Rebirth to King Football ย้อนเวลามาเป็นราชาฟุตบอล

        อิงอรหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วก็กดโทรหาเพื่อนสนิทของเธอ และปลายสายก็กดรับในเวลาต่อมา..

        "ยัยเมย์ เจษจะเดินทางไปอังกฤษ ฉันฝากเธอดูแลลูกฉันหน่อยได้ไหม?"

        [ไม่ได้หรอก ฉันก็อยู่ที่ไทยนะยัยนี่!] 

        "ไม่ใช่แบบนั้น ฉันหมายถึงว่าให้เจษไปอยู่กับ..ลูกสาวของเธอหน่อยได้ไหม!"

        "[แบบนั้นเองหรอ? ไม่มีปัญหาเลยฉันกับยัยพลอยเห็นด้วยอยู่แล้ว อีกอย่างหนูแอนนากับอิงฟ้าทั้งสองคนก็เช่าบ้านอยู่ด้วยกันค่อนข้างอันตรายด้วย และฉันได้ยินข่าวมาด้วยนะว่าพวกเธอผอมลงไปมากเพราะอาหารไม่ค่อยถูกปาก เจษเข้าไปอยู่ในบ้านก็เป็นชิ้นส่วนที่ลงตัวพอดี] 

        "โอเคให้เจษไปอยู่ด้วยกับกับสาวๆสินะ ฉันโทรมาบอกแค่นี้แหละ"

        [ยัยนี่!! กลับไทยมาเมื่อไหร่ก็มาหากันบ้างนะ] 

        "โอเคจ๊ะ อย่าเรียกสินสอดฉันแพงแล้วกัน"

        [รู้ทันอีก!!] 

        สองเพื่อนสนิทคุยกันอย่างกับรู้ใจ สมกับเป็นเพื่อนสนิทกันจริงๆ

        ..

        ทางด้านเจษ ขณะเดียวกันเขาก็โทรหาแฟนสาวของเขาอย่างมีความสุข

        "แอนนา อิงฟ้า ฉันจะเดินทางไปหาพวกเธอแล้วนะ พอดีว่าสโมสรจากลอนดอนสนใจฉันน่ะ"

        [จริงหรอ!! พวกเราก็อยู่ลอนดอนพอดีเลยเจษรีบมาหาพวกเรานะ! พวกเราคิดถึงเธอมาก]

        [ใช่! ถ้ามาถึงแล้วอย่าไปชมนกชมไม้แถวนี้เสียล่ะ เดี๋ยวแม่จะกัดให้!] 

        "จ้าๆ ยังไงฉันก็มีแค่พวกเธออยู่แล้วฉันไม่สนใจคนอื่นหรอก จริงๆนะ"

        [ให้มันจริง!]x2

        "จริงแน่นอนอยู่แล้ว แค่นี้ก่อนนะเดี๋ยวต้องคุยธุระต่ออีก บ๊ายบาย"

        "[ไว้เจอกันนะ!]x2

        ทั้งสองสาวดูมีความสุขมากเมื่อรู้ว่าเจษจะไปอยู่ด้วย แต่ก็ไม่รู้ว่าพวกเธอจะมีความสุขขนาดนั้นไหมเมื่อเจษได้ไปอยู่ด้วยจริงๆ..

        ..

        แม่อรที่เห็นเจษคุยโทรศัพท์กับแฟนสาวของเขาแบบนั้นก็อดแซวไม่ได้

        "แหม๋!! มีแฟนแล้วก็ลืมแม่ใช่ไหม!"เรียวปากเล็กพูดหยอกเย้าลูกชายตน

        "ไม่หรอกครับ! ผมก็มีแม่คนเดียวนะ!"ริมฝีปากหนาตอบกลับอย่างเก้อเขิน

        "เอาล่ะๆพอแค่นี้ก่อน เราต้องคุยธุระต่อ"

        "ครับ"

        หลังจากที่พูดจบแม่อรก็โทรไปปฏิเสธทั้งสองสโมสรก่อนเลย หลังจากที่ปฏิเสธอย่างสุภาพแล้วนั้น เธอก็โทรหา 'อดัม' แมวมองจำเป็นของสโมสรเบรนท์ฟอร์ด..

