่วร้ายไว้มากมายและนี่ก็อาจจะเป็นโอกาสที่ดีที่จะได้กำจัดมัน

ตุ๊บ…ตุ๊บ…อ๊าก…หยุด หยุดได้โปรด เสียงของรองแม่ทัพ ร้องด้วยความเจ็บปวดทรมานมีผู้คนจำนวนมากที่เริ่มจะทำการรุมประชาทัณฑ์ กันอย่างเจ็บแค้นถึงแม้ทหารผู้คุมตัวนักโทษจะอยู่รวมตัวกันนับร้อยคนแต่พวกมันกับไม่ห้ามประชาชนที่บุกเข้ามาทำร้ายนักโทษเลยแม้แต่น้อยพวกมันทำตัวราวกับไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น

                 “หน่อยแน่ เจ้าสุภาพบุรุษกระเจี๊ยวทองคำความแค้นระหว่างข้ากับเจ้าช่างใหญ่หลวงนักความแค้นครั้งนั้นมันเกินกว่าที่ข้าและเจ้าจะอยู่ร่วมผืนฟ้าเดียวกันได้เมื่อครั้งกระนั้นยามที่ข้าได้ไปเที่ยวหอนางโลม เจ้าดันทะลึ่งเหมาสาวงามไปจนหมดเหลือทิ้งแต่ไว้เน่าๆไว้ให้พวกเราอภัยไม่ได้อภัยไม่ได้”

ฉั่ว ฉั่ว มังกรน้อยของรองแม่ทัพถูกตัดขาดอันเป็นผลมาจากไปสร้างความเจ็บแค้นไว้ให้กับชาวประชาอย่างมากมายมหาศาลสุดท้ายรองแม่ทัพนายนี้โดนประชาชนแห่งเมืองหยกขาวรุมประชาทัณฑ์จนถึงแก่ความตาย

หลังจากผ่านเหตุการณ์ร้ายครั้งนี้ไปทางการได้ส่งผู้ดูแลเมืองคนใหม่มาแทนมีคำล่ำลือกันว่าคนผู้นี้นั้นคือข้าราชการน้ำดี อันหาได้ยากยิ่ง ชอบช่วยเหลือชาวประชาไม่คดโกงประชาชน