ในตอนที่พวกเราได้อายุ50ปี หลังผ่านพิธีทำนายพรเเล้วนับอีก10ปี ก็ต้องเริ่มทำอะไรสักอย่างตามความถนัดของตัวเอง โดยมีกลุ่มมากมายมีหน้าที่ที่หลากหลายให้เลือก ชั้นที่ไม่รู้ว่าตนจะไปทำอะไรดี ในวันนี้ก็ถูกคนดึงชั้นเข้ากลุ่มล่าซะอย่างงั้น กลัวเขาลำบากใจจนไม่กล้าปฎิเสธ รู้สึกตัวอีกทีชั้นมายืนอยู่กับดาบในมือเเล้ว ทั้งที่ชั้นมีทักษะธนูเเท้ๆ ตะ เเต่คนที่คุมงานนี่ น่ากลัวมากจนชั้นไม่กล้าคุยด้วยสุดท้ายชั้นก็มายืนอยู่กลางป่าที่ไม่มีใคร การจะเข้ากลุ่มล่านั้นจำเป็ต้องมาล่าอาหารกลับไปให้ได้ เรานี่นะจะล่าอะไรกลับไปได้ ไม่มีความมั่นใจเลยสักนิดจนชั้นมานั่งซบอยู่กับต้นไม้
กรร
เสียงเเปลกประหลาดดังอยู่ข้างหลัง พอชั้นหันไปมองทำเอาใสุดขีดเมื่อตรงหน้าคือ หมาป่าสีเทาตัวนึงขู่ใส่ชั้นอยู่
"กรึ้ดด ไม่นะ" ชั้นตัวสั่นทำอะไรไม่ถูกล้มลงนั่งกับพื้น เเค่จะยืนยังทำไม่ได้เลย
"เธอ!ตรงนั้นระวัง!!" เสียงตัดผ่านความตื่นตะหนก ผมสีเงินพริ้วสะบัดอยู่ตรงหน้า พร้อมร่างที่ตั้งท่าปกป้องชั้นไว้จากอันตราย
ในตอนนั้นลูกธนูก็พุ่งเข้าใส่หมาป่าทันทีจากอีกทิศทางนึง เเต่มันก็หลบได้เเม้จะเฉียดปลายเส้นขนไปก็ตาม
มันหันไปทางวิถีธนู ปรากฎเป็เอลฟ์ผมสีเเดงตั้งลูกธนูอยู่
กรรร หมาป่าไม่ทำท่าทีถอยหนี คนผมเเดงก็ยิงธนูเข้าใส่อีกครั้งเเต่มันก็เป็หลบได้ก่อนจะพุ่งเข้ามาหาชั้นเเต่ก็โดนคนผมเงินเข้าเตะเสยปลายคางจนถึงกับตัวลอย ลูกธนูก็ลอยตามมาปักตามตัวมันคนผมเงินไม่รอช้าคว้ามีดเเล่เนื้อเเทงเข้าที่คอหมาป่าจนมันล้มหงายลงไป
"เฮ้อ ไม่น่าจะเป็อะไรเเล้ว.."เธอนั่งถอดหายใจขึ้น เเต่ทว่า ชั้นกลับรู้สึกถึงหมาป่าอีกตัวที่มันซุ่มอยู่ในพุ่มไม้ใกล้ตัวเธอ ทำไมไม่มีใครสังเกตเลยล่ะ..
