Ragnarok Academy League

ตอนที่ 23
อัจฉริยะที่หายไป

ลมเย็นพัดผ่านยอดหอคอยเก่ากลางเขตตะวันตก ขณะที่ชื่อของชายปริศนาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของทุกคน
แม้แต่เสียงไฟไหม้และเสียงกรีดร้องจากถนนด้านล่าง ยังดูห่างออกไปชั่วขณะหลังลูคัสพูดชื่อออกมา

“อาเธอร์…ไนท์เรย์…”
ลูคัสพึมพำซ้ำอีกครั้งราวกับไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

ลีอาเองก็มีสีหน้าตึงเครียดไม่ต่างกัน

เพราะชื่อของชายคนนี้ ไม่ใช่ชื่อธรรมดาใน Geffen Academy

แต่คือ “ตำนาน”

อัจฉริยะอันดับหนึ่งเมื่อห้าปีก่อน
ผู้ที่ถูกคาดหวังว่าจะกลายเป็น Archmage ที่แข็งแกร่งที่สุดของยุค

แต่ก่อนจบการศึกษาเพียงไม่กี่เดือน—

เขากลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

บางข่าวลือบอกว่าเขาตายระหว่างภารกิจลับ
บางข่าวบอกว่าเขาทรยศต่อ Academy

แต่ไม่มีใครรู้ความจริง

และตอนนี้—

คนที่ควรหายไปจากโลก กลับยืนอยู่ตรงหน้าพร้อมพลังของ Void

อาเธอร์หัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นสีหน้าของทุกคน

“ผ่านไปห้าปี…”
“พวกเจ้าก็ยังทำหน้าแบบเดิม”

เงาสีดำรอบตัวเขาค่อยๆ ไหลวนช้าๆ ราวกับมีชีวิต ขณะที่วงแหวนสีดำบนท้องฟ้ายังคงหมุนอย่างต่อเนื่อง

แรงกดดันที่แผ่ออกมาจากเขา หนักกว่าตอนแรกหลายเท่า

แม้แต่ Hunter ระดับสูงบางคนยังเริ่มหายใจลำบาก

ลูคัสกำหอกแน่นทันที

“แกยังมีชีวิตอยู่ได้ยังไง”

อาเธอร์ยิ้มบางๆ

“คำถามนั้นสำคัญด้วยเหรอ”

เขาค่อยๆ เหลือบตามองเรนอีกครั้ง

“สิ่งสำคัญคือ…”

“ในที่สุด ข้าก็เจอผู้ใช้ Void ที่สมบูรณ์แบบ”

เรนหรี่ตาลงทันที

“สมบูรณ์แบบ?”

เสียงของ Void Rune ดังขึ้นในหัวอย่างเย็นชา

[มันกำลังโกหก]

[มันเป็นเพียงเศษซากที่ถูก Void กลืนไปครึ่งหนึ่งแล้ว]

เรนชะงักเล็กน้อย

ทันใดนั้น—

เขาก็เริ่มสังเกตเห็นบางอย่างบนร่างของอาเธอร์

ใต้ผิวหนังบริเวณลำคอและแขน
มีเส้นสีดำจำนวนมากกำลังขยับเหมือนสิ่งมีชีวิต

และดวงตาของอีกฝ่าย—

แม้จะเป็นสีดำสนิทเหมือนกัน
แต่กลับไม่มีความเป็นมนุษย์หลงเหลืออยู่เลย

อาเธอร์ยกมือขึ้นช้าๆ

เงาสีดำรอบตัวเริ่มรวมกันเป็นวงเวทประหลาดกลางอากาศ

“เจ้ารู้ไหม…”
เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“พวก Academy กลัว Void มากแค่ไหน”

ภาพวงเวทสีดำเริ่มขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

“พวกมันทดลองกับมนุษย์”
“สร้าง Artificial Boss”
“ใช้ชีวิตผู้คนเป็นเครื่องสังเวย”

น้ำเสียงของอาเธอร์เริ่มเย็นลงทีละน้อย

“แต่สุดท้าย…”

“เมื่อพวกมันควบคุม Void ไม่ได้”

เงาสีดำรอบตัวเขาก็ปะทุขึ้นทันที

ตู้ม!

แรงกดดันมหาศาลระเบิดออกมาจนพื้นถนนรอบหอคอยแตกกระจายอีกครั้ง

“พวกมันกลับเลือกกำจัดทุกอย่าง แล้วปิดบังความจริง”

ลีอากัดฟันแน่น

“แกกำลังพูดเรื่องโปรเจกต์ Ragnarok งั้นเหรอ…”

อาเธอร์หัวเราะเบาๆ

“ดูเหมือน Geffen จะยังมีคนฉลาดเหลืออยู่บ้าง”

คำพูดนั้นทำให้สีหน้าของลูคัสเปลี่ยนไปทันที

เพราะเมื่อคืน เรนเองก็เห็นชื่อนั้นจากภาพความทรงจำของ Void

โปรเจกต์ Ragnarok

โครงการลับที่เกี่ยวข้องกับ Void และการทดลองต้องห้าม

เรนจ้องอาเธอร์เงียบๆ

“…แกต้องการอะไรจากฉัน”

ความเงียบเกิดขึ้นชั่วครู่

ก่อนอาเธอร์จะตอบกลับมาช้าๆ

“ข้าต้องการช่วยเจ้า”

“ก่อนที่พวก Academy จะจับเจ้าไปเหมือนที่เคยทำกับข้า”

วินาทีนั้นเอง—

เสียงของ Void Rune ก็ดังขึ้นรุนแรงกว่าทุกครั้ง

[อย่าเชื่อมัน!]

[มันเสียสติไปแล้ว!]

เรนขมวดคิ้วทันที

เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ Void Rune แสดงอารมณ์ชัดเจนขนาดนี้

แต่ก่อนเขาจะทันถามอะไร—

อาเธอร์ก็ยกมือขึ้นอีกครั้ง

วงแหวนสีดำบนท้องฟ้าเริ่มหมุนเร็วขึ้นเรื่อยๆ

ทันใดนั้น—

เงาสีดำจำนวนมหาศาลก็พุ่งขึ้นจากพื้นถนนรอบเมือง

ผู้คนเริ่มกรีดร้องอีกครั้ง

เพราะเงาเหล่านั้นกำลังรวมตัวกันเป็นรูปร่างของ “มอนสเตอร์” อย่างช้าๆ

ลูคัสเบิกตาทันที

“มันเรียกมอนสเตอร์ออกมาจาก Void ได้งั้นเหรอ!?”

อาเธอร์ยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย

ก่อนพูดประโยคหนึ่งที่ทำให้บรรยากาศทั้งเมืองเย็นวาบ

“จงดูให้ดี…”

“นี่คือพลังที่แท้จริงของผู้ใช้ Void”