Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด

ตอนที่ 46“นะ นะ นี่ชาครับ” ดนัยพูดออกมาอย่างประหม่าก่อนจะวางแก้วชาให้แขกทั้งสามภายในห้องพักของเขาซึ่งแขกคนแรกก็คือหมออิจิโนเสะที่คุ้นเคยและแขกคนต่อไปคือผู้อำนวยการที่แทบจะไม่เคยอยู่ที่โรงพยาบาลเลยส่วนคนสุดท้ายเป็นคนที่ดนัยไม่นึกไม่ฝันว่าจะเจอได้นั่นก็คือศาสตราจารย์ลูเซียโน่ แคมเบลนั่นเอง“เอาล่ะหมอดนัยเรื่องที่เธอพูดเมื่อกลางวันนี่ไม่ได้ล้อเล่นใช่มั้ยถ้าเป็นเรื่องล้อเล่นล่ะก็เรื่องใหญ่เลยนะ” หมออิจิโนเสะยกชาขึ้นจิบก่อนจะเอ่ยปากถาม“เอ่อ...ผมก็อยากให้มันเป็นเรื่องล้อเล่นอยู่หรอกครับ” ดนัยพูดอย่างหวาดๆก่อนจะนึกถึงเมื่อตอนกลางวันหลายชั่วโมงก่อนว่าไงนะเธอไม่ได้เรียกใครมาผ่าตัดแต่เป็นเธอที่ผ่าตัดเองหมอดนัยนี่ถ้าเธอไม่อยากจะบอกฉันว่าเรียกใครมาผ่าตัดก็บอกกันดีๆก็ได้ไม่เห็นจะต้องโกหกอะไรแบบนี้เลยเสียงหมออิจิโนเสะพูดอย่างมีอารมณ์มาจากปลายสาย“ผมไม่ได้พูดโกหกนะครับหมออิจิโนเสะผมเป็นคนผ่าตัดเองจริงๆแล้วก็มีหมอยูมิด้วยเธอเป็นผู้ช่วยผม” ดนัยพูด“หมอดนัยคะอย่าลากฉันเข้าไปเกี่ยวด้วยสิคะฉันถูกบังคับนะ !!” หมอยูมิที่ได้ยินดนัยพูดถึงเธอด้วยก็รีบพูดออกมาหมอยูมินี่เธอก็อยู่ด้วยเหรอหมอดนัยส่งมือถือไปให้เธอหน่อยฉันจะเค้นเอาความจริงจากปากเธอเองหมออิจิโนเสะพูดเมื่อได้ยินเสียงหมอยูมิ“เอ่อ...หมออิจิโนเสะจะคุยกับคุณครับหมอยูมิ” ดนัยส่งมือถือของเขาไปทางหมอยูมิ“โธ่หมอดนัยก็ในที่สุดก็โยนปัญหามาบ้านฉันจนได้” หมอยูมิทำหน้ามุ่ยก่อนจะรับมือถือจากมือดนัยไป“ค่ะยูมิพูดค่ะ...ค่ะเข้าใจแล้วค่ะ” หมอยูมิรับสายก่อนจะเดินไปคุยไกลๆไม่ถึงห้านาทีหมอยูมิก็เดินกลับมา“นี่คือมือถือ” หมอยูมิส่งมือถือกลับคืนให้ดนัย“ขอบคุณครับที่ช่วยคุยให้ว่าแต่คุยอะไรกับหมออิจิโนเสะเหรอครับ” ดนัยถาม“ก็ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะแค่คืนนี้หมออิจิโนเสะจะมาหาหมอดนัย” หมอยูมิตอบ“มาหาผม !!” ดนัยอุทาน“ใช่ค่ะหมออิจิโนเสะจะมาถามเรื่องราวทั้งหมดด้วยตัวเอง” หมอยูมิพยักหน้า“ถะ ถะ ถ้าอย่างนั้นหมอยูมิต้องช่วยผมพูดด้วยนะครับ” ดนัยพูด“ฮ่ะๆเสียใจค่ะวันนี้ฉันมีเวรดึกหมอดนัยคงต้องรับหน้าคนเดียวแล้วล่ะค่ะ” หมอยูมิยิ้มออกมาวันนี้เธอมีเวรดึกจึงไม่ต้องอยู่ช่วยรับหน้าหมออิจิโนเสะที่กำลังจะมาถึงเวรกำหมอยูมิเข้าเวรแบบนี้เราคนเดียวจะอธิบายเรื่องที่เราแอบผ่าตัดฮิคาริยังไงดีเนี่ยดนัยคิดในใจจากนั้นเวลาพักกลางวันก็หมดลงหมอยูมิกลับไปตึกของเธอส่วนดนัยก็มีผ่าตัดในช่วงบ่ายกลับมาปัจจุบัน“เอาล่ะหมอดนัยที่เธอบอกว่าเธอเป็นคนผ่าตัดฮิคาริเองนี่เธอไม่ได้โกหกพวกเราจริงๆใช่มั้ย” ผู้อำนวยการถาม“ครับผมเป็นคนผ่าตัดเองขอโทษด้วยนะครับที่ทำอะไรโดยไม่บอกพวกคุณก่อน” ดนัยยอมรับแต่โดยดีเพราะเขาไม่รู้จะโกหกออกไปอย่างไร“มิสเตอร์ดนัยใช่มั้ย ??” ศาสตราจารย์ลูเซียโน่ที่อยู่ในห้องด้วยพูดกับดนัย“ใช่ครับศาสตราจารย์ลูเซียโน่ผมดนัยครับ” ดนัยพยักหน้า“เอาล่ะมิสเตอร์ดนัยฉันไม่รู้หรอกนะว่ามันเกิดอะไรขึ้นแต่นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆนะเธอก็รู้ใช่มั้ยว่าการผ่าตัดให้มิสฮิคารินั้นเป็นเคสที่ยากขนาดไหนบอกตามตรงมันค่อนข้างทำใจเชื่อได้ยากน่ะว่านั่นจะเป็นฝีมือการผ่าตัดของเธอเพราะระหว่างที่รอให้เธอเลิกงานฉันก็ได้ฟังประวัติคร่าวๆของเธอมาจากมิสเตอร์อิจิโนเสะแล้ว” ศาสตราจารย์ลูเซียโน่บอก“ผมเข้าใจครับศาสตราจารย์ว่ามันทำใจเชื่อได้ยากขนาดไหนว่าผมจะเป็นคนผ่าตัดเองและก็เข้าใจด้วยว่าเคสนี้มีความยากในการผ่าตัดอย่างไร” ดนัยพูดเขานั้นเข้าใจว่ามันเป็นการผ่าตัดที่ยากจริงๆเพราะกว่าเขาจะลงมือผ่าตัดได้ฮิคาริต้องอัดความรู้ให้เขากว่าสามเดือนเลยทีเดียวซึ่งมันเป็นสามเดือนที่เรียกได้ว่านรกมาก“หมอดนัยเธอเลิกโกหกพวกเราเถอะการผ่าตัดเกี่ยวกับสมองน่ะเป็นการผ่าตัดที่ยากที่สุดในสาขาการแพทย์เธอรู้ใช่มั้ยและยิ่งหมอจบใหม่อย่างเธอจะเชี่ยวชาญในสาขานี้แทบเป็นไปไม่ได้เลยเธอก็รู้เธอบอกพวกเรามาตามตรงเถอะเธอให้ใครมาผ่าตัดให้ฮิคาริ” หมออิจิโนเสะพูด“ผมผ่าตัดเองจริงๆครับหมออิจิโนเสะผมน่ะศึกษาก่อนผ่าตัดอยู่นานเลยนะครับถ้าผม(ฮิคาริ)ไม่มั่นใจว่าสามารผ่าตัดได้ผมไม่ยอม(ฮิคาริไม่ยอมให้)ลงมือผ่าหรอกครับ” ดนัยพูด“เธอยังจะ..../อ๊ะผมนึกออกแล้วผมมีหลักฐานนะว่าผมเป็นคนผ่าตัด” หมออิจิโนเสะยังคงไม่เชื่อแต่ก่อนที่เขาจะพูดจบดนัยก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้“เธอมีหลักฐาน ???” หมออิจิโนเสะสงสัยว่ามีหลักฐานด้วยงั้นเหรอ“ใช่ครับตอนนั้นผมให้หมอยูมิถ่ายวีดีโอเอาไว้ด้วยระหว่างผ่าตัดถ้าจำไม่ผิดวีดีโอน่าจะอยู่ในโน๊ตบุ๊คของหมอยูมิซึ่งมันน่าจะอยู่ในห้องเธอถ้ายังไงผมขอตัวไปเอาครู่หนึ่งนะครับ” ดนัยพูดก่อนจะวิ่งไปหยิบกุญแจสำรองของห้องหมอยูมิจากในกระเป๋าออกมาและรีบออกจากห้องวิ่งขึ้นไปห้องหมอยูมิเพื่อไปเอาโน๊ตบุ๊คลงมาไม่ถึงห้านาทีดนัยก็กลับลงมาพร้อมกับโน้ตบุ๊คในมือเขารีบเปิดมันขึ้นมาก่อนจะหาไฟล์วีดีโอที่อยู่ในเครื่อง“อ๊ะเจอแล้ว !!” ดนัยเจอไฟล์วีดีโอในที่สุดเขาเปิดมันขึ้นมาก่อนจะหันจอไปทางทั้งสามคนพรึ่บ !! วีดีโอเริ่มเล่นภาพที่ปรากฏขึ้นมาคือภาพของฮิคาริที่นอนอยู่บนเตียงในห้องนอนของหมอยูมิที่ถูกแปลงเป็นห้องผ่าตัดชั่วคราวและไม่นานก็มีภาพของดนัยและหมอยูมิเข้ามาในกล้องดีที่วีดีโอนี่ไม่มีเสียงไม่งั้นคงได้ยินเสียงตอนเราพูดกับฮิคาริแน่ๆดนัยคิดในใจเพราะระหว่างผ่าตัดมีหลายช่วงที่เขาถามฮิคาริ“นี่เธอไม่ได้เรียกใครมาผ่าตัดให้จริงงั้นเหรอเนี่ย !!” หมออิจิโนเสะตกใจมากที่เห็นดนัยโผล่อยู่ในวีดีโอตอนนี้เขาเชื่อเกินครึ่งแล้วว่าดนัยเป็นคนผ่าตัดให้ฮิคาริจริงๆวีดีโอคงยังเล่นต่อไปเรื่อยๆจนกระทั่งถึงช่วงที่ดนัยเริ่มเจาะกะโหลกตอนนี้ทุกคนเชื่ออย่างสนิทใจแล้วว่าดนัยเป็นคนลงมือผ่าตัดเองจริงๆเอ่อวีดีโอนี่ยาวเก้าชั่วโมงตอนนี้พึ่งจะสองทุ่มกว่าจะจบก็คงเช้าพอดีนี่พวกเขาจะดูจนจบเลยหรือเปล่าเนี่ยดนัยคิดในใจเพราะตอนนี้เขาถือโน๊ตบุ๊คและกำลังยืนอยู่ถ้าต้องถือมันตลอดเก้าชั่วโมงมีหวังขาเป็นตะคริวแน่ๆสามชั่วโมงต่อมาตอนนี้เป็นเวลาห้าทุ่มแล้วในที่สุดพวกเขาทั้งสามคนก็ดีวีดีโอจนจบลงดีที่พวกเขาทั้งสามไม่ได้ดูมันตลอดทุกวินาทีเพราะมีการกรอวีดีโอไปข้างหน้าด้วยถ้าไม่กรอล่ะก็ดนัยคงไม่ได้นอนในคืนนี้“มิสเตอร์ดนัยจากฝีมือของเธอที่ฉันเห็นในวีดีโอมันเป็นอะไรที่ย้อนแย้งมากเทคนิคของเธอนั้นแสดงออกให้เห็นว่าเป็นมือใหม่แต่ทว่าการผ่าตัดกลับบ่งบอกถึงประสบการณ์ที่สั่งสมมาหลายร้อยเคสเป็นอะไรที่แปลกมากๆ” ศาสตราจารย์ลูเซียโน่พูดก็มือใหม่น่ะสิครับการผ่าตัดนั่นฮิคาริคอยบอกและคอยแนะนำการผ่าตัดให้ตลอดเลยดนัยคิดในใจแต่ไม่ได้พูดออกไป“สำหรับการผ่าตัดนี่คุณคิดว่ายังไงศาสตราจารย์” ผู้อำนวยการถามศาสตราจารย์ลูเซียโน่“เป็นการผ่าตัดที่ยอดเยี่ยมมากฝีมือเทียบเท่าระดับโลกเลยล่ะ” ศาสตราจารย์ลูเซียโน่ตอบ“ถ้าอย่างนั้นทำไมเธอถึงยังไม่ฟื้นล่ะ” หมออิจิโนเสะสงสัย“จากในกรณีนี้คนไข้เธอหลับมาตลอดหนึ่งปีครึ่งซึ่งถ้าหลับขนาดนี้ถึงจะผ่าตัดไปแล้วก็ไม่สามารถบอกตัวเลขที่แน่นอนได้ว่าเธอจะฟื้นขึ้นมาตอนไหนแต่จากสถิติคนไข้นั้นจะฟื้นขึ้นมาหลังจากการผ่าตัดประมาณสองถึงแปดเดือน” ศาสตราจารย์ลูเซียโน่บอกจากประสบการณ์ของเขาและเทียบกับสถิติ“อย่างนั้นเหรอครับถ้าอย่างนั้นก็เหลือเวลาอีกประมาณสามเดือนแล้วถ้าเกิดผ่านช่วงแปดเดือนไปแล้วเธอยังไม่ฟื้นล่ะครับ” หมออิจิโนเสะพยักหน้า“ก็มีโอกาสเป็นไปได้เช่นกันที่เธอจะไม่ฟื้นเพราะเธอหลับมานานมากเกินไปแต่ว่าจากวีดีโอผ่าตัดที่ได้ดูไปการผ่าตัดราบรื่นดีผมว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงเท่าไหร่” ศาสตราจารย์ลูเซียโน่พูดพลางมองหน้าดนัยด้วยสายตาเป็นประกายเหมือนกับเจอเพชรเม็ดงามยังไงยังงั้น“เฮ้อ...เธอทำได้ดีมากหมอดนัยสำหรับการผ่าตัดนี่แต่เธอมีความผิดรู้มั้ย” หมออิจิโนเสะถอนหายใจก่อนจะพูดกับดนัย“เข้าใจครับผมขอโทษที่ทำอะไรไม่ปรึกษาก่อน” ดนัยก้มหัวขอโทษอย่างสำนึกผิดใจจริงเขาก็อยากจะปรึกษาหมออิจิโนเสะและผู้อำนวยการหรอกนะแต่จะไปปรึกษาอย่างไรนี่สิจะให้บอกไปตรงๆเหรอว่าจะผ่าตัดโดยมีวิญญาณของฮิคาริคอยช่วยสนับสนุนการผ่าตัดบอกไปจะโดนหาว่าเป็นบ้าเอาน่ะสิ“เอาล่ะๆเรื่องมันก็ผ่านไปแล้วถึงหมอดนัยจะทำไม่ถูกต้องนักแต่อีกใจผมก็ดีใจนะที่ในโรงพยาบาลของเรามีหมอเก่งๆอย่างหมอดนัยอยู่” ผู้อำนวยการพูด“ผมนี่ชักจะอิจฉาประเทศคุณแล้วสิมิสเตอร์โฮชิ” ศาสตราจารย์ลูเซียโน่พูด“อิจฉาอะไรงั้นเหรอครับศาสตราจารย์” ผู้อำนวยการสงสัย“ก็อิจฉาที่ประเทศคุณมีหมออัจฉริยะเกิดขึ้นมาถึงสองคนน่ะสิแถมอายุของพวกเขาก็ยังน้อยมาก” ศาสตราจารย์ลูเซียโน่พูดพลางมองมาที่ดนัยและนึกถึงฮิคาริที่ถึงแม้จะยังไม่ได้ฟื้นขึ้นมาแต่เธอก็เป็นหมอคนหนึ่งที่มีชื่อเสียงในวงการอายุของทั้งคู่นั้นยังไม่ถึงสามสิบเลยด้วยซ้ำแต่ดันมีฝีมืออยู่ในแถวหน้าของโลกเสียแล้วส่วนดนัยที่ได้ยินดังนั้นก็ได้แต่ก้มหน้าลงเพื่อไม่ให้ใครสังเกตเห็นสีหน้าของเขาในตอนนี้ผมน่ะก็แค่คนธรรมดาพวกคุณเข้าใจผิดแล้วล่ะอัจฉริยะตัวจริงน่ะคือฮิคาริต่างหากขนาดเธอเป็นแค่วิญญาณยังหาวิธีจนรักษาตัวเองได้เลยดนัยคิดอยู่ในใจในตอนนั้นเองมือถือของผู้อำนวยการก็มีสายเข้าครืด !! ครืด !!