กลางป่ามืด – ห้วงแห่งความเป็นความตาย เสียงฝีเท้ากระทบพื้นดินดังเป็นจังหวะไม่หยุดหย่อน ใบไม้พัดปลิวกระจายจากแรงลมที่เกิดจากการเคลื่อนไหวอย่างเร็วของร่างในชุดดำ
หลี่เซียงหอบหายใจ ดาบพิษในมือเปื้อนเลือดศัตรูหลายราย แต่ทว่า ร่างของนางก็เปรอะเปื้อนโลหิตของตนเองไม่แพ้กัน บาดแผลที่ไหล่และสีข้างลึกจนเลือดไหลซึมไม่หยุด
เสียงหัวเราะเย็นเยียบของ “หลินตง” ดังไล่หลังมาติด ๆ
“เจ้าวิ่งเก่งไม่เบา…แต่คืนนี้เจ้าจะไม่มีฟ้าสางให้มองอีกแล้ว!”
หลี่เซียงหันกลับมาฟาดดาบสุดแรงแต่ถูกซือหลัวรับไว้ด้วยฝ่ามือเปล่า — พลังภายในของเขาแผ่กระแทกจนร่างนางกระเด็นชนต้นไม้!
“อั่ก!”
หลี่เซียงกระอักเลือด ใบหน้าซีดเผือดแต่นัยน์ตายังเปล่งแสงเด็ดเดี่ยว
“ข้าจะไม่ตาย…จนกว่าจะพาท่านพี่ของข้ากลับมา!”
หลินตงยกกระบี่ดำขึ้นเตรียมฟันฝ่าอีกครั้ง ดวงตาเยือกเย็นจนไม่มีแม้เศษความเมตตา…
ฉึก!
เสียงกระบี่บางอย่างแทงพุ่งออกจากเงา — เสียบไหล่ของหลินตงจนเขาผงะถอยหลังทันที!
“เจ้าคือใคร!”
เงาร่างหนึ่งก้าวออกจากม่านหมอก แสงจันทร์สะท้อนบนหน้ากากเงินของชายหนุ่มผู้สวมผ้าคลุมดำปลิวสยาย
เสียงของเขาชัดเจน เยือกเย็นแต่ทรงพลัง
“อย่าแตะต้องท่านแม่ของข้า”
หลี่เซียงเบิกตากว้าง น้ำตาไหลซึมเมื่อได้ยินคำนั้น
“หมิง…หลี่หมิง…”
ชายตรงหน้าคือบุตรชายของนาง
คือสายเลือด…คือกระดูกของผู้ที่นางเฝ้ารอวินาทีที่ได้พบอีกครั้ง
หลินตงคำรามกราดเกรี้ยว “หลี่หมิง? ไอ้เด็กนั่นงั้นหรือ? ข้าได้ยินมาว่าเจ้าเป็นเพียงหมอ… ไม่คิดว่าจะกล้าโผล่มา!”
หลี่หมิงไม่ตอบคำ หยิบเข็มเงินพิเศษจากแขนเสื้อ พุ่งใส่ค่ายกลย่อม ๆ ที่เขาวางระหว่างวิ่งเข้าป่า
ฟึ่บ! ตูม!
หมอกพิษระเบิดขึ้นชั่วขณะ ทำให้หลินตงต้องถอยหลบ หลี่หมิงอุ้มหลี่เซียงขึ้นแนบอก
“แม่ ข้าพาท่านออกไปเดี๋ยวนี้!”
“เจ้าโต…แล้วจริงๆ… หมิงเอ๋อร์…”
เสียงของหลี่เซียงแผ่วเบา ร่างไร้แรงซุกในอ้อมแขนของบุตรชาย
ระหว่างที่หลี่หมิงพาแม่หลบหนี ภาพในหัวของหลี่เซียงกลับย้อนคืนในวูบเดียว
อดีต – ในคืนจันทร์เต็มดวงใต้ต้นเหมย
“เซียงเอ๋อร์…แม้โลกทั้งใบจะล่มสลาย ข้าก็จะยังยิ้มได้ หากเจ้ามองข้าด้วยแววตาเช่นนี้” เสียงของหลี่เจิ้งในวัยหนุ่มดังในความทรงจำ หลี่เซียงในชุดสีฟ้าอ่อนหัวเราะเบา ๆ ซบไหล่เขา
“พี่เจิ้ง…อย่าพูดเช่นนั้น หากวันใดเจ้าหายไป ข้าคงอยู่ไม่ได้”
“ถ้าเช่นนั้น…เราสาบาน”
ทั้งสองกุมมือกันไว้ ใต้ต้นเหมยที่ร่วงหล่นตามลม
“หากหนึ่งในเราหายไป อีกคนจะตามหา…แม้ต้องลุยทะเลเพลิง เดินฝ่าแดนมาร ข้าก็จะกลับไปหาเจ้า”
น้ำเสียงและแววตานั้นยังฝังในใจหลี่เซียงไม่ลืม
“ลูกของข้า…โตแล้วจริงๆ…เหมือนเขาไม่มีผิด”
น้ำเสียงของหลี่เซียงเปล่งออกช้า ๆ ขณะกอดลูกแน่นขึ้นในอ้อมแขน
หลี่หมิงฝืนกลั้นน้ำตา สีหน้ามุ่งมั่น
“แม่ ข้ายังไม่รู้ทุกเรื่อง…แต่ข้าจะปกป้องท่าน…และพ่อของข้า”
หลี่เซียงยิ้มทั้งน้ำตา
“เช่นนั้น…ตระกูลหลี่ของเราจะกลับมาอีกครั้ง…”
144K