ระหว่างที่คนผมเงินดึงมีดออกจากศพหมาป่า หมาป่าอีกตัวที่ชั้นััได้ก็พุ่งเข้าใส่เธอทันทีในเวลานั้นเหมือนเวลามันช้าลง ภาพตรงหน้าของชั้นคือคนที่มาช่วยชั้นเอาไว้กำลังตกอยู่ในอันตราย รู้ตัวอีกทีก็ขว้างดาบในมือเข้าใส่มันไปเเล้ว ชั้นทำบ้าอะไรเนี่ยถ้าขว้างไปโดนคนอื่นเขาล่ะก็.. เวลาต่อมาก่อนที่ปลายเล็บมันจะโดนคนผมเงิน ก็ถูกเสียบด้วยดาบเข้าที่กลางลำตัวจนกลิ้งไปตามเเรงกับพื้น
"ระวัง...เอ๊ะ"คนผมเเดงะโขึ้นทันทีที่เห็นเเต่ไม่ทันกับดาบที่ลอยไปเสียบหมาป่าตัวนั้นเเล้ว
ทุกคนหันมาทางนี้ที่นั่งทรุดลงกับพื้นไปอีกครั้ง ในหัวชั้นมีความคิดเเง่ลบมากมาย ต้องโดนด่าเเน่ๆ ทำอะไรไม่คิดเลยชั้นถ้าชั้นปาพลาดไปโดนเธอล่ะก็ ชั้น.. หลับตาปี๋รอรับคำด่าว่า เสียงเดินเข้ามาใกล้ทำเอายิ่งข่มตายิ่งขึ้น จะ จะทำร้ายกันสินะ เเน่ล่ะก็เราเข้าไปจุ้นจ้านไม่เข้าเื่..
"ขอบคุณนะ" เสียงทุ้มนุ่มพูดขึ้น ทำเอาชั้นถึงกับเงยหน้าขึ้นมอง กะ ใกล้ ตรงหน้าชั้นคนผมสีเงินเดินมานั่งอยู่ตรงหน้า เส้นผมสีเงินสะบัดพริ้วตามลม ดวงตาสีน้ำเงินกับโครงหน้าสวย ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนเผลอมองไปเป็ระยะเวลาหนึ่งเลย
"ขะ ขอโทษนะคะ" ไม่รู้ทำไมชั้นก็ขอโทษไปก่อน
"เเล้ว..มาขอโทษทำไมล่ะเนี่ย" เธอยืนขึ้นก่อนจะว่าขึ้น
"เปล่าคะ คือ ขอโทษคะ"
"ไม่เป็ไรหรอกนะ งั้นเราเอาไงกับพวกหมาป่าดี"
"ชะ ชั้นไม่เป็ไร ทุกคนเอาไปเถอะจ๊ะ"
"ทำไมล่ะ"
"ขอโทษคะ ชะ ชั้นไม่เป็ไรหรอก"
พวกเธอหันไปมองกันสองคน ดีเเล้วล่ะชั้นไม่จำเป็ต้องใช้..
"งั้นเซล่ากับเธอเอาไปล่ะกัน" คนผมเงินว่าขึ้นพร้อมชี้มาทางชั้น ทำไมต้องมาให้ค่าชั้น.. ทำเอาชั้นยิ่งสงสัยกับตัวคนตรงหน้ามากขึ้นไปอีก
"งั้นชั้นต้องไปล่าของตัวเองด้วยสินะ"เธอพูดพร้อมวอร์มร่างกายไปด้วย
"ชั้นจะไปช่วยด้วยนะ" คนผมสีเเดงเสนอตัวขึ้น
ชะ ชั้นเองก็อยากจะช่วยด้วย อยากจะรู้จักกันมากกว่านี้
"ชะ ชั้น.." ทว่าปากกลับเเข็งพูดไม่ออก
"เมื่อกี้เธอว่าอะไรหรือเปล่า" คนผมเเดงหันมาหามองกัน
"ปะ เปล่าคะ ชั้นเเค่.."
