The Lord Of The Battlefield (จบบริบูรณ์)

        บทที่50 กลับ

        วันจันทร์

        เทวากลับมาโรงเรียนอีกครั้งหลังจากหายไป1อาทิตย์

        เขาทำภารกิจสำเร็จและได้รับการประเมิณที่สูงที่สุดดังนั้นเขาจึงได้รับการสร้างทักษะระดับSมา เขาจึงใช้มันเพื่อสร้างทักษะหมัดกระสุนอย่างไม่รอช้าหมัดกระสุนนั้นเป็นท่าหากินของเขาดังนั้นมันจะดีมากหากมันกลายเป็นทักษะในระบบจริงๆ

        ในกระบวนการสร้างทักษะนั้นเขาจะสามารถสร้างทักษะได้จากพื้นฐานทักษะที่เขามีเท่านั้นไม่อาจสร้างทักษะอื่นที่ไม่มีพื้นฐานจากทักษะที่เขาไม่มีอย่างสมมุติว่าเขาไม่สามารถสร้างทักษะแบบทักษะเสียงบงการสวรรค์ของอายาเนะได้เพราะเขาไม่มีพื้นฐานของทักษะเหล่านี้

        มันแตกต่างจากหมัดกระสุนของเขาที่เป็นการรวมหลายๆทักษะที่เขามีแต่เดิมเข้าไว้ด้วยกัน

        ทักษะหมัดกระสุนจะเป็นการรวมทักษะหลายๆอย่างที่เป็นพื้นฐานทั้งหมดมารวมเข้าด้วยกันดังนั้นเมื่อเขาสร้างทักษะหมัดกระสุนได้สำเร็จจะเห็นว่าทักษะสิบกว่าทักษะหายไปจากหน้าทักษะของเขาแต่ทักษะหมัดกระสุนของเทวายังไม่สมบูรณ์เขายังต้องหาทักษะที่จำเป็นอีกหลายอย่างมาเพิ่มเพื่อให้ทักษะสมบูรณ์

        ทักษะหมัดกระสุนในความคิดของเทวายังสามารถเติบโตได้อีกไกลและในปัจจุบันมันยังไม่เพียงพอดังนั้นในช่องสร้างทักษะจะเห็นสลอตว่างที่จะนำไปใส่ให้กับหมัดกระสุนอยู่อีกหลายช่องเมื่อเทวาหาทักษะที่เกี่ยวข้องมาเพิ่มให้กับหมัดกระสุนในอนาคตทักษะนี้ก็จะเสร็จสมบูรณ์ตามที่เขาวาดฝัน

        โดยสิ่งที่เขาได้รับหลังจากสร้างทักษะหมัดกระสุนก็คือ

        หมัดกระสุน(A+)(สูงสุดS+) lv.1

        จะสังเกตเห็นว่ามีเครื่องหมาย+หลังระดับของมันเครื่องหมาย+นี้มันหมายถึงทักษะที่พิเศษมากอย่างทักษะหมัดกระสุนมันเหนือล้ำกว่าทักษะเกรดAทั้งหมดแต่ยังไปไม่ถึงระดับSซึ่งหากเทวาพัฒนาหมัดกระสุนจนเลเวลเต็ม10ของเกรดAพลังทำลายของหมัดกระสุนจะเทียบเท่าระดับSบางทักษะได้เลย

        และระดับสูงสุดของหมัดกระสุนคือS+มันหมายถึงว่าทักษะนี้อีกแค่นิดเดียวก็จะไปถึงระดับSRได้นั่นเองน่าเสียดายก็ตรงที่การ์ดสร้างทักษะที่เทวาได้รับนั้นเป็นแค่การ์ดสูงสุดที่เกรดS หากเขาได้การ์ดสร้างทักษะเกรดSRหมัดกระสุนของเขาอาจจะเป็นทักษะระดับSRเลยก็ได้

