ระบบอั่งเปาสะท้านภพ

บทที่ 132 วิธีฟื้นคืนชีพ

     เนื่องจากว่าเป็นเวลาดึกมากแล้ว เขาจึงแอบย่องลูบคลำทางเข้ามาในบ้านไฟในห้องนั่งเล่นก็ปิดไปหมดแล้ว

     แต่ทันใดนั้น แสงสีเขียวเข้มก็ได้เดินออกมาจากในความมืด

     “จะแกล้งให้ฉันตกใจใช่ไหม ปิดเอฟเฟกต์พิเศษของแกซะ”

     “เจ้านาย”

     แสงสีเขียวในความมืดนิ่งไป ครู่หนึ่ง แสงสีเขียวก็ได้หายไปเย่จื่อเฉินจึงรีบเปิดไฟในห้องนั่งเล่น

     “ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ทำไมแกถึงไม่หลับไม่นอน มาวิ่งพล่านทำอะไรอยู่ถ้าไม่ใช่เพราะฉันมีสติ ฉันต้องตกใจตายเพราะแกแน่”

     เสี่ยวไป๋ยิ้มแยกเขี้ยวจนเห็นเขี้ยวเล็กๆก่อนจะวิ่งกระดิกหางเข้ามาออดอ้อนเย่จื่อเฉิน

     “ก็ผมกลัวจะมีขโมยขึ้นบ้านเราไง”

     “โอเค ระมัดระวังดี แต่เอฟเฟกต์ของแกเมื่อกี้ มันทำยังไงเหรอแกเปิดให้ฉันดูหน่อยสิ”

     “นี่มันไม่ใช่เอฟเฟกต์พิเศษ นี่เป็นเซนเซอร์สแกน”

     เสี่ยวไป๋สะบัดหางอย่างภูมิใจ ก่อนที่ดวงตาเล็กๆ คู่นั้นจะปรากฏแสงสีเขียวขึ้นมาอีกครั้ง

     “โอ๊ะ!”

     เย่จื่อเฉินยิ้ม

     อันนี้น่าสนุกดีแฮะ

     สักพัก เสี่ยวไป๋ก็ปิดเซนเซอร์สแกน เย่จื่อเฉินนั่งยกขาขึ้นไขว่ห้างอยู่บนโซฟาเสี่ยวไป๋ก็วิ่งส่ายก้นเข้าไปหา

     “เจ้านาย เป็นยังไงบ้าง”

     “ดูแล้วมีสไตล์ดี ใช้ทำอะไรได้บ้าง?”

     “ฟังก์ชันเซนเซอร์สแกนอันนี้มีประโยชน์เยอะมาก”

     “พูดมา”

     เย่จื่อเฉินยักคิ้วขึ้นอย่างสนใจ เสี่ยวไป๋ทำหน้าย่นอยู่นาน

     “ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน”

     เพียะ!

     ยกมือขึ้นตบลงบนหัวเล็กของเสี่ยวไป๋

     ว่าแล้วเชียว เจ้าหมาตัวนี้มันเลี้ยงเสียข้าวสุกอีกแล้ว

     “เจ้านายตีผมทำไมเนี่ย”

     เสี่ยวไป๋ทำหน้าเสียใจ เย่จื่อเฉินถอนหายใจยาวอย่างเอือมระอา

     “แล้วทุกวันแกพัฒนาทักษะพวกนั้นให้มันได้อะไรขึ้นมาถึงจะรู้สึกว่ามันเจ๋งดี แต่มันไม่มีประโยชน์”

     “ก็ผมยังเด็กอยู่นี่!”

     “ไปๆ ไปทางนู้นไป”

     ไล่เสี่ยวไป๋ออกไปอย่างอารมณ์เสีย แล้วเย่จื่อเฉิงก็ล้วงเอาโทรศัพท์ออกมาแล้วนั่งลงบนโซฟาพร้อมเลื่อนหาชื่อราชาฉู่เจียง

     เย่จื่อเฉิน : ราชาฉู่เจียง

     ราชาฉู่เจียงที่กำลังฟังเพลงอยู่ภายในโถงนรกห้องที่สองพอเห็นข้อความก็ตกใจทันที

     ทำไมผู้วิเศษท่านนี้ถึงได้ทักมาหาเขา

     หรือว่าจะมีเรื่องอะไรที่ต้องหารให้พวกเขาช่วยเหลืออีกหรือว่าท่านผู้วิเศษท่านนี้จะทักมาหาเรื่อง

     เจ้าแห่งยมโลกท่านนี้คิดมากขึ้นมาทันที

     เย่จื่อเฉิน : ราชาฉู่เจียง

     ข้อความปรากฏขึ้นมาบนหน้าจออีกครั้ง ราชาฉู่เจียงกลืนน้ำลายลงคอแล้วรีบไล่ลูกชายออกไป กำโทรศัพท์เอาไว้สักพัก ถึงได้ตอบกลับไป

     ราชาฉู่เจียง : อยู่

     เย่จื่อเฉิน : ผมคิดว่าท่านหลับไปแล้วซะอีก

     พอเห็นข้อความนี้ เขาก็นิ่งอยู่นาน เจ้าแห่งยกโลกทั้งสิบอย่างพวกเขามีเวลานอนที่ไหนกันแต่ละวันต้องจับผีจับวิญญาณ พวกเขาต้องตัดสินคดีและออกคำสั่งการอีกเวลาเร่งรีบจะตาย

     แต่เพราะเป็นคำพูดของท่านผู้วิเศษ ไหนเลยเขาจะกล้าโต้แย้ง

     ราชาฉู่เจียง : ยังไม่นอน ไม่ทราบว่าที่ท่านทักมาหาข้ามีเรื่องอะไรจะบอกหรือเปล่า

     คราวนี้เป็นเย่จื่อเฉินที่นิ่งไป ถึงยังไงก็เป็นถึงเจ้าแห่งยมโลกทำไมถึงได้อ่อนน้อมถ่อมตนขนาดนี้

     แต่ถ้าเขาจะกลัวก็กลัวไปเถอะ มันไม่เกี่ยวอะไรกับตัวเอง

     เย่จื่อเฉิน : ไม่ได้มีเรื่องอะไรผมแค่จะบอกว่า คุณน่าจะบอกผมเรื่องวิธีชุบชีวิตแล้วก็ส่วนบุญอะไรนั่นได้แล้วนะ

     ถึงแม้จะไม่รู้ว่าคุณงามความดีมันใช้ทำอะไรได้บ้าง แต่ถ้าได้มามันต้องมีประโยชน์แน่

     ราชาฉู่เจียง : ได้ข้าจะให้ส่วนบุญกับท่าน

     ติ๊ง!

     ราชาฉู่เจียงส่งอั่งเปามาให้ เย่จื่อเฉินก็กดรับ

      คุณได้รับอั่งเปาของราชาฉู่เจียง

      ส่วนบุญทางโลก x10,000

      คุณได้รับการเลื่อนตำแหน่งในนรก ตำแหน่งปัจจุบันคือยมทูตระดับสี่

     ตำแหน่งเจ้าหน้าที่ในนรกได้เลื่อนขั้นอีกครั้งแล้ว

     เย่จื่อเฉินไม่มีเวลามาสนใจเรื่องนี้ เมื่อรับอั่งเปาแล้วก็ถามกลับไป

     เย่จื่อเฉิน : วิธีฟื้นคืนชีพ

     วิธีที่จะฟื้นคืนชีพให้กับคนที่ยังไม่สิ้นอายุขัยนั้น จะบอกว่าง่ายก็ง่ายจะบอกว่ายากก็ยาก

     เย่จื่อเฉิน : เข้าประเด็นเลย

     ราชาฉู่เจียง : ได้

     ราชาฉู่เจียงที่อยู่ในนรกยกมือขึ้นปาดเหงื่อบนหน้าผากผู้วิเศษท่านนี้ใจร้อนจริงๆ

     ราชาฉู่เจียง : ถ้าจะฟื้นคืนชีพให้กับคนที่ยังไม่สิ้นอายุขัยจะต้องมีรากบัววิเศษเก้ารู เนตรมังกรอายุพันปี และน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์ แล้วนำเอามารวมกับยาวิเศษซานเหวินชิงและจะต้องมาที่บ่อน้ำส่งไปเกิดในห้องโถงนรกห้องที่หกเท่านั้น ถึงจะสามารถคืนชีพได้

