(จบ) Guardian and Demon ข้านี่แหละราชาปีศาจ

        ตอนที่ 38 หยามเกียรติ

        บึงมรณะถูกย้อมไปด้วยสีแดงของเลือดทั่วทั้งบึงซากศพที่ลอยเกลื่อน มันมากยิ่งกว่าวันก่อน พวกเขาต่างต่อสู้กับพวกนักสู้จระเข้จนไม่มีเวลาตรวจดูระดับของตัวเองแม้แต่ตอนนี้ขณะที่เคนจิกำลังจะตรวจสอบระดับของตัวเองนั้น บึงมรณะเกิดการสั่นไหวอย่างรุนแรงน้ำในบึงกระเพื่อมเป็นจังหวะ ทุกคนหยุดกิจกรรมต่างๆ มองเข้าไปด้านในเงาดำขนาดใหญ่มหึมา กำลังคืบคลานมาจากด้านในบึง จอมปีศาจริเตอร์พูดลอยออกมาอย่างบางเบา

         “มันมาแล้ว เตรียมตัว”

        ณใจกลางบึงมรณะปรากฏจระเข้ขนาดใหญ่โตพอๆ กับรถบัสหนึ่งคัน และฝูงจระเข้อีกนับพันตัวในมือของมันถืออาวุธยาวดูแล้วคล้ายหอก มันสาดส่องสายตาที่ดูน่าเกรงขามมายังกลุ่มของจอมปีศาจริชเตอร์นักสู้จระเข้ตนหนึ่งเหมือนกำลังบอกอะไรกับจระเข้ตัวใหญ่บางอย่าง

        “เป็นพวกนั้นครับท่านหัวหน้ากลุ่มโดยเฉพาะเจ้าคนใส่หน้ากากนั้น เมื่อวันก่อนมันฆ่าพวกเราเกือบหมดบึง”

        “โฮกกก~~~~~~~!!”

        จระเข้ยักษ์ส่งเสียงคำรามดังลั่นทั่วทั้งบึงมรณะด้วยความโกธร คลื่นเสียงของมันทำให้ยูริและทากีร่าต้องเอามือปิดหูแน่นป่าด้านหลังของพวกเขาต่างต้องหักโค่นจำนวนหลายต้น เพราะเสียงของมัน มันยื่นมือที่มีเล็บแหลมคมไปด้านหน้ากระดิกนิ้วเรียกพวกจอมปีศาจริชเตอร์อย่างเหยียดหยาม

        จอมปีศาจริชเตอร์รู้สึกเหมือนเลือดขึ้นหน้าเตรียมเดินไปหาเพราะท่าเหยียดหยามเกิดมาทั้งชีวิตนี้คือครั้งแรกของเขาที่พบเจอกับเหตุการณ์นี้เคนจิย่อตัวลงเล็กน้อยก่อนเตรียมจะพุ่งทะยานไปหาจระเข้ยักษ์มามอนก็มาขว้างไว้ก่อนทำให้เขาต้องชะงักทันทีและพูดออกไป

        “เจ้าทำแบบนี้หมายความว่ายังไง?”

            “มันบังอาจดูหมิ่นคนที่ผมเคารพ มันอยากมอบบทเรียนให้แก่มัน”

            จอมปีศาจริชเตอร์ยืนขึ้นเขาไม่พูดอะไร แต่มามอนกลับเข้าใจในความคิดของเขา กำลังพูดว่า “เชิญ ตามสบาย”มามอนผสานมือเข้าด้วยกัน ซากศพที่ล่องลอยอยู่ตามบึงเริ่มเข้ามารวมกันเป็นจุดเดียวเลือดของมันกลายเป็นกลุ่มควันสีดำลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า กลายเป็นวงแหวนสีม่วงที่ดูน่ากลัว

            ภาพที่ปรากฏตรงเบื้องหน้าทำให้ผู้คนในกลุ่มเริ่มหวาดกลัวจอมปีศาจริเตอร์ก็เช่นกันความรู้สึกเหมือนกับประสบกับความลี้ลับบางอย่างที่น่าสะพรึงซากศพจระเข้นับพันกำลังก่อรูปร่างที่แลดูคุ้นเคย เกิดเป็นร่างของมังกรผีดิบขนาดพอๆกับจระเข้ยักษ์ มันส่งกลิ่นที่เหม็นเน่าของซากศพตลบอบอวลไปทั่ว พร้อมทั้งส่งเสียงคำรามดังลั่น

            “โฮกก~~~~~!!”