        แน่นอนว่าทักษะหมัดกระสุนของเทวาถูกกดระดับลงมาจนเหลือแค่C+เลเวล10เพราะพลังผนึกห้าวิถีการที่มันลดลงมาขนาดนี้ถือเป็นเรื่องดีสำหรับเทวาเพราะว่าพลังของหมัดกระสุนมันรุนแรงเกินไปเมื่อมันลดระดับลงมาแบบนี้มันจะทำให้เขาสามารถฝึกฝนใช้งานจริงกับคู่ต่อสู้ได้แบบสะใจกันไปข้าง

        ส่วนเรื่องเกี่ยวกับเมื่อวานน่ะเหรอไม่มีอะไรมากหลังจากที่เทวาทำอาหารเสร็จเขาก็เก็บของกลับอย่างไม่แยแสแต่ก่อนจะกลับนั้นเขาไม่ลืมที่จะสร้างคะแนนของตนเองกับอิชชินและยาสึฮิโระก่อนกลับด้วยจะไม่ให้เขาสร้างภาพให้ตนเองได้อย่างไรในเมื่อเขาหวังจะคว้าซายูริและอายาเนะมาในอ้อมกอด

        จะหาว่าเขาเป็นพวกจับปลาสองมือ?

        ขอโทษนะเคยได้ยินคำพูดที่ว่าวีรบุรุษย่อมมีหญิงงามมากมายรายล้อมหรือเปล่า

        หากเคยได้ยินมันก็เป็นแบบนั้นแหละ...

        แต่จะหาว่าเขายังไม่ได้เป็นวีรบุรุษอะไรเลยก็ได้! เขาจะเป็นจอมมารฮาเร็มไปเลย ฮี่ฮี่

        เทวาชอบทั้งสองคนแล้วเรื่องอะไรเขาจะไม่คว้ามาจะบอกว่าเขาหลายใจหรือไม่มั่นคงในรักเดียวหรืออะไรก็ช่างเทวาไม่สนใจเพราะว่าเขาจะทำอะไรก็ตามที่เขาอยากทำหากมีปัญหาก็ลองมาถามหมัดของเขาดู!

        แน่นอนว่าการจะเก็บของจากไปเงียบๆนั้นคนอื่นๆที่ติดใจรสชาติอาหารของเทวาย่อมไม่ยินยอมมันเกิดเหตุการณ์วุ่นวายพอสมควรแต่เทวาก็บอกว่าจะมาทำอาหารให้เด็กๆทานทุกวันอาทิตย์และจะทำอาหาร100จานสำหรับคนทั่วไปสำหรับคนที่จะสามารถซื้อได้นั้นก็คือการจับฉลากและต้องบริจาคให้กับสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าตามกำลังทรัพย์ของตนเอง

        วิธีนี้จะทำให้คนทั่วไปมีสิทธิ์ที่จะซื้ออาหารของเขาไม่ใช่เฉพาะแค่คนรวย

        ส่วนคนที่ซื้อไปได้นั้นจะทานเองหรือขายต่อก็เรื่องของพวกเขาไม่เกี่ยวกับเทวา

        ที่เทวาทำแบบนี้ก็เพราะว่าเขาไม่มีเวลาทั้งวันมาขายอาหารดังนั้นเขาจึงกำหนดที่100จานสำหรับคนทั่วไป

        แต่สำหรับเด็กๆนั้นเทวาเต็มใจที่จะแบ่งปันอาหารที่ยอดเยี่ยมของเขา

        บางทีเพราะเขากำแพร้าพ่อแม่แต่เด็กและอยู่คนเดียวมาก่อนในโลกโน้นทำให้เขาเห็นอกเห็นใจเด็กกำพร้าและอยากแบ่งปันความอบอุ่นที่เขาไม่เคยได้รับให้พวกเขาก็เป็นได้

        และรอยยิ้มของเด็กมันก็ทำให้เทวารู้สึกอบอุ่นใจอีกด้วย

        กระแสอาหารของเทวานั้นร้อนแรงกว่าที่เทวาคิดเอาไว้มีการตั้งกลุ่มแฟนคลับของเขาอย่างรวดเร็วและถึงขั้นมีการรับซื้ออาหารของเทวาล่วงหน้าในราคามหาศาลสำหรับพวกคนรวยความจริงอาหารของเขาจะไม่โด่งดังขนาดนั้นหากไม่ใช่เพราะสองผู้เฒ่าอย่างอิชชินและยาสึฮิโระที่แสดงรีแอคชั่นเมื่อทานเข้าไป