"ไม่เป็ไรนะ ชั้นฟังเธออยู่" คนผมเงินเดินกลับมาหาชั้นอีกครั้ง เเล้วไม่รู้ทำไมเเค่ได้ฟังเธอพูดก็เหมือนจะใจเย็นลงได้
"คะ คือ ชั้นก็จะช่วยดะ ด้วยคะ"
"อ๋อ ขอบคุณนะ ว่าเเต่เรายังไม่รู้ชื่อกันเลยนี่นะ ชั้น เอลมารีน"
"ชั้นชื่อเซล่าฟีม" คนผมเเดงก็พูดขึ้น
"ชะ ชั้น วิเวียน คะ" ชั้นก้มหน้าก้มตาตอบไป ถึงอย่างงั้นเธอก็ยิ้มตอบรับ เป็รอยยิ้มที่ชั้นไม่มีทางลืมได้ลงเลย
หลังจากนั้นเราก็ออกล่าด้วยกัน เเต่สิ่งที่ได้คือกระต่ายตัวนึงเท่านั้น
"เอาล่ะ เเค่ตัวนี้ก็พอละมั้ง" เอลมารีนยกกระต่ายขึ้นด้วยมือข้างเดียว
"ได้สิ ถ้าเอลมารีนว่าอย่างงั้น" เซล่าฟีมว่าตามนั้น
หลังสรุปกันได้ พวกเราก็ช่วยกันเเบกสัตว์ที่เราล่ากันได้มายังจุดที่พวกผู้ใหญ่ที่ตั้งเเคมป์กันไว้เพื่อคนทดสอบเข้ากลุ่มล่า โดยในตอนที่เราเเบกหมาป่าเข้ามาก็ทำให้เกิดเสียงซุบซิบกันเป็วงกว้างกับคนที่อยู่ที่นั้น
"เฮ้ย หมาป่าสีเทา"
"หมาป่าสีเทา..ขนาดพวกเรายังล่ากันได้อย่างลำบากเลยนะ นี่ตั้งสองตัว.."
"ใครเป็คนจัดการพวกมันกัน"
"ก็คง เอลมารีน นั้นเเหละเด็กนั้นฝึกกับมาธาคนนั้นเชียวนะ"
"เห็นว่ามาธาฝึกด้วยการพาพวกเธอไปจัดการฝูงหมาป่าสีเทามาเเล้วนะเฮ้ย"
"เอลมารีนกับเซล่าฟีมน่ะเหรอ คนที่ใช้ธนูผมเเดงๆใช่ไหม สุดยอด"
"เฮ้ยตามไปดูกัน.." ในจุดตรวจสอบมีคนคอยเช็ดสัตว์ที่ล่ากันมาได้เเล้วคอยเเนะนำ
"พวกเธอ..จัดการหมาป่าพวกนี้จริงเหรอ"
"ก็อย่างที่เห็นคะ" เซล่าฟีมเธอชิงตอบให้อย่างเป็ปกติ ต่างกับชั้นที่ตื่นเต้นกับผู้คนที่มารุมล้อมอย่างสนใจจนทำอะไรไม่ถูก
"อืม ตัวนี้โดนธนูปักหลายเเห่งที่หลัง คงจะล่อให้มันโจมตีเเล้วหลบมาโจมตีสินะดีเเล้ว..อันนี้ของเซล่าฟีมสินะ" เขาพูดขึ้น
"เเล้วหมาป่าอีกตัวล่ะ..สภาพดีมากเลย มีบาดเเผลใหญ่ที่่ท้องเท่านั้นของ เอลมารีน สินะ"เขาผละมาดูอีกตัวก่อนพูดขึ้น ตั้งเเต่เมื่อกี้เเล้วเหมือนว่าทั้ง เอลมารีนกับเซล่าฟีมเป็ที่รู้จักกันมากเลย ชั้นมาอยู่ตรงนี้เนี่ยดีเเล้วเหรอ..
