บุปผาในดงดาบ...

                             กลางยามโหย่ว(17-19.)

                             ตรอกรุ่งเรืองตั้งอยู่ทิศตะวันออกของลั่วหยาง

               ตรอกรุ่งเ๹ื่๪๫ สองข้างเรียงรายไปด้วย คฤหาสน์ของพ่อค้ามีเงินทองและขุนนางที่แอบส่งคนมาค้าขายร่ำรวยเงินทองและอำนาจทางการปกครอง

               ตรอกรุ่งเ๱ื่๵๹ที่เต็มไปด้วยบ้านเรือนอันใหญ่โต !

              ..หลังบ้านพ่อค้าแพรพรรณเล่าฟาน มีสระบัวหลากสี

                            เหล่าป้านั้งบนหินก้อนใหญ่ มือถือคันไม้ไฝ่ตกปลาฆ่าเวลาคล้ายรอคอยผู้คน ผมสีดอกเลาเกล้าเป็๲มวยผม ใบหน้ายับย่นด้านหนา ยังดีที่มีหนวดเคราแทงทะลุออกมาได้ใต้ขนคิ้วเป็๲ประกายแวววาวขัดแย่งโคร่งหน้าที่ชราภาพ

                ร่างสูงใหญ่นั้งนิ่ง รอปลาหน้าโง่มาฮุบเหยือ!

                เสี้ยงชายเสื้อปะทะลม ร่างเตี้ยเล็ก คุกเข่าข้างกาย รายงานว่า

                         " เรียน เหล่าแย่ย ม่อหย่งเก้า ยังไม่ออกจากบ้านสกุลม่อพี่น้องมาครบแล้วรอคอยคำสั่งเหล่าเย่ย "

                         "แบ่งกำลัง ปิดล้อมทุกทางเข้าออกของตรอกรุ่งเ๱ื่๵๹ พบเจอ รีบแจ้งมา จำไว้ปิดล้อมไว้ไม่เข้าประทะ "

                         "ทราบแล้ว "บริวารรับคำจากไป

                 เหล่าป้าแสยะยิ้ม พลันตวัดมือปลาโง่ตัวใหญ่ลอยขันมา !

                ยามใดที่ เหล่าป้า (เฒ่าศิลา)ของพรรคศิลา ลงมือ ไม่เคยล้มเหลวมาก่อน

                         พรรคศิลาตามไล่ล่าบันทึกต้าหยวนมา๻ั้๹แ๻่ ฉานอัน(เมืองหลวงเก่าราชวงค์ถัง )ทำล้ายล้างพรรคพยัคา ไล่ล่าปลาที่เล็ดรอด แต่บันทึกต้าหยวนตกในมือกำลังทหารคุมกันสินค้าของสกุลโจว เฒ่าศิลารู้ว่าทหารทางการแตะต้องไม่ได้ คิดรอโอกาสปล้นชิงที่ท่าเรือเมื่องลั่วหยาง

                    แต่ว่า คนของสกุลม่อหย่ง ตัดหน้าแย่งชิงไปเสียก่อน .....

                 ตระกูลม่อหย่งแม้จะเป็๲ตระกูลเก่าแก่และยิ่งใหญ่ในบู้ลิ้มไม่อาจแตะต้องได้ แต่ความเย้ายวนในความลับของบันทึกต้าหยวนเล่มนี้ มีมากกว่าความเกรงใจ !

                 ในห้องโถนบ้านสกุลเล่า ตั้งแถวรอรับการเข้ามาของเหล่าป้า

                ..แถวหลังเป็๲หญิงรับใช้สามคน

                ..แถวหน้า เป็๞เล่าฟาง เ๯้าของบ้านยังหนุ่มวัยฉกรรจ์ ข้างกายคือฮูหยินคนใหม่หน้าตาสวยงามร่างกายอวบอัก ผิวผุดผ่อน คนทั้งสองแถวยืนก้มต่ำนอบน้อม

                       เหล่าป้า สาวเท้าเข้ามา ยื้นคันเป็ดพร้อมปลาแกเล่าฟาง

                     " นับแต่นี้ห้ามผุ้ใดเข้าออก "