        เห็นได้ชัดว่ามันอร่อยมากขนาดไหนจนสองผู้เฒ่ายังต้านทานไม่ได้

        กลับมาที่ปัจจุบันก่อน

        เทวาเดินเข้าห้องเรียนคาบเช้าและรู้สึกทั้งคุ้นเคยและแปลกแยกที่คุ้นเคยคือมันเป็นความรู้สึกของชีวิตก่อนของเขาและแปลกแยกคือในช่วงปีที่ผ่านมาเขาตู่สู้อาบเลือดบ่อยครั้งโดยเฉพาะช่วงหลังๆมาทำให้เขารู้สึกแปลกๆเมื่อต้องมานั่งเรียนแบบปกติเช่นนี้

        โต๊ะเก้าอี้ของเขาอยู่ข้างกับปกป้องสหายที่ไม่ได้เห็นหน้ามาหลายวัน

        “หวัดดีเพื่อนฝูง”เทวากล่าวทักทายปกป้องที่นั่งหลับเอื่อยเชื่อยอยู่ที่ที่นั่งของเขา

        ปกป้องลืมตาขึ้นมาข้างหนึ่งมองเทวาก่อนจะทักทายกลับ

        “หวัดดี”

        “เรียนเป็นไงบ้างฉันไม่ได้เข้าเรียนเลยในอาทิตย์ที่ผ่านมา”เทวานั่งลงพลางกล่าวถาม

        “ก็ไม่มีอะไรอาทิตย์แรกไม่มีอะไรมากแค่แนะนำตัวและอธิบายเล็กๆน้อยๆจะเริ่มเรียนจริงๆก็อาทิตย์นี้นี่แหละ”ปกป้องกล่าวพลางหาวนอน

        “นายนี่ขี้เซานะ”

        “เรื่องปกติฉันเป็นพวกนอนดึกตื่นสาย วันหยุดฉันถึงกับตื่นตอนกลางคืนนอนกลางวันเลยก็มี”

        ปกป้องยืดตัวคลายเมื่อยก่อนจะมองเทวาแล้วกล่าวว่า

        “ว่าแต่นายนี่ดังเลยนะตอนนี้อาหารของนายเป็นประเด็นร้อนแรงเลยเสียดายที่ฉันไม่ได้ไปไม่อย่างนั้นฉันจะลองชิมอาหารของมือพระเจ้าอย่างนาย”

        “มือพระเจ้า?”เทวาเลิกคิ้วสงสัย

        “อ้าวนายไม่รู้เหรอ ฉายาของนายไง พวกเขายกย่องอาหารของนายมากจนถึงกับตั้งฉายานายว่ามือพระเจ้าเลยนะ”

        “เหรอ”เทวาตอบรับสั้นๆก่อนจะไม่ได้สนใจอะไรกับเรื่องนี้อีก

        สำหรับเขาแล้วไม่ได้สนใจฉายาอะไรนั่นหรอกแต่ถ้ามันทำให้เขาอวดกับสาวได้ก็ถือว่าเป็นเรื่องดีมั้ง

        ทันใดนั้นเองเมื่อนักเรียนของปีหนึ่งเข้าห้องมาเรื่อยๆก็มีคนสังเกตเห็นเทวากลุ่มของผู้หญิงก็เดินเข้ามาหาเขาทัน

        “เอ่อสวัสดีจ้ะ ฉันชื่อว่าแพตตี้ยินดีที่ได้รู้จัก”เด็กสาวคนหนึ่งเอ่ยกับเทวา

        “หวัดดีฉันเทวา”เทวาทักทายด้วยรอยยิ้ม

        พวงแก้มของแพตตี้แดงเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยว่า

        “อาหารของนายดังมากและคนอื่นๆเขาบอกว่าอร่อยมากพอจะเป็นไปได้ไหมที่ฉันจะได้ชิมอาหารของนายบ้าง”แพตตี้เอ่ยเสียงเบาลงเรื่อยๆ