            เกิดเป็นคลื่นน้ำถาโถมเข้าใส่ฝูงจระเข้ทำให้ลุกสมุนของจระเข้ยักษ์ต้องก้าวถอยหนี และล่นถอยออกไป มามอนทรุดลงไปกับพื้นทันทีรีบหยิบยาเพิ่มมานาออกมาดื่มกินหลายขวด แล้วพยายามพยุงตัวลุกขึ้นยืนจอมปีศาจคว้าจับที่แขนของมามอน ทำให้มามอนตกใจ

            “ทักษะของเจ้ามันดูทรงพลังมาก”

            “ขอบคุณนั้นคือ ทักษะก่อร่างวิญาณร้าย มันต้องใช้ซากศพสังเวยและใช้พลังมานาไปสามในสี่ส่วน แล้วอีกอย่างคือตัวของมันผูกกับพลังชีวิตของผู้ใช้หากมันตายผมจะเสียพลังชีวิตครึ่งหนึ่ง น่าเสียดายที่ผมได้ทักษะของเนโครแมนเซอร์ระดับทองเท่านั้น ภารกิจที่จะได้ระดับเพชรมันยากเกินไปไม่เช่นนั้นมันจะกินพลังชีวิตแค่หนึ่งในสี่”

            “แค่นี้ก็ดีมากแล้ว”

            จอมปีศาจริชเตอร์พยุงมามอนกลับขึ้นมายืนมามอนรู้สึกดีอย่างมากที่ได้รับคำชมจากจอมปีศาจริชเตอร์ แรงผลักดันปรากฏในสายตาของมามอนชี้นิ้วออกคำสั่งให้มังกรผีดิบเข้าจู่โจมพื้นดินสั่นไหวรุนแรงทั้งสองสู้กันสนั่นหวั่นไหวจน ลูกสมุนจระเข้ต้องตกตายหลายตนเพราะลูกหลงพวกมันถอยห่างจากจุดของทั้งสอง เสียงหัวเราะอันทรงพลังของมามอนทำให้คนในกลุ่มต้องขนลุกชัน

            เมื่อสบโอกาสจอมปีศาจริชเตอร์ก็มาปรากฏกายด้านข้างของทากีร่า เขาสงสัยท่าทีของมามอนที่มีต่อเขาจึงได้ถามทากีร่าออกไป

            “ทำไมปีศาจมามอน ถึงดูเคารพข้า เจ้ารู้ไหม?”

            “อ้าว! นายไม่รู้หรือไงกันเพราะวีรกรรมของนายนั้นแหละ เขาเลยตั้งปณิธานเอานายเป็นตัวอย่าง หากใครดูถูกนายให้เขาได้ยินล่ะก็ศพไม่สวยแน่นอน ก็เหมือนฉันนั้นแหละ”

            จอมปีศาจพยักหน้าเบาๆ เขาไม่คาดคิดว่าวีรกรรมต่างๆที่เขาทำมาจะเป็นที่ประทับใจของใครบางคน ภาพที่ปรากฏอยู่ในบึงต่างทำให้มาคัสและยูริรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องการปะทะกันของสองยักษ์ใหญ่ระหว่างจระเข้ยักษ์และมังกรผีดิบมันช่างดูอลังการเป็นอย่างมาก

            จระเข้ยักษ์ฟาดหางที่ใหญ่โตของมันใส่มังกรผีดิบจนล้มลงไป “ตูม!!” น้ำในบึงสาดกระจายพื้นดินสั่นไหวอย่างรุนแรงมังกรผีดิบดันตัวเองขึ้นมาคำรามดังลั่น ตวัดหางของมันใส่จระเข้ยักษ์เพื่อตอบโต้ “หมับ!” เสียงตะปบมือจับหางมังกรผีดิบดันสนั่นจระเข้ยักษ์คว้าจับหางของมังกรผีดิบไว้แน่นพร้อมกับหมุนตัวเหวี่ยงมังกรผีดิบปลิวออกไป

            มังกรผีดิบกระแทกเข้ากับพื้นน้ำอย่างรุนแรง“โครมม!” คลื่นน้ำกระจาย บดบังภาพในบึงจากกลุ่มของจอมปีศาจริชเตอร์ เศษซากที่เน่าเปื่อยตามร่างกายของมังกรผีดิบเริ่มหลุดล่วงหล่นมันหันไปหาจระเข้ยักษ์เพื่อเข้าโจมตีใส่ จระเข้ยักษ์หายไปจากจุดเดิมมังกรผีดิบมองหามันโดยรอบไม่พบเจอแม้แต่บนท้องฟ้าก็ไม่มี แม้แต่กลุ่มของจอมปีศาจริชเตอร์ก็ไม่รู้ว่ามันที่อยู่ใด