"ไม่ใช่หรอกคะ นั้นฝีมือของวิเวียนเขา" เอลมารีนพูดขึ้น สร้างเสียงฮือฮาขึ้นมาอีกครั้ง
"หะ เดี๋ยวนะจะบอกว่าเธอล่าได้เเค่กระต่ายตัวนี้เหรอ เอลมารีน" ชายคนนั้นยกกระต่ายตัวนั้นขึ้นมาชูถามขึ้น
"คะ ทำไมเหรอ" เอลมารีนไม่สะทกสะท้านตอบกลับไป
"เฮ้ยได้ยินไหม เด็กนั้นล่าได้เเค่กระต่ายวะ"
"เื่ที่เอ็งเล่านี่ เื่เเต่งหรือเปล่า"
"เป็เด็กที่ตั้งความคาดหวังกันไว้เยอะเเท้ๆ"
เสียงซุบซิบในด้านลบตามหลังมาทันที ไม่รู้ทำไมทั้งที่เราเคยชินกับความเห็นเเย่ๆเเบบนี้ เเต่พอเป้าหมายนั้นเป็เอลมารีน เรากลับรู้สึกเจ็บในส่วนลึกภายใน รู้สึกยอมไม่ได้
"คะ คือว่า.." ชั้นตะเบงเสียงขึ้น เเต่ก็มีมือของเอลมารีนยกขึ้นระดับสายตาห้ามเอาไว้
"ขอโทษนะคะ กระต่ายตัวเดียวก็เพียงพอสำหรับหนึ่งคนในหนึ่งมื้อเเล้ว.." เธอหันสายตาไปหากลุ่มคนที่ซุบซิบอยู่
"..สรุปให้เราไปล่าสัตว์กลับมาหรือให้ไปล่า หมาป่ากลับมาคะหนูจะได้ทำตามถูก สำหรับหนูได้บางอย่างกลับมากินมันสำคัญกว่าได้ตัวอะไรมา..หรือเราล่าเพื่อความสนุกหรอกเหรอคะ" เธอเเค่พูดเสียงปกติเเต่กลับดังไปจนทำให้เสียงซุบซิบเงียบลง ถึงกับมีบางคนพยักหน้ารับถึงที่เธอพูด
"ปะ เปล่าชั้นไม่ได้ว่าเเบบนั้น" คนที่ตรวจเช็ดเริ่มเหงื่อตก
"เเล้ว..สรุป พวกเราผ่านไหม" เซล่าฟีมที่เริ่มหงุดหงิดเเล้วถ้าฟังจากน้ำเสียงถามขึ้น
"เเน่นอน ผะ ผ่าน ผ่านอยู่เเล้ว" เขารีบตอบขึ้นทันที พวกเราจึงเดินเเยกออกมาเพื่อเดินต่อไปเข้าหมู่บ้าน
"ขอโทษนะคะ" ชั้นพูดขึ้นระหว่างทางกลับหมู่บ้าน
"เื่อะไรเหรอ?"
"กะ ก็เื่หมาป่า..ถ้าไม่เเบ่งให้ชั้น เอลมารีนก็คง.." ใช่ถ้าเอลมารีนยกกระต่ายตัวนั้นให้ชั้นมันอาจไม่เป็เเบบนี้ เธอคงมีคำชื่นชมมากมายให้กับพวกเธอ..
"หือ ก็เธอเป็จัดการหมาป่าตัวนั้นได้จริงๆนี่นา"
"ก็ใช่คะ...เเต่..ว่า" เอลมารีนหยุดเดินเเล้วเดินมายืนตรงหน้าชั้นทันที
"หมาป่าตัวเเรกโดนลูกธนูของเซล่าจนตายอีกตัวก็เป็เธอเองที่จัดการไม่ใช่เหรอ วิเวียน"
"..."