        เธอก็ไม่อยากจะให้เทวามองเธอเป็นผู้หญิงเห็นแก่กินหรอกแต่อาหารของเทวามันยั่วยวนมากเกินไปต่างหาก

        เทวานั้นก็มีกลุ่มผู้หญิงที่ได้ยินแพตตี้เอ่ยก็เข้ามารุ่มล้อมเทวาด้วย

        “ใช่ๆได้ข่าวว่าอาหารฝีมือนายอร่อยมากๆ พอจะทำให้พวกเราชิมบ้างได้ไหม”

        “ได้โปรดนะสุดหล่อถ้านายทำอาหารให้ฉันทานบางทีเราอาจจะตกลงไปเที่ยวด้วยกันในวันหยุดก็ได้นะ”

        “ไปกับฉันดีกว่าฉันสามารถพานายไปในที่ลับๆระหว่างเราสองคนได้นะถ้านายต้องการ”

        “อ้าดูสิพ่อหนุ่มมือพระเจ้า ไม่อยากจับนี่เหรอ มันนุ่มนิ่มนะ ฮิๆอยากจะบัฟๆไหม”เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นในทำนองลามก

        เกิดการเยื้อแย่งกันของกลุ่มผู้หญิงล้อมรอบตัวของเทวาพวกเธอต่างก็อยากลองทานอาหารของเทวาด้วยกันทั้งนั้น อาหารของมือพระเจ้าได้รับการประเมิณโดยนักชิมที่มีชื่อเสียงว่าเป็นสุดยอดอาหารมีคำกล่าวว่าผู้หญิงกับอาหารเป็นอะไรที่เป็นของคู่กันดังนั้นพวกเธอจะสามารถต้านทานแรงดึงดูดนี้ได้อย่างไร

        เทวายืดตัวขึ้นแอคท่าทางสง่างามกับการรายล้อมของสาว

        เขาเชิดหน้าเล็กน้อยทำท่าทางสงบนิ่ง

        แต่รอยยิ้มของเขามันทำให้ความตั้งใจจะเท่ของเขาหายไปเพราะมันเป็นรอยยิ้มเหมือนตาแก่ลามกและจมูกของเขายังบานออกอย่างน่าเกลียดอีกด้วยแต่ผู้หญิงทุกคนนั้นไม่ได้รังเกียจกับท่าทางของเทวาสำหรับคนที่สุดยอดไม่ว่าจะแสดงท่าทางอะไรก็ย่อมดูดีและน่าดึงดูดเสมอ

        เทวารู้สึกเหมือนตัวเองฝันไปเขาไม่คิดว่าการทำอาหารได้เทพๆนั้นจะดึงดูดสาวๆมากขนาดนี้มันทำให้เขารู้สึกทึ่งและไม่คาดฝันเลย

        เทวาเองก็เริ่มโม้สรรพคุณของตนเองอย่างอารมณ์ดี

        ‘ฮ่าๆๆๆทักษะระดับS ทำอาหารสุดยอดต่อจากนี้ไปฉันจะไม่ทำร้ายจิตใจนายอีกนะคุณทำอาหารระดับSฮ่าๆๆๆๆ บิดาคนนี้มีความสุขมาก มันคือช่วงเวลาที่ฉันคนนี้รอคอยกลิ่นสาวๆที่รุ่มล้อมมันทำให้ฉันสดชื่น ฮี่ๆๆๆๆๆๆๆ บิดาคือนัมเบอร์วันบิดาคือที่สุด บิดาคือยอดชาย ชายเหนือชาย...เอิ่ม รู้สึกแปลกๆไม่ใช่ชายเหนือชายแต่เป็นยอดบุรุษเหนือทุกสรรพสิ่ง ฮี่ๆๆๆๆ กริ้วๆๆ’เทวาหัวเราะแบบคนบ้าในใจ

        ทันใดนั้นประตูห้องเรียนเปิดออกอีกครั้งและเรียกสายตาของเทวาเขาสามารถได้กลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์จากเจ้าของกลิ่นหอมก่อนที่เธอจะเข้าห้องมาเสียอีก