“ขอตัวสักครู่นะครับ” ผู้อำนวยการพูดก่อนจะหยิบมือถือออกมาและเดินไปที่ระเบียง“เฮ้อ...ในเมื่อรู้ความจริงหมดแล้วผมเองก็ขอตัวก่อนดีกว่าผมต้องขึ้นเครื่องตอนเช้ายังมีคนไข้รอให้ผมกลับไปผ่าตัดที่อเมริกาอีกในคืนพรุ่งนี้” ศาสตราจารย์ลูเซียโน่พูดก่อนจะลุกขึ้น“ขอบคุณมากครับศาสตราจารย์เดี๋ยวยังไงให้ผมไปส่ง.../ไม่ต้องหรอกมิสเตอร์อิจิโนเสะผมเรียกแท็กซี่กลับเองได้ฝากลามิสเตอร์โฮชิให้ด้วยแล้วกันเอาไว้ตอนเช้าผมจะโทรหาเขาอีกที” หมออิจิโนเสะกำลังจะอาสาไปส่งแต่ก็โดนปฏิเสธกลับมาเสียก่อนศาสตราจารย์ลูเซียโน่ลุกขึ้นก่อนจะออกจากห้องไปทันทีปึง !! เสียงปิดประตูดังขึ้นดนัยและหมออิจิโนเสะมองดูศาสตราจารย์ลูเซียโน่ที่พึ่งจะออกจากห้องไปจนลับสายตา“เอ่อ...หมออิจิโนเสะแล้วตอนนี้ฮิคาริเป็นยังไงบ้างครับจะพากลับมาที่ห้องหมอยูมิหรือเปล่าหรือหมอจะพาไปที่อื่นเลยครับ” ดนัยหันมาถาม“ต้องพากลับมาสิพวกเราจะเคลื่อนย้ายเธอกลับมาตอนตีสามนี่แหละทางฉันกับผู้อำนวยการไม่ค่อยสะดวกที่จะดูแลเธอเท่าไหร่เพราะมีการจับตาการเคลื่อนไหวของพวกเราอยู่” หมออิจิโนเสะพูดและตอนนั้นเองผู้อำนวยการก็เดินกลับเข้ามาจากระเบียงเขาคุยกับสายที่โทรเข้ามาเรียบร้อยแล้ว“ศาสตราจารย์ล่ะ” ผู้อำนวยการถาม“เขากลับไปแล้วครับว่าแต่เกิดอะไรขึ้นครับผู้อำนวยการหรือว่าเกิดอะไรขึ้นกับฮิคาริ” หมออิจิโนเสะตอบก่อนจะสังเกตเห็นสีหน้าที่ไม่ปกติของผู้อำนวยการ“อืมเกิดเรื่องขึ้นแต่ไม่ใช่กับฮิคาริ” ผู้อำนวยการตอบพลางส่ายหน้าช้าๆ“ถ้าอย่างนั้นมีเรื่องอะไรครับ” หมออิจิโนเสะสงสัย“ท่านประธานทาเคนากะ....ท่านเสียชีวิตแล้ว !!” ผู้อำนวยการพูดออกซึ่งทันทีที่ดนัยและหมออิจิโนเสะได้ยินสิ่งที่ผู้อำนวยการบอกนั้นทั้งคู่ก็มีสีหน้าตกตะลึงไปทันทีจบ...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 46 ข่าวการเสียชีวิต !!

คล้ายกับเรื่อง Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด ที่คุณอ่าน

Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 46 ข่าวการเสียชีวิต !!

คล้ายกับเรื่อง Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้