        "สวัสดีค่ะ ฉันชื่ออิงอรแม่ของนายวิลเลียมส์ที่คุณได้ติดต่อไว้ก่อนหน้านี้ค่ะ"อิงอรพูดภาษาอังกฤษอย่างชำนาญ

        "ครับ ผมกำลังรอพวกคุณอยู่เลยครับ.."อดัมรับสายอย่างตื่นเต้น

        "ค่ะ ลูกชายของฉันตัดสินใจเลือกสโมสรของคุณค่ะ"

        "ยินดีเลยครับ! พวกเรายินดีต้อนรับนักเตะที่มากพรสวรรค์แบบเขาครับ!"

        "ค่ะ จากนี้จะทำอย่างไรต่อดีคะ"

        "เอาแบบนี้ครับ ผมกับคุณแล้วก็ลูกชายคุณเดินทางไปที่อังกฤษ.."

        หลังจากนั้นทั้งสองคนก็วางแผนคร่าวๆ และตกลงที่จะเดินทางไปที่อังกฤษในวันพรุ่งนี้ทันที

        ..

        ..

        ณ สนามบินลิสบอน อิงอรล่ำลาเจษอย่างเศร้าสร้อย เพราะพึ่งได้เจอกันก็จะจากกันอีกแล้ว

        "จากกันตรงนี้นะลูก ดูแลตัวเองดีๆ พอไปถึงที่นู้นจะมีคนของตาลูกรออยู่.."ร่างเล็กห่อตัวลงเล็กน้อย

        "ครับ แม่ก็ดูแลตัวเองดีๆนะครับ"เจษเดินเข้าไปกอดอิงอรอย่างเศร้าๆเช่นกัน

        ในเวลาต่อมาอิงอรก็กลับโรงแรมเพราะกลัวว่าจะร้องไห้ต่อหน้าลูก เธอพึมพำอยู่ในลำคอเบาๆ

        ..นกน้อยจะเติบใหญ่ได้เมื่อตอนหัดบิน ถ้าไม่ออกจากอ้อมกอดของผู้เป็นแม่ ลูกของมันก็จะไม่เติบใหญ่เลย..

        ..

        ก่อนขึ้นเครื่องบิน แมวมองจากสโมสรเบรนท์ฟอร์อดหรือ'อดัม'ก็พูดกับเจษเสียงเบาเล็กน้อย

        "ก็อย่างที่คุณวิลเลียมส์รู้ จริงอยู่ว่าผมมีสิทธิ์ที่จะพานักเตะดาวรุ่งเข้าสู่ทีม แต่ว่าผมก็ไม่มีสิทธิ์เซ็นสัญญากับคุณหรอกนะครับ คุณต้องพิสูจน์ตนเองต่อหน้าโค้ชเสียก่อนว่าโค้ชจะรับคุณไหม.."

        "แล้วคุณมองว่าผมเป็นอย่างไรล่ะครับ"

        "ผมก็มองว่ายังไงคุณก็ต้องผ่านแน่นอนอยู่แล้วครับไม่อย่างนั้นผมไม่พาคุณกลับอังกฤษหรอกครับ ซึ่งทีมของพวกเราไม่มีกองหน้ามือสามเลย อีกอย่างกองหน้ามือสองของเราก็มาเจ็บหนักอีกในฤดูกาลนี้ ทีมของเราขาดกองหน้าดีๆมากครับ"

        "แล้วทำไมทีมถึงไม่ซื้อนักเตะเข้าทีมล่ะ?"

        "..คือว่าการเงินสโมสรเรามีปัญหา เราไม่มีเงินซื้อนักเตะหรอกครับ จึงได้มองหานักเตะต่างประเทศแบบคุณ เพราะเด็กที่มีแววส่วนมากพวกเขาไม่สนใจสโมสรระดับสี่แบบพวกเรา...พอไปถึงเดี๋ยวคุณก็จะรู้เองแหละครับแฮะๆ" 

        ".."

        เจษเริ่มมีรางสังหรณ์ที่ไม่ดีแล้วสิคราวนี้

        ฟิ้ว!!

        เครื่องบินบินออกรันเวย์ลิสบอนตรงไปที่ลอนดอน

        ..

        เจษกับอดัมเดินทางสามชั่วโมงก็ถึงลอนดอน พอไปถึงสนามบินลอนดอนก็มีคนมารอรับเจษถึงสามคน ซึ่งก็คือแอนนา อิงฟ้าแฟนสาวของเขา แล้วก็ 'เดวิด' ที่เป็นคนของคุณตาเตรียมไว้ให้เขา

        เมื่อทั้งสองสาวมองเห็นเจษเดินออกมาจากสนามบิน พวกเธอก็วิ่งเข้ามากอดเขาอย่างคิดถึง..

        "เจษษษษ"x2

        เจษตอบรับพวกเธออย่างยินดี เขาวาดแขนหนาทั้งสองออกแล้วก็กอดทั้งสองสาวตอบรับอย่างอบอุ่น 

        เจษมีความสุขมากที่ได้เจอพวกเธออีกครั้ง

        "ฉันคิดถึงพวกเธอมาก ทั้งๆที่จากกันไม่กี่วัน"

        ".."

        ทางด้านหนึ่ง เดวิดกับอดัมก็ได้คุยกันปล่อยให้คนหนุ่มสาวจู๋จี๋กันตามสมควร

        ในเวลาต่อมาเจษก็ผละจากสาวๆตรงไปที่เดวิด

        "สวัสดีครับคุณเดวิด"

        "สวัสดีครับ คุณไม่ต้องพูดสุภาพกับผมขนาดนั้นก็ได้"

        "ไม่เป็นไรหรอกครับ ต่อจากนี้อย่างไรพวกเราควได้ร่วมงานกันอีกนานครับ"

        "ถ้าอย่างนั้นพวกเราเดินทางไปที่สโมสรกันเลยดีกว่าครับ"

        "โอเคครับ"

        เจษแยกกับทั้งสองสาวจากตรงนั้นอย่างเศร้าๆและสัญญาว่าจะกลับไปหาในตอนเย็น

        ..

        พอเจษได้เดินทางไปที่สโมสร เขาก็พบกับชายวัยกลางคนหน้าโหดชื่อโรแกน ดิกเกอร์สันผู้เป็นโค้ชชุดใหญ่ซึ่งรอพวกเขาอยู่ 

        พอเดินทั้งสามคนเดินไปถึง ชายหน้าโหดก็พูดขึ้น..

        "เด็กคนนี้หรออดัมที่นายบอกว่าเก่งนักเก่งหนา!"ร่างแกร่งพูดขึ้นแล้วก็จ้องมองเจษขึ้นลงอย่างสนใจเพื่อวิเคราะห์คร่าวๆ

        'หน่วยก้านค่อนข้างดี แต่ผอมบางไปหน่อย'

        "ใช่ครับ! เขาเก่งมาก เขาอาจเก่งไม่แพ้แมคโดนัลหน้าเป้าตัวจริงของทีมเลยครับ"

        "ขนาดนั้นเลยหรอ? มาสิ มาทดสอบฝีเท้าให้ฉันดูหน่อยว่านายจะเก่งสมคำล่ำลือรึเปล่า ฉันไม่เชื่อสิ่งที่คนอื่นพูดหรอกนะ.."

        ".."

        พอพูดจบชายหน้าโหดก็เดินนำเจษไปที่สนามซ้อม พอไปถึงเขาก็ส่งสัญญาณให้เจษไปเตรียมตัว ส่วนตัวเขาก็ไปพูดคุยกับลูกทีมที่กำลังฝึกซ้อมอยู่

        นี่คือเดือนเมษายน ทีมฟุตบอลอยู่ในช่วงโค้งสุดท้ายของฤดูกาล ดังนั้นจึงมีการฝึกซ้อมตามปกติ

        "หยุดก่อน!! วันนี้เรามีน้องใหม่มาฝึกซ้อมกับพวกนาย! เราจะเปลี่ยนเป็นซ้อมทีมกัน!"

        ในเวลาต่อมาเจษที่เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็วอร์มร่างกายของเขาอย่างใจเย็น 

        พอเขาเดินมาถึงสนามซ้อมเขาก็ต้องตกใจกับภาพตรงหน้า!

        'อะไรกันเนี่ย!! นี่มัน!!'

                                   I’m number 4