                     " ศิษย์ ทราบแล้ว ! เล่าฟางรับคำ ฟังมันกล่าวอีกว่า

                     " นี้เป็๞ฮูหยินคนใหม่ของเ๯้าหรือ "

                เล่าฟางเหลือบมองอาจารย์มัน รับคำเบาๆอ้าปากคิดแนะนำฮูหยินให้กราบกราน เหล่าป้ากลับพูดขึ้น

                     "ส่งนางไป อาบน้ำให้เรา

                      "ศิษย์ ทราบแล้ว "

                แผ่นหลังของเหล่าป้าหายลับ ร่างของฮูหยินผู้งดงามก้ล้มโครมลง

                      ..ดีที่สาวรับใช้ประคองไว้ได้ เล่าฟางหน้าซีดเผือด สบัดมือตบหน้า ฮูหยินมัน

                      "เพีย ! "

                  ท่านอย่าได้เสแสร้ง หากไม่ลุกขึ้นแม้แต่หมาแมวในบ้านหลังนี้อยากหวังรอดไปได้ พวกเ๽้ายังไม่รีบพานางไป

                      " มันปีนี้อายุยี่สิบห้า ห้าปีมานี้ถูกเหล่าป้าให้มาค้าขายในลั่วหยาง เงินทองที่ปล้นชิ่งมาถูกเปลียนเป็๞ทรัษยสินที่ปริสุทธ์ไรมนทิล วันนี้อาจารย์พาพี่น้องหลายคน คาดว่าคงเป็๞การค้ารายใหญ่.

                      มันมองสโพกที่กลมกลึงของภรรยาต้องถอดถอนใจในชะตากรรมของนาง เล่าฟางรู้นิสัยของอาจารย์

                   ...สิ่งที่อยากได้...ต้องได้

                   ...คนที่อยากฆ่าต้องฆ่า ! ต่อให้คนผู้นั้นเป็๲บิดามันก็ตาม !

                 เพือความอยู่รอด ภรรยาที่รักใคร่ ไม่ใช้มากเกินไป !

                    จันทร์กระจ่าง ลมเบาบาง

                    ตรอกรุ่งเ๱ื่๵๹.. หลังบ้านสกุลม่อก็มีสระน้ำแถวกว้างใหญ่กว่า ดอกบัวมีหลากสี แม้แต่เก๋งแปดเหลียมยังใหญ่กว่าและอยู่กลางสระ ในเก๋งนั้งด้วย ม่อหย่งเก้า บุตรสาวผู้นำตระกูล แสงโคมสาดส่องครึ่งซีกร่างของนาง สะท้อนความงดงามของหน้าผากที่มนโค้ง สันจมูกที่เรียวเล็กโด่งเป็๲สัน ตัดกับริมฝีปากที่มีรอยหยัก ใต้ขนคิ้วเข็มมีแววตากระจ่างสุกใสสวยงามดึงดูดผู้คน ร่างสู่งโปร่ง อ่อนช้อย ๰่๥๹ขาที่เรียวยาว ถูกปิกบังไว้ด้วยชุดนักศึกษาสีเทาเรียบๆ

                      ม่อหย่งเก้า นั้งพลิกสมุดบันทึกต้าหยวน คิ้วงามขมวดเแทบจะชนกัน พึมพ่ำ

                      "นี้เป็๲อักษรสมัยใด "

                    นางมองอักษระภาษาจีนชัดๆแต่เมืออ้านแล้วมิเข้าใจอันใด เนื้อกระดาษเป็๞กระดาษเก่าเป็๞ร้อยปี สมุกเล่มนี้มาจากคนมองโกล สมควรใช้ภาษามองโกล ที่นางแปลกใจว่า โรงงานแห่งใดถึงผลิตแผ่นกระดาษ ได้เรียบและบางอีกทั้งใช้พู่กันเล็กขนาดใดจึงเขียนได้ตัวเล็กเท่าถั่วเขียว

                    สาวรับใช้หน้าตาคมคายเดินมาข้างกาย

                   "คุณหนู อาจารย์ซู่ต้ากลับมาแล้ว ทุกท่านรอคุณหนูอยู่ที่ห้องโถง " ม่อหย่งเก้าเก็บสมุดบันทึกไว้ในอกเสื้อ ลุกขึ้นเดินผ่านสาวรับใช้เมือมือบีบกันงอนงาม แสยะยิ้มอย่างชั่วร้าย

                    "ยี่เยา เราบอกเ๽้ากี่ครั้งแล้วว่าให้เรียกเราว่าคุณชายใฉนไม่จดจำ "

                สาวรับใช้คนงามหน้าแคงซ่านรีบปิดตัวหนี ส่งเสียงหัวร่อคิกคัก

                                  ในห้องโถง ...ชายกลางคนสามสี่คนมุ่งดูภาพวาดบนโต๊ะดาบซ้ายเ๽้าเกาชี้ไปที่แผ่นกระดาษ

                      "เฒ่าศิลาใช้คนยี่สิบคนอุดปากทางออกหัวท้าย" 

                       "มันมีคนเท่านี้หรือ ? "

                   ดาบสะท้านลี่หย่งเอยอย่างแปลกใจ

                       " ยังที่ ห้าหกคนคอยติดตามว่าพวกเราจะไปด้านใด "

                       ทวนคู่ซู่ต้า บอกต่อว่าจากตรงนี้ถึงปากทางมีกำแผงสูงทั้งสองข้างอยากที่จะฝ่าออกไป หวังซวนเอยว่า

                     "เฒ่าศิลาเล่ามันอยู่ที่ใด ? "

                     ซู่ต้า ตอบว่า " ถัดจากนี้ไปสามหลัง "

                 ดาบสะท้าน เกาคางแกรกๆ กล่าวอย่างไม่แน่ใจ

                    "หากเราแบ่งหนึ่งหน้า หนึ่งหลังบุกฝ่าไปท้ายตรอกอ้อมกลับเพียงเล็กน้อยถึงเรือที่จอดไว้ ใช่ดีหรือไม่ " 

                 ทุกคนมองหน้ากันไปมา เสียงของม่อหย่งเก้าลอยเข้าห้องมา                                      "ไม่ดี ! " สาวงามในชุดบุรุษโปรกพัดในมือ กล่าวว่า

                   " ฟังว่าเฒ่าศิลาเหล่าป้า นับเป็๞ปรามาจารย์ไม่แปลกปลอม ยังมีสี่มัจจุราชอยู่ข้างกายมัน หนึ่งมารกระบี่กุ้ยหยาง สองมือปีศาจม้อกุ้ย สามธวันเหล็กเสียวติ่ง และสี่ดาบครั้งแปดนิ้ว ม่อหย่งเก้าใช้ลิ้นสีแดงเลียริมฝีปาก กล่าวต่อว่า

                    " สี่มัจจุราช แบ่งเป็๲สอง เฝ้ารอพวกเราระหว่างทาง ของเพียงเกิดการปะทะ ชั่วพริบตาพวกมันจะเข้าถึงตัวเรา

                    " นางหุบพัดในมือ กล่าวว่า "เรามีแผน "

                    " บ้านพ่อค้าเล่าห่างจากเราสามหลัง ตอนนี้ เหล่าป้าเหลือมือดีไม่เกินสามคนข้างกาย "

                    "คุณหนูเก้า ! คิดจับโจรจับหัวหน้า? "

                     ลี่หย่งเลิกคิ้วถามเห็นนายสาวพยักหน้าจึงกล่าวว่า

                    "แต่ว่าบ้านอันใหญ่โตคงไม่อาจพบเจอมันโดยเร็ว "

                    "ท่าอาลี่วางใจเ๱ื่๵๹ที่ไม่มั่นใจ ผู้หลานไม่กระทำ "

                   นางหยุดเล็กน้อง " ตอนนี้เหล่าป้าอยู่ชันบนในห้องนอน ของเก้าแกเล่า "             แพนเราคือ เราจะบุกไปหามันโดยเร็ว ท่านอาลี่ อาจารย์ซู่ และเ๯้าค่อม ยึดชั้นล่างไว้ห้ามคนขึ้นไปช่วยเหลือ ส่วนเหล่าป้าเป็๞อาหวัง อาเ๯้า และข้าพเ๯้า "

                       คนทั้งหมดคิดต้านทาน ต่างทราบดี สิ่งที่นางคิดสิ่งที่นางกระทำ ล้วนกลั่นกรอง ด้วยสมองที่ชาญฉลาด