            ปรากฏคลื่นยักษ์ใหญ่จากผืนน้ำเข้าจู่โจมมังกรผีดิบในระยะใกล้ จระเข้ยักษ์ผุดออกมาจากใต้บึงฟันที่แหลมคมของมันกัดเข้าที่คอของมังกรผีดิบอย่างจังจระเข้ยักษ์บิดหมุนตัวเองเป็นเกลียวกระชากคอมังกรผีดิบจนขาดสะบั้นร่างมังกรผีดิบแตกสลายกลายเป็นเศษซาก มามอนทรุดลงที่พื้นพร้อมกับกระอักเลือดออกมาคำโตมามอนรีบหยิบยาเพิ่มพลังชีวิตออกมากินทันที ลมหายใจถี่ระรัวเขาต้องพักฟื้นให้เลือดกลับมาเต็มอีกครั้ง

            จระเข้ยักษ์คายเศษซากมังกรผีดิบทิ้งหันกลับมามองที่กลุ่มจอมปีศาจริชเตอร์ด้วยสายตาเหยียดหยามแล้วเป็นอีกครั้งที่จระเข้ยักษ์ยื่นมือกระดิกนิ้วเรียกพวกเขาเข้ามาในบึง เกิดเส้นเลือดที่ปูดพองขึ้นตามแขนของจอมปีศาจริชเตอร์เขากำลังโดนหยามเป็นครั้งที่สอง มันคือสิ่งที่เขาเกลียดที่สุดในชีวิต

            เงาดำพุ่งเข้าบึงมรณะพร้อมกับแสงสีเงินและสีทอง พุ่งเข้าหาจระเข้ยักษ์มันคือจิ้งจอกเงินและหมาป่าขนสีทอง และทากีร่า พวกเขาพุ่งโฉบเฉี่ยวไปมารอบตัวจระเข้ยักษ์เพื่อหาโอกาสโจมตียูริยืนกุ่มหนังสืออัญเชิญแน่นจากด้านนอกม่านป้องกัน วงแหวนเวทย์หมุนวนรอบตัวเธอเส้นผมและเสื้อปลิวพลิ้วไสว

            จิ้งจอกสีเงินพุ่งเข้าใส่จากด้านข้างด้วยความรวดเร็วหมายมั่นจะกัดกระชากเข้าที่ลำคอของจระเข้ยักษ์ หมาป่าสีทองพุ่งเข้าใส่จากอีกด้านทากีร่าเข้าหาจากด้านหลัง การประสานงานของทั้งสามดูแล้วช่างยอดเยี่ยม ทุกๆ อย่างทุกการกระทำของพวกเขาแม้จะยอดเยี่ยมเท่าไรแต่มันก็อยู่ในสายตาของจระเข้ยักษ์ทั้งหมด

            จระเข้ยักษ์หมุนตัวทันทีมือหนึ่งคว้าจับที่หมาป่าสีทอง อีกมือหนึ่งที่ถือหอกฟาดใส่ทากีร่า และหางของมันสะบัดเหวี่ยงใส่จิ้งจอกสีเงินทากีร่า ยกกาต้ารับการโจมตีได้ทันทำให้รอดพ้นจากอาการบาดเจ็บที่รุนแรง แต่ร่างของเธอก็ปลิวไปตามแรงกระแทกจิ้งจอกสีเงินพุ่งกระแทกผืนน้ำดังสนั่น “ตูม!”มันพยุงตัวขึ้นอย่างเชื่องช้าพร้อมกับกระอักเลือดออกมาจากปาก

            ในมือของจระเข้ยักษ์ยังมีร่างของหมาป่าสีทองมันเริ่มออกแรงบีบจนหมาป่าสีทองกระอักเลือดออกมาคำใหญ่ ท่ามกลางความตกตะลึงของยูริปรากฏเม็ดเหงื่อขึ้นที่ใบหน้า ที่มุมปากอันบางเบาของเธอมีเลือดเริ่มไหลซึมออกมามาคัสเห็นภาพนั้น ทำให้หัวใจเขาเริ่มสั่นสะท้าน

            “ยูริ!!เธอใช้ทักษะผสานเลือดอสูรหรอ”

            “ใช...ใช่!! นายอย่าพึ่งมากวนฉันอั๊ก!!”

            ยูริกระอักเลือดเลือดออกมาจากปากท่ามกลางความมึนงงของจอมปีศาจริชเตอร์ เขาหันไปถามมาคัสทันที

            “หมายความว่ายังไงทักษะผสานเลือด?”

            “มันเป็นทักษะของผู้ใช้อสูรอัญเชิญเมื่อใช้ทักษะนี้ พลังโจมตีและความเร็วของสัตว์อสูร จะมากขึ้นแต่...แต่เมื่อสัตว์อสูรบาดเจ็บ มันจะมีผลกับผู้ใช้ด้วย หากสัตว์อสูรตายผู้อัญเชิญก็จะตายเหมือนกัน”

            มาคัสพูดจบพุ่งทะยานไปในบึงมรณะทันทีเขากระโดดสูงทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า จับดาบใหญ่ในท่าจับสองมือ กำลังทิ้งดิ่งเข้าหาจระเข้ยักษ์ดาบที่ฟันผ่านอากาศรุนแรงจนเกิดเปลวไฟ ความโกธรเคืองกำลังเข้าครอบงำจิตใจของเขาจระเข้ยักษ์ตวัดหอกในมือฟาดใส่ทันที โดยที่มืออีกข้างยังคงบีบหมาป่าสีทองอยู่

            “ปัง~ง!!!!”

            เสียงปะทะของอาวุธทั้งสองสะท้อนจนบึงเกิดเกลียวคลื่นใหญ่ดุจสึนามิก็ไม่ปาน ท่อนแขนของมาคัสสั่นไหวเส้นเลือดที่ปูดพองตามแขนเริ่มแตกและมีเลือดพุ่งออกมา มาคัสและจระเข้ยักษ์ยังคงอยู่ในท่าปะทะอาวุธทั้งสองตะเบ็งเสียงพร้อมกัน

            “ย้าก~~~กก!!!”

            มาคัสออกแรงกดทับจระเข้ยักษ์ออกดันออก อาวุธทั้งสองเสียดสีกันจะเกิดประกายไฟจระเข้ยักษ์ออกแรงบีบหมาป่าสีทอง เหมือนรู้ทัน หมาป่าสีทองกระอักเลือดออกมาพร้อมกับยูริดวงตาของมาคัสลุกโต พร้อมกับเสียหลัก จระเข้ยักษ์สะบัดหางใส่มาคัสทันที

            “เปรี้ยงง! ตูมม!!”

            ร่างของมาคัสกระแทกพื้นน้ำอย่างจังกระอักเลือดออกมาคำโต จระเข้ยักษ์เหลือบมองไปยังยูริเหมือนกับว่ามันรู้หากหมาป่าสีทองตัวนี้ตกตายไป ยูริต้องตายไปด้วยมันยื่นมือมันไปที่ยูริ หมาป่าสีทองร่างมันห้อยโหนดูคล้ายว่ากำลังจะตายมันเริ่มออกแรงบีบอีกครั้ง เสียงหมาป่าสีทองและยูริกรีดร้องลั่นพร้อมกัน

            ทันใดนั้นเองจอมปีศาจริชเตอร์ปรากฏกายด้านหน้าจระเข้ยักษ์มันเสียหลักถอยหลังไปอย่างไม่ทันตั้งตัว คาตานะในมือสะบัดออกอย่างว่องไวเป็นสายทางนิ้วมือที่เคยบีบร่างหมาป่าสีทองหล่นร่วงสู่บึงเคนจิทะยานร่างมารับหมาป่าสีทองทันที เลือดที่พุ่งออกจากนิ้วมือทั้งห้าของจระเข้ยักษ์พุ่งทะลักดุจดังน้ำพุในใจกลางสวนสาธารณะ มันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

            เคนจิทะยานร่างกลับมาที่ฝั่งแล้ววางหมาป่าสีทองลงอย่างนิ่มนวล สายตาที่แดงก่ำหันกลับไปมองจระเข้ยักษ์ความหนาวเย็นซึมเข้าไปถึงกระดูกสันหลัง ดวงตาของมันมองเห็นเงาของจอมปีศาจริชเตอร์ดุจดังพญามัจจุราช ทากีร่าที่กลับเข้ามาหาฝั่งด้วยสีหน้าอิดโรย เธอเห็นเหตุการณ์ที่จอมปีศาจริชเตอร์ทำก็สบถออกไปด้วยอาการเหนื่อยหอบ

            “ทำไม นายไม่ลงมือแต่แรก แหะ แหะ แหะ!”

            “ข้าจะออกไปตั้งนานแล้วพวกเจ้าก็ชอบขัดทุกที อย่าเกะกะ หลบไป!!”

            จอมปีศาจริชเตอร์พูดออกไปมันคือเรื่องจริงทุกคนต่างก้มหน้ายอมรับ จอมปีศาจริชเตอร์ก้าวเดินไปยังบึงมรณะ จิตสังหารที่รุนแรงถูกปลดปล่อยภาพที่จระเข้เห็นในเวลานี้ เหมือนกับพญามัจจุราชถือเคียวยักษ์กำลังก้าวเดินมาหามัน

            “โทษฐานที่หยามเกียรติข้า โทษของเจ้าคือความตาย!!”