"ชั้นเเค่เข้าไปปกป้องเธอเท่านั้นล่ะ เธอคิดว่าชั้นเป็คนที่จะไปเเย่งผลงานของคนอื่นงั้นเหรอ"
"มะ ไม่นะ ชั้นไม่ได้คิดอะไรอย่างงั้นจริงๆ" ดูเหมือนชั้นจะทำเธอโกธรซะเเล้ว ทำยังไงดี
"เฮ้อ ชั้นไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงให้ค่าตัวเองน้อยเเบบนี้ เเต่ชั้นเชื่อว่าเธอเป็คนเก่งนะ" ...ชั้นน่ะเหรอ
"อย่างวันนี้เธอก็จัดการหมาป่าตัวนั้นได้เลยนะ" เธอเดินมาลูบผมชั้น ััที่หัวช่างอบอุ่นเหมือนคุณเเม่เลย
"เพราะงั้นเเหละวิเวียนที่เก่งขนาดนี้ช่วยมาจับคู่ เป็คู่หูกับชั้นได้ไหม" เอลมารีนยื่นมือมาทางชั้น
"อ้าว นึกว่าจะจับคู่กับชั้นซะอีก"เซล่าฟีมทักขึ้นมาทันที
"ฮะฮะ เห็นซิลวี่ มาทาบทามเธออยู่ไม่ใช่เหรอ"
"ก็จริงเเหละเเต่ยังไม่ตัดสินใจเลย เอาเถอะ..วิเวียนฝากยัยนี่ด้วยล่ะ"
"ตะ เเต่ว่า.." เซล่าฟีมเธอเดินมากอดคอชั้นพร้อมป้องปากมาที่ข้างหู
"อีกอย่างนะ เป็คู่หูรีนน่ะเหนื่อยจะตายไป ฝากคุมยัยนั้นอย่าให้วิ่งพล่านนักล่ะ.."
"อะไร อะไร นินทาชั้นอยู่เหรอ"
"เปล่าสักหน่อยย เนอะ วิเวียน"
"คะ..ใช่"
"ก่อนอื่นเลย ไม่ต้องสุภาพกันมากก็ได้นะ"
"เเต่ว่า.."
"ลองตั้งชื่อให้กันดีไหม เวียนนา เวีย วีน"
"อะ เอ่อ เรียกเหมือนเดิมเถอะจ๊ะ"
"ก็ได้.."
"เอ๊ะจะว่าไป ชั้นไปได้ดอกไม้สวยๆมาด้วยล่ะ" เซล่าว่าขึ้นขณะเดินมาถึงบ้นตัวเอง เธอเข้าไปในบ้านเเล้วเอาดอกไม้มายื่นให้คนละดอก
"ขอบคุณนะ" เอลมารีนพูดขึ้น
"อะ วิเวียนชั้นไม่รู้ว่าเธอชอบเเบบไหนชั้นให้ดอกนี้ล่ะกัน ที่เธอยื่นมาให้คือ ดอกไม้สีขาว
"ขะ ขอบคุณคะ"
"เเล้วเธอชอบดอกไม้อะไรเหรอ เผื่อเจอจะหามาให้"
"มะ ไม่ต้องลำบากหรอกจ๊ะ ..คือ ชั้นชอบดอกเสน่หา คะ ไม่ๆคือชั้นไม่ได้หวังเื่เกสรมันหรอกนะคะ.."พวกเธอกดดันจนชั้นต้องตอบออกมา เเต่ดูเหมือนพวกเธอจะไม่รู้จักว่าดอกเสน่หาทำอะไรได้ เลยปล่อยผ่านไป
เเละก็เป็อย่างที่เซล่าฟีมว่าวันเเรกที่เราออกล่ากับเอลมารีนเธอก็บุกไปล่าหมาป่า5ตัวกลับมาในวันนั้น สร้างความตื่นตะลึงกับทั้งกลุ่มล่ากระทั่งตัวชั้นเอง...
.
.
.
