“เหนือสวรรค์ ยังมีข้า”

เสียงค่ายกลยังดังก้อง อาคมโบราณยังหมุนวนท่วมท้น แต่แล้ว…บางสิ่งไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น

สายพลังแห่งความทรงจำจากชายตาทองไม่ได้เพียงโจมตีจิตใจเฉินหยวน—
มัน “เกี่ยวกระชาก” ความทรงจำลึกสุดที่เขาไม่เคยเข้าถึงออกมา!

แสงภาพลวงปรากฏขึ้นกลางหุบเขา เหนือศีรษะเฉินหยวน เผยเป็นเงาร่างสตรีนางหนึ่ง—งามสง่า ทว่าดวงตาแฝงด้วยความเศร้าสร้อยและดื้อรั้น

“นี่…คือ?” ศัตรูโบราณทั้งห้าต่างชะงัก
แม้แต่พวกเขาเองก็ไม่คิดว่าค่ายกลจะดึงสิ่งนี้ออกมา

เฉินหยวนเบิกตากว้าง หัวใจเต้นถี่ “แม่…!?”

ภาพสตรีนั้นเริ่มเคลื่อนไหวราวกับบันทึกที่ซ่อนเร้นไว้—
เสียงนางดังขึ้น แผ่วเบาแต่สั่นสะเทือนจิตใจทุกผู้คน

“ข้าคืออดีตผู้นำกลุ่มดอกบัวไร้รูป…
ผู้ที่หักหลังสวรรค์เก่า เพื่อสร้างเส้นทางใหม่ให้ผู้คน
แต่ข้าล้มเหลว…ถูกผนึก และต้องทิ้งเจ้าลูกน้อยไว้ในโลกที่ไม่เคยเมตตา”

คำพูดนั้นทำให้เลือดในกายเฉินหยวนเดือดพล่าน ร่างกายสั่นสะท้าน—
ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัว แต่เพราะโทสะและความเจ็บปวดที่ปะทุขึ้น

หญิงเงาดำหัวเราะเบา ๆ “ฮ่า ๆ ๆ… ที่แท้แม่เจ้าก็คือ คนทรยศ ของยุคโบราณ!”
ชายเคราสีน้ำเงินเสริม “เช่นนั้นแล้ว เจ้าก็เป็นเพียงลูกหลานของผู้แพ้!”

แต่แทนที่จะสิ้นหวัง แววตาของเฉินหยวนกลับแหลมคมยิ่งกว่าเดิม
“หากนางคือผู้ที่ฝืนฟ้าไม่สำเร็จ… ข้าจะเป็นผู้ที่สืบต่อเจตจำนงนั้น และทำให้มันสำเร็จ!”

ทันใดนั้น ดวงตาสัจธรรมเงา ของเขาเริ่มเปล่งประกายรุนแรงยิ่งกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา
ราวกับความทรงจำต้องห้ามนี้ได้ “ปลุกพลังที่ซ่อนลึก” ในเลือดเนื้อเขา

ค่ายกลสังหารแห่งสวรรค์เก่าที่กำลังบีบอัด เริ่ม แตกร้าวเอง โดยที่เฉินหยวนยังไม่ได้ลงมือเต็มกำลัง!

ห้าศัตรูโบราณสีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด
ชายตาทองกัดฟัน “ไม่น่าเชื่อ…ความจริงต้องห้ามนี้…กลับกลายเป็น เชื้อเพลิง ให้สายเลือดของมัน!”

เสียงฟ้าร้องดังสะท้อน ฟากฟ้าแตกแยกออกเล็กน้อย ราวกับสวรรค์เองยังสั่นสะท้านต่อการเปิดเผยนี้