     เมื่อได้รับข้อความนี้ เย่จื่อเฉินก็จดจำทุกอย่างในโทรศัพท์เอาไว้แล้วก็ไปหาที่แอปเถาเป่าดู

     ไม่มีรากบัววิเศษเก้ารู

     ไม่มีเนตรมังกรพันปี

     ไม่มีน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์

      ที่สำคัญไปกว่านั้นคือ จะฟื้นคืนชีพต้องไปที่นรก

     แบบนี้มันเหมือนกับไม่ได้บอกอะไรเลย คนธรรมดาแบบเขาสามารถวิ่งไปที่นรกได้ด้วยเหรอ?

     เย่จื่อเฉิน : ราชาฉู่เจียงท่านกำลังล้อผมเล่นอยู่หรือไง!

     ราชาฉู่เจียงที่อยู่ในนรกเหงื่อแตกพลั่กทันที

     ราชาฉู่เจียง : เปล่าข้าพูดความจริงทุกอย่าง

     เย่จื่อเฉิน : ได้ถ้าอย่างนั้นท่านบอกมาหน่อยสิ ว่าคนธรรมดาอย่างผมจะไปที่นรกได้ยังไง

     ราชาฉู่เจียง : เรื่องนั้นไม่มีปัญหาถ้าท่านรวบรวมของทุกอย่างได้ครบแล้วถึงตอนนั้นข้าจะเปิดทางผ่านระหว่างโลกมนุษย์กับนรกให้ท่านเอง

     เมื่อเห็นข้อความนี้ ไฟร้อนในใจของเย่จื่อเฉินก็มอดดับลงไปมาก

     อีกฝ่ายสามารถเปิดทางผ่านได้ ก็แปลว่าเรื่องนี้เป็นไปได้

     แต่ว่ารากบัวหรือน้ำมนต์อะไรพวกนั้น…

     เย่จื่อเฉิน : ท่านบอกผมหน่อยสิว่าพวกรากบัวเก้ารูน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์อะไรพวกนั้น จะไปหามาจากที่ไหน

     ราชาฉู่เจียง : ถ้ารากบัวเก้ารูที่เหอเซียนกู่[1]น่าจะมีอยู่ เนตรมังกรพันปีก็คือดวงตาของมังกรที่บำเพ็ญเพียรมาพันปียาวิเศษที่ไท่ซางเหล่าจวินมีอยู่ ส่วนน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์…”

     เย่จื่อเฉิน : น้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์ทำไม?

     ราชาฉู่เจียงที่นั่งอยู่บนบัลลังก์เลียริมฝีปากน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์นี้ไม่มีทางหาเจอหรอก

     แต่ดูจากท่าทางของผู้วิเศษท่านนี้แล้วดูท่าว่าจะมีความจำเป็นที่จะต้องชุบชีวิตคนที่ยังไม่สิ้นอายุขัยให้ได้

     ถ้าบอกออกไป…

     เย่จื่อเฉิน : ผมถามท่านอยู่นะ!

     ให้ตาย อย่ารีบร้อนนักสิ

     ราชาฉู่เจียงด่าอยู่ในใจ ขบกัดฟันแล้วตอบกลับไป

     ราชาฉู่เจียง : น้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์ต้องใช้ลูกแก้ววิญญาณแช่ไว้ในบ่อน้ำไร้ก้นสระนอกวังกวงฮานบนสวรรค์เป็นเวลาสี่สิบเก้าวัน

     ลูกแก้ววิญญาณ

     เย่จื่อเฉิน : ราชาฉู่เจียงท่านบอกผมหน่อยสิว่าในโลกนี้ยังมีลูกแก้ววิญญาณอยู่อีกหรือไง!

     เหงื่อบนหน้าผากของราชาฉู่เจียงไหลออกมาทันทีเขาว่าแล้วว่าผู้วิเศษท่านนี้จะต้องรู้ความลับของลูกแก้ววิญญาณแน่นอน

     ราชาฉู่เจียง : ท่านผู้วิเศษที่ข้าบอกไปทั้งหมดล้วนเป็นความจริง แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะหาลูกแก้ววิญญาณมาไม่ได้

     เย่จื่อเฉิน : ถ้าอย่างนั้นท่านก็บอกมาสิว่าหายังไง

     ราชาฉู่เจียง : ตอนนั้นลูกแก้ววิญญาณแตกกระจายแยกกันตกลงไปในมหาสมุทรทั้งสี่และอยู่ในดินแดนทางเหนือที่ห่างไกล กับที่นรกของข้า ท่านจะลองหาดูก็ได้

     ราชาฉู่เจียงไม่กล้าพูดต่อแล้ว

     แม่เจ้า ตนยังไม่เชื่อเลยว่าจะสามารถหามาได้

     อย่าว่าแต่มหาสมุทรทั้งสี่เลย ดินแดนทางเหนือที่ห่างไกลสถานที่ที่กว้างใหญ่ขนาดนั้น ใครจะไปหาเจอว่าชิ้นส่วนชิ้นนั้นมันอยู่ที่ไหน

     แต่ปฏิกิริยาของเย่จื่อเฉินตอนที่ได้เห็นข้อความนี้ กลับต่างออกไป

     ที่นรกมีอยู่หนึ่งชิ้น

     เมื่อเปิดดูหีบสมบัติในวีแชทเศษชิ้นส่วนของลูกแก้ววิญญาณทั้งห้าอันก็อยู่ในมือของเขาแล้วอันที่เขาขาดอยู่ก็คืออันที่อยู่ในนรก

     เย่จื่อเฉิน : ท่านบอกว่าที่นรกมีอยู่ชิ้นหนึ่งใช่ไหม

     ผู้วิเศษท่านนี้คงไม่ได้จะเอาหรอกนะ

     บอกตามตรง ว่าตนไม่อยากให้เลย

     ถึงจะเป็นแค่ชิ้นส่วนของลูกแก้ววิญญาณ แต่นั่นก็เป็นสมบัติหายากอีกอย่างเศษลูกแก้ววิญญาณชิ้นนั้นก็ไม่ได้อยู่ในมือเจ้าแห่งยกโลกอย่างพวกตน

     ราชาฉู่เจียง : พวกข้ามีอยู่ชิ้นหนึ่งก็จริง

     เย่จื่อเฉิน : ผมขอ

     เย่จื่อเฉินรู้สึกเหมือนว่ากำลังทำตัวเป็นโจรรีดไถอยู่เลย

     ราชาฉู่เจียงร้องไห้แล้ว

     ราชาฉู่เจียง : มันไม่ได้อยู่กับข้า

     เย่จื่อเฉิน : แล้วอยู่กับใคร

     เย่จื่อเฉินเริ่มอารมณ์ไม่ดีขึ้นมา ราชาฉู่เจียงคนนี้ชอบมาให้ความหวังเขาแล้วก็ทำให้เขาผิดหวัง ทำร้ายเขาชะมัดเลย

     ราชาฉู่เจียง : อยู่กับองค์ยูไล[2]

     เย่จื่อเฉิน : ดีท่านไปขอเศษลูกแก้วจากองค์ยูไลมาให้ผม ถ้าเอามาไม่ได้…

     เย่จื่อเฉินส่งสติกเกอร์มีดเปื้อนเลือดไปเป็นแถว

     เย่จื่อเฉิน : ท่านคิดเอาเองแล้วกันว่าจะทำยังไง

___________________________________________________

[1] เหอเซียนกู่ หมายถึง เป็นบุคคลในประมวลเรื่องปรัมปราจีน ลัทธิเต๋าจัดเข้าเป็นเซียนองค์หนึ่งในกลุ่มโป๊ยเซียน(แปดเซียน) โดยเป็นสตรีหนึ่งเดียวในกลุ่มดังกล่าว ในมือจะถือดอกบัววิเศษเอาไว้

[2] องค์ยูไล หมายถึง องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าของชาวจีน