เซียนกวีท่องโลกวรรณกรรม (นิยายแปล) **จบแล้ว**

ตอนที่ 35 :ประชันบทกวี

วางระเบิดไปแล้ว

เหล่าบัณฑิตต่างเดือดดาล ต่างก็แทบกระอักเลือดเพราะการเยาะเย้ยของหลินอี้แต่ละคนต่างก็ขบกรามแน่น อยากจะฉีกกระชากเนื้อของหลินอี้ให้ขาดกระจุย

เจิ้งจือชิวก็ค่อนข้างสับสนเช่นกัน

เขาทราบว่าหลินอี้นั้นใจกล้าบ้าบิ่น แถมยังกล้าที่จะลงไม้ลงมือกับเหอเหวยจวินคณบดีสำนักศึกษาจวินจี๋

แต่คาดไม่ถึงว่า เมื่อมาถึงสำนักศึกษาของตนเอง ยามที่ข้ามผ่านประตูลูกศิษย์ทุกคนในสำนักศึกษาต่างไม่พอใจกันถ้วนหน้า

รนหาเรื่อง

“เสี่ยวอี้ ไม่ได้”

ซูหวายจื้อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันขนาดใหญ่เขาก้าวไปข้างหน้าและคว้าตัวหลินอี้ไว้ ส่ายหน้าและกล่าวว่า“พวกเขาเป็นศิษย์พี่ของเจ้า เจ้าทำเยี่ยงนี้มิเหมาะสม”

หลินอี้ส่ายหน้าและกล่าวว่า “มิมีอันใดไม่เหมาะสม อ่อนแอก็จะถูกข่มเหงยินยอมให้พวกเขาดูถูกข้า แต่มิยินยอมให้ข้าโต้ตอบหรือ”

“นี่มัน...”

ซูหวายจื้อลังเลที่จะพูด ทำเพียงถอนหายใจ และกล่าวด้วยความกังวลว่า“การโต้ตอบย่อมทำได้ แต่เจ้ามิได้เก่งกาจไปกว่าพวกเขา บุรุษสามารถยืดและงอได้การที่เจ้าทำเยี่ยงนี้ ในไม่ช้าก็เร็วจะต้องตกที่นั่งลำบากแน่”

“วางใจเถิด ลูกรู้ตนเองดี”

หลินอี้ลูบหลังมือของซูหวายจื้ออย่างแผ่วเบา เพื่อบอกให้เขาวางใจ

“ยอดเยี่ยมเลยหลินอี้ เพิ่งจะกราบไหว้เข้ามาเท่านั้นพวกข้ามิได้แสดงอำนาจกับเจ้า เจ้าก็แสดงอำนาจกับพวกข้าก่อนเลยเยี่ยงนั้นรึ”

หลี่เหวินโป๋เต็มใจที่จะเป็นฝ่ายรุก โดยก้าวออกมาเผชิญหน้า ชี้ไปทางหลินอี้และกล่าวว่า

“ดีมาก เจ้าช่างดียิ่ง”

“ขึ้นโต๊ะ”

หลี่เหวินโป๋โบกมือ จากนั้นก็มีบัณฑิตนำโต๊ะขึ้นมาสองตัวและวางลงเบื้องหน้าของเขาและหลินอี้

หลินอี้เลิกคิ้วขึ้น ต้องการประลองความสามารถกับเขาหรือ

หลี่เหวินโป๋จ้องมองหลินอี้เขม็ง และกล่าวว่า “มิกล่าวอะไรไร้สาระให้มากความมิใช่เจ้าสามารถประพันธ์บทกวีได้ด้วยปากเปล่าหรือ ตอนนี้ข้าจะเล่นกับเจ้าดูว่าบทกวีของผู้ใดที่จะสามารถดึงพลังพรสวรรค์ออกมาได้มากกว่ากัน”

“หากว่าเจ้าแพ้ ก็จะต้องปีนเข้าสำนักศึกษาตามธรรมเนียมดั้งเดิมของสำนักศึกษาผิงโจว”

เดิมทีคณบดีเจิ้งจือชิวอยากจะขวางแต่เห็นว่าเป็นเพียงการประชันบทกวีมิใช่ประชันพละกำลัง ถึงได้วางใจลงในพลัน