เเถวริมตลิ่งใกล้เเม่น้ำพวกเรานั่งจับกลุ่มให้วิเวียนเล่าเื่ในอดีตให้ฟัง ชั้นกับมีน่าช่วยกันเเล่เเบ่งส่วนของหมูป่า
"เห ทั้งสามคนมีเื่ราวอะไรเเบบนี้กันด้วยสินะ"
"จะ จ๊ะใช่"
"เเหมที่ให้วิเวียนเป็คนเล่าดีเเล้วล่ะ ชั้นจำไม่ได้ขนาดนั้นเลยนะเนี่ย" ชั้นพูดขณะล้างเนื้อล้างตัวที่เลอะเืให้ไหลไปกับเเม่น้ำ
"ไม่ขนาดนั้นหรอกจ๊ะ" วิเวียนจับเเก้มด้วยหน้าขึ้นสีทันทีที่ได้รับคำชม
"เอลมารีน เครื่องในพวกนี้เอาไงดี" มีน่าถามขึ้น
"ห่อเเยกเลย ตอนนี้เราล่าอะไรได้ก็ต้องกินล่ะนะ"
"เข้าใจเเล้ว" พวกเราใช้วิธีห่อด้วยใบไม้ใหญ่ที่มีผิวลื่น ทั้งเนื้อสัตว์ เขี้ยว หนัง กระทั่งเครื่องใน
"จะว่าไป ตอนนี้พวกซาเรียเป็ยังไงบ้างนะ"
"นั้นสิจ๊ะ" วิเวียนเก็บผลไม้หลายผลเเถวนั้นมาวางไว้อีก
ซ่าา
เสียงน้ำเเตกกระจายด้วยฝ่ามือที่จ้วงบางสิ่งในน้ำจนลอยไปดิ้นบนตลิ่ง
"ว้าย อะไร"
"นั้นมัน ปลาสินะจ๊ะ" วิเวียนคว้ามันไว้ทันทีไม่ให้มันหนีลงน้ำ
"เจอกันอีกเเล้วนะปลาเนี่ย ทำเอาคิดถึงเลย" ชั้นพึมพำคนเดียวจนพวกนางสองคนตามไม่ทันไปเเล้วได้เเต่ยืนงงกับสิ่งที่ชั้นพูด..
"อะ เปล่าไม่มีอะไร เอ๊ะ ได้อีกตัวเเล้ว" ซ่า ชั้นตักปลาจนลอยไปตกใกล้ที่พวกวิเวียนอยู่อีกครั้ง
"เดี๋ยวก่อนชั้นไปหาใบมาห่อปลานี่ก่อน" มีน่าตื่นเต้นวิ่งไปหาใบไม้ไว้ห่อทันที พอเธอกลับมากลายเป็ว่าชั้นจับปลาได้หลายสิบตัว ทำให้เธอเอาใบไม้มาไม่พอจนต้องไปหามาอีกชุดนึง
"ปลาย่างเหรอ..น่าอร่อยจัง ซาเรียปรุงมันได้อร่อยมากเลยนะ" มีน่าเเอบน้ำลายไหลพร้อมห่อด้วยใบไม้เรียงสวยอย่างดี
"เเหม อวดกันเหรอ"ชั้นไม่วายเเอบล้อเธอขึ้นอีกทำเอามีน่าหน้าเเดงขึ้น
"ปะ เปล่านะ เดี๋ยววันนี้เราก็ได้กินเหมือนกันเเหละ"เธอว่าขึ้นทันที
"เอาล่ะ เรากลับกันเลยไหมจ๊ะ"
"นั้นสินะ"
พวกเราช่วยกันหิ้วกันคนละห่อสองห่อ ด้วยที่เรามาอยู่กันค่อนข้างไกลพอไปถึงก็มืดเเล้ว พอพวกเรามาถึงทุกคนที่กำลังตั้งกองไฟทำอาหารกันอยู่ก็มาหาเราทันที
"โธ่ หายไหนมาเนี่ย" ซาเรียเข้ามาคุยกับมีน่าทันที
"ขอโทษนะ เเต่ดูนี่สิได้มาเยอะเลย"
"อะ อืม ดีจัง ว่าเเต่ออกล่าครั้งเเรกเป็ไงบ้าง"
"ตื่นเต้นมากเลย เเต่ชั้นจัดการหมูป่าได้เลยนะ.." ทั้งคู่หลุดไปอยู่ในโลกของตัวเองเเล้ว โดยไม่ทันสังเกต ลูน่าโผล่มาอยู่ข้างหลังชั้นเเล้ว ะโเกาะคอชั้นทันที
"เเง่ง มาสายมากเลยพวกเราเป็ห่วงมากนะ"
"โอ๊ย ขอโทษๆ เเต่เราก็ได้ของมาเยอะเลