" แม่ค่ะ พลอยใส ไม่อยากไปอยู่ กรุงเทพเลย ไกลก็ไกล อยากอยู่ใกล้ๆ แม่มากกว่าอีก"
เธอพูดจบก็สวนกอดแม่เธอ ขณะที่แม่เธอกำลัง จัดการพับเสือผ้าเธอใส่กะเป๋าเดินทาง ให้เธอวันพรุ่งนี้ หญิงวัยกลางคนหันลูบหัวลูกสาว แล้วก็รู้สึกใจหาย เหมือนกัน เพราะเธอกับลูกสาวไม่เคยห่างกันเลย อยู่ด้วยกันสองคนตลอด เพราะพ่อของพลอยใส ก็เสียไปตั่งแต่เธอแค่สามขวบ จึงทำให้เธอ ต้องทำหน้าที่ พ่อและแม่ในเวลาเดียวกัน พลอยใส เป็เด็กดี ไม่เคยงอนแง ทำตัวเข็มแข็งมาตลอด
" เพื่ออนาคต ของลูกนะ พลอยใส ไปก็ไม่ได้ไปไม่กลับ ซะหน่อย เสาร์ อาทิตร์ ค่อยลง หรือไม่ก็ปิดเทอม ก็ได้นิ "
" อีกอย่าง ไปอยู่ที่นั่น แม่ก็ไม่ต้องห่วงด้วยไปอยู่บ้าน คุณลุงไทกับป้านาราและลูกชายพี่ทาม"
พลอยใส นั่งนึกคิดมองเพดาน ถึงเพือนในวัยเด็ก แล้วก็นึกขำ เด็กผู้ชาย ตากลมโต ปากแดงแดง คิ้วหนา ผิวขาวขาว ที่ตอนเด็ก ชอบแกล้งเธอ ชอบแย่งตุ๊กตาเธอไป ชอบทำให้เธอร้องไห้ หัวเราะ ชอบพาเธอเดินเล่นไปทั่ว คนที่ค่อยดูแลเธอ ตลอดในวัยเด็ก และวันนึง เด็กผู้ชายคนนั้นก็หายไป
" แม่ค่ะ แล้วทำไม หนูจำไม่ได้ ค่ะว่าพี่ ทาม หายไปไหน ค่ะ"
" ก็ พ่อแม่เค้าไปเปิดบริษ อยู่ที่กรุงเทพ พี่เค้าก็ต้องย้านตามไปด้วย อีกอย่างพอไปเปิดบริษที่นั่นแล้วกิจการที่บ้านเค้าใหญ่โตขึ้น ก็ไม่มีเวลากลับที่นี่เท่าไหร่ ส่วนทาม ก็ถูกส่งไปเรียนต่างประเทศ พึ้งจะกลับมาไทย มาเรียนต่อ มหาลัยที่ไทย มหาลัย เดียวกันกับ หนูไงจ๊ะ พลอยใส "
" แม่ค่ะ แม่ว่า พี่ทาม เค้าโตมาจะเป็ตุ๊ดมั้ย คิคิ
" ไปหาว่าพี่เค้า นะพลอยใส พี่เค้าออกจะหน้าตาดี
"ก็แหมคุณแม่ ก็ ตอนเด็กพี่ ทาม เค้าชอบมาแย่งตุ๊กตาหมี ของพลอยใส ไปกอดนี่ค่ะ โตมา ก็คิด ว่าจะเป็ตุ๊ดซะอีก
" เพ้อเจ้อน่ะ พลอยใสลูก ไปเตรียมตัวนอนได้แล้ว ดึกแล้วลูก " หญิงกลางคนพูดจบ แล้วลุกขึ้นเดิน ออกจากห้องนอนลูกสาว
พลอยใส พี่ทามแล้วพรุ่งนี้เจอกันนะค่ะ หญิงสาวบอกตัวก็จะล้มตัวนอนหลับไป
720