และตั้งตารอการแสดงของหลินอี้เป็นพิเศษ

ด้วยสถานการณ์ในตอนนี้หากหลินอี้ไม่สามารถทำให้บัณฑิตเหล่านี้สงบลงได้ เกรงว่าชีวิตในภายภาคหน้าจะตกที่นั่งลำบากเป็นแน่

“หากว่าเจ้าแพ้เล่า”

หลินอี้มองไปทางหลี่เหวินโป๋

“เหอเหอ”

หลี่เหวินโป๋หัวเราะร่า จากนั้นก็กล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม“ข้ามิมีทางแพ้”

หลินอี้ยิ้มเย้ย “หากว่าเจ้าแพ้ขึ้นมาล่ะ”

หลี่เหวินโป๋หรี่ตามอง “มิมีหากว่า แต่หากข้าแพ้ ข้าจะยอมให้เจ้าลงโทษ”

“ดี”

หลินอี้รับคำ จากนั้นก็หันมองไปทางเฉินจิ้นเป่ยที่อยู่ไม่ไกล“อาจารย์เฉิน ข้าขอยืมอุปกรณ์ได้หรือไม่”

“ได้”

เฉินจิ้นเป่ยสะบัดชายเสื้ออุปกรณ์การเขียนก็พุ่งออกมาจากภายในแขนเสื้อ และวางลงบนโต๊ะเบื้องหน้าของหลินอี้อย่างมั่นคง

“ฮ่าฮ่าฮ่าแม้แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดอย่างอุปกรณ์การเขียนของปัญญาชนยังมิมี เขายังถือตนว่าเป็นบัณฑิตได้อีกหรือ”

“เยี่ยงนี้ยังจะสามารถชนะได้อีกหรือ บัณฑิตผู้ใดก็ต้องนำอุปกรณ์การเขียนติดตัวไปด้วยมิใช่หรือเพื่อที่ในช่วงเวลาสำคัญที่ความคิดกำลังพรั่งพรู จะได้จดบันทึกได้ในทันที”

“เขาแพ้แล้วก่อนหน้านี้ข้าได้ยินว่าหลี่เหวินโป๋มีบทกวีที่โดดเด่นอยู่ พวกมันแฝงพลังพรสวรรค์ไว้ถึงสามถังเป็นอย่างต่ำ”

“พลังพรสวรรค์สามถังหรือ น่ากลัวเพียงนั้นเลยหรือพลังพรสวรรค์ที่แฝงอยู่ในน้ำหมึกบนกระดาษเยี่ยงนั้นจะต้องมีน้ำหนักถึงสามสิบชั่ง....บัณฑิตอันดับหนึ่งของสำนักศึกษาผิงโจว”

บัณฑิตจำนวนไม่น้อยต่างรวมตัวนินทาอยู่อีกด้านภายในแววตาทอประกายหวาดผวา และเต็มไปด้วยความชื่นชมในตัวหลี่เหวินโป๋

เดิมทีแล้วหลี่เหวินโป๋คือหนึ่งในสามอันดับแนวหน้าของสำนักศึกษาผิงโจวเป็นรองเพียงเฉินห้าวหลานและฟางฉิงเสวี่ยเท่านั้น

ดังนั้นคราวนี้ที่เจิ้งจือชิวตั้งใจจะรับหลินอี้เป็นศิษย์สายตรงจึงทำให้หลี่เหวินโป๋ไม่พอใจอย่างยิ่ง

จึงทำให้คิดอยากหาทางข่มเหงหลินอี้ให้จงได้

“ความทรงจำจากเจ้าของร่างเดิม คือวิธีการคำนวณการวัดพลังพรสวรรค์บทกวีบทกลอนที่เขียนบนกระดาษ ยิ่งกระดาษหนักเท่าไหร่ก็ยิ่งแสดงให้เห็นถึงพลังพรสวรรค์จำนวนมากที่แฝงอยู่ในนั้นพรสวรรค์สูงแปดถังที่กล่าวขานกันนั้น ก็คือพลังพรสวรรค์ที่หนักแปดสิบชั่งกระดาษหนึ่งแผ่นหนักแปดสิบชั่ง ช่างน่ากลัว”