        เด็กสาวที่มีเรือนผมยาวสลวยสีดำขลับใบหน้าหวานปานน้ำผึ้งนัยน์ตาสีเหลืองทองสดใสเป็นประกายริมฝีปากเอิบอิ่มได้รู้และมีหน้าอกเด้งดึ๋งที่ล้ำหน้ามาทำให้อยากจะลองสัมผัส

        ใช่แล้วเธอก็คือซายูรินั่นเอง

        สำหรับเทวาซายูริเหนือกว่าผู้หญิงทั้งหมดในห้องรวมกันดังนั้นเขาไม่รอช้าลุกขึ้นเดินไปหาเธอทันที

        “สวัสดียามเช้าเจ้าหญิง..ของผม”เทวายิ้มกริ่มกล่าวอ่อนโยนกับซายูริ

        ซายูริสตั้นไม่คิดว่าตนเองจะได้รับการต้อนรับวันจันทร์เช่นนี้ก่อนจะมีริ้วแดงที่ใบหน้า

        “สะสะ สวัสดีจ้ะ”ซายูริกล่าวทักทายเทวาด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

        สำหรับเธอนั้นยังคงแพ้ทางเทวาเหมือนเดิมแม้ว่าโดยปกติแล้วเธอจะเป็นคนขี้อายก็ตามแต่รู้สึกว่าอาการอายของเธอจะมีกับเทวามากเป็นพิเศษ

        เทวาที่เห็นท่าทางแบบนั้นของซายูริก็รู้สึกคันที่หัวใจและอยากเข้ากอดเธอแต่เขาต้องห้ามตัวเองเอาไว้ก่อน

        “วันนี้คุณหนูยังคงสดใสและ...น่ารักเหมือนเดิมเลยนะครับ”เทวารุกต่อ

        “อะอืม”ซายูริหลบสายตา

        แต่คำพูดต่อมาทำเอาเทวาอึ้ง

        “นะนายก็เหมือนกัน วันนี้มีแต่เพื่อนสาวรุ่มล้อมนิ”ซายูริกล่าวพลางกัดปากเล็กน้อย

        เธอเห็นเหตุการณ์ที่เทวาโดนรุมล้อมจากเด็กผู้หญิงในห้องเมื่อสักครู่นี้มันทำเธอรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อยที่เห็นแบบนั้นโดยที่เธอก็ไม่ได้รู้ตัวว่าทำไมถึงรู้สึกไม่พอใจแบบนี้ดังนั้นเธอจึงได้แต่กัดเทวาเล็กๆด้วยอารมณ์ขุ่มมัว

        “อะเอ่อ อะแฮ่ม!พวกเขาแค่อยากทานอาหารฝีมือผมเท่านั้นแหละ เอิ่มเอาเป็นว่าวันนี้ตอนเที่ยงผมจะทำอาหารให้กับทุกคนเป็นไงครับ”เทวาอ้ำอึ้งไปไม่เป็นเล็นน้อยก่อนจะแถเปลี่ยนเรื่องในฉับพลัน

        “ว้าวจริงเหรอ ขอบคุณมากนะเทวา”

        “แนจะได้ทานอาหารของมือพระเจ้าจริงๆเหรอเนี่ย?”

        เพื่อนต่างก็ดีใจกันอย่างมาก

        เทวาหันไปมองซายูริ

        “ได้โปรดทานอาหารฝีมือผมด้วยนะครับผมจะใส่หัวใจของผมลงไปในอาหารที่จะทำให้คุณเลยนะ เจ้าหญิง”

        ใบหน้าขุ่มมัวของซายูริกลายเป็นแดงอย่างมากกับคำพูดของเทวา

        “อะอืม กรุณาด้วยค่ะ”ซายูริรับคำอย่างอายๆก่อนจะรีบเดินไปที่ที่นั่งของตนเอง

        ‘หึหึแม่สาวน้อย แหของบิดาคลี่กางแล้วเธอจะหลุดรอดไปได้อย่างไร คริๆ’เทวาหัวเราะชั่วร้ายในใจ

.................................