“แต่อย่างไรบทกวีบทกลอนของราชบัณฑิตขั้นสามที่ได้ยินมานั้นกล่าวว่าหนึ่งหน้า ต่างก็มีน้ำหนักพันชั่งเป็นอย่างต่ำ ทนน้ำทนไฟ คงกระพันร้อยปีทรงพลังยิ่ง”

หลินอี้ที่ได้ยินคำนินทาของบัณฑิตเหล่านั้นภายในใจก็เกิดความรู้สึกบางอย่าง

เพียงแต่ เขาไม่รู้ว่าบทกวีทะลวงแดนพรสวรรค์บทนั้นมีพลังพรสวรรค์แฝงไว้เท่าไหร่

เมื่อวันนั้นที่ศาลาพักม้า ทันทีที่เขาเขียนกวีบทนั้นลงไปหลังจากนั้นพลังพรสวรรค์จากกระดาษก็ทะลวงไปบนฟ้า

เดิมทีไม่มีเวลาแม้แต่จะนำมาชั่งน้ำหนัก

หลี่เหวินโป๋ฝนหมึกเสร็จแล้ว จรดพู่กันจุ่มน้ำหมึกหลังจากครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ ก็ได้เขียนลงไปบนกระดาษซวนจื่อด้วยท่าทีเคร่งขรึม

พลังพรสวรรค์พรั่งพรูจากปลายนิ้วของเขาและซึมซับไปในพู่กันและน้ำหมึกและเกิดการดึงพลังพรสวรรค์รอบตัวเข้ามาโดยเร็ว

พลังพรสวรรค์บรรจบที่ปลายพู่กัน ยามที่จรดประพันธ์บทกวีบทความก็เกิดการกระตุ้นพลังพรสวรรค์ระหว่างฟ้าดินขึ้นมา

แท้จริงแล้วที่หลินอี้กล่าวว่าเกิดขึ้นโดยธรรมชาติก็ถือว่ากล่าวได้อย่างชาญฉลาด

ตั้งแต่ที่เจ้าแห่งมวลมนุษย์ฝูซีได้เปิดทางดินแดนวรรณกรรมศักดิ์สิทธิ์หลังจากที่เส้นทางวรรณกรรมก่อกำเนิด ก็ได้ครอบคลุมไปทุกสรรพสิ่ง

การรวมตัวของอักขระทั้งหมดในบทกวีและบทความแท้จริงแล้วฟ้าดินก็มีชะตาชี้ขาดด้วยตนเองอีกด้วย

ก็เหมือนกับการเชิญผู้พิพากษาศักดิ์สิทธิ์

หลังจากนักปราชญ์ระลึกถึงเบื้องบนในช่วงบั้นปลายชีวิต ตำราบนมือซ้ายจะสามารถแสดงถึงอดีตชีวิตของผู้คนผ่านผู้พิพากษาศักดิ์สิทธิ์

ดังนั้นที่กล่าวว่า คนลงมือ ฟ้านั่งมองก็มิใช่คำที่กล่าวอย่างเลื่อนลอย

หลินอี้มองไปทางหลี่เหวินโป๋ จากนั้นก็คลี่กระดาษซวนจื่อออกใช้ก้อนหยกทับกระดาษซวนจื่อเอาไว้ เตรียมตวัดพู่กันเพื่อเขียนลงไป

เฉินจิ้นเป่ยสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ ก็รีบเอ่ยเตือนในพลัน “หลินอี้การประพันธ์นั่นอาศัยพลังพรสวรรค์ต่างหากจึงจะสามารถผสานพลังฟ้าดินและพรสวรรค์เข้ากับพู่กันและน้ำหมึกได้มิฉะนั้นก็จะสลายหายไปในอากาศอย่างรวดเร็ว”

“ขอขอบพระคุณอาจารย์เฉินที่เอ่ยเตือน”

หลินอี้พยักหน้าเล็กน้อย

เขาในตอนนี้เพิ่งได้เข้าใจว่าทำไมในอดีตบทกวีที่ได้สลักจารึกถึงได้เรียกพลังพรสวรรค์จากฟ้าดินและทะลวงท้องฟ้าขึ้นไป

เดิมทียามนั้นเขาแค่เขียนลงไปเท่านั้นและมิได้อาศัยการผสานพลังพรสวรรค์ลงไปแต่อย่างใด

หลินอี้ขับเคลื่อนพลังพรสวรรค์ภายในร่าง จรดพู่กันกับน้ำหมึกสายตาที่เฉียบคม จดจ้องกระดาษซวนจื่อและเริ่มประพันธ์บทกวี

“ลับกระบี่นับสิบปี...”

ยามที่หลี่เหวินโป๋เอ่ยท้าประพันธ์กวีกับหลินอี้ภายในหัวของเขาก็ย่อมนึกถึงบทกวีขึ้นมาในทันที

ภายในใจจึงได้เกิดความฮึกเหิมขึ้นมา

เขาในตอนนี้กำลังแสดงความสามารถก็เหมือนกับบทกวีที่เขากำลังเขียนอยู่นี้ แสดงความทะเยอทะยานด้วยบทกวีจิตใจตอบสนองต่อสถานการณ์ มิมีอะไรเหมาะสมไปมากกว่านี้แล้ว

.....

“ใช่ พลังบทกวีของศิษย์พี่หลี่นี้ ยอดเยี่ยมยิ่งนักพลังฟ้าดินและพรสวรรค์วนโอบล้อม ผสานกับพู่กันและน้ำหมึกอย่างมิหยุด”

“ในอดีตยามที่ศิษย์พี่เฉินห้าวหลานประพันธ์บทกวีที่สามารถสั่นคลอนกระดิ่งวรรณกรรมได้ก็อยู่ในลักษณะนี้”

“หลินอี้มาท้าทายพวกเรา ช่างรนหาที่ตายต่อให้ศิษย์พี่หลี่พ่ายแพ้ ก็ยังมีศิษย์พี่เฉิน”

“กล่าวตามตรง ลูกไก่ระดับเบิกเนตรขั้นเก้า มิมีแม้แต่ชื่อเสียงบนเส้นทางวรรณกรรมเขาจะประพันธ์บทกวีที่ดีออกมาได้อย่างไร ข้ามิมีทางเชื่อ”

“เยี่ยงนั้นเขาก็รอปีนเข้าสำนักศึกษาได้เลยฮ่าฮ่าฮ่า...”

บัณฑิตจำนวนมากกำลังสุมหัวนินทาในบทสนทนานั้นมีแต่ความดูแคลนและชิงชังในตัวหลินอี้

การยั่วยุของหลินอี้เมื่อครู่ ทำพวกเขาเดือดดาลโดยแท้จริง

ตอนนี้เพียงรอหลี่เหวินโป๋ประพันธ์บทกวีเสร็จ แล้วเอาไปตบหน้าหลินอี้จะได้คลายโทสะของพวกเขาลง

ทันใดนั้นเอง

“พวกเจ้าดู นั่น... นั่นคืออะไร”มีบัณฑิตบางคนชี้ไปทางหลินอี้ ด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “พวกเจ้าดูพู่กันในมือของเขา”

“มีอะไรให้น่ามองกัน”

“พลังพรสวรรค์ของพวกเราเป็นสีขาวแล้วทำไมของเขาเป็นสีทอง”

“เกิดเรื่องอะไรขึ้น ข้ามิเคยเห็นมาก่อน”

บัณฑิตคนอื่นต่างก็สังเกตเห็นความผิดปกติเกิดความสงสัยมิคลายขึ้นมากับเหตุการณ์นี้ อย่างไรแล้วสำหรับพวกเขาเรื่องตราห้าวหลาน...ก็ถือว่าไกลตัวอย่างมาก

มองมิออกก็เป็นเรื่องปกติเช่นกัน

“สีทองหรือ”

คิ้วของหลี่เหวินโป๋กระตุกขึ้นมา

เขาอ่านตำนานมาหลายเล่ม พลังพรสวรรค์สีทองที่เขานึกขึ้นมาได้นั้นมันคือพลังแห่งห้าวหลานเจิ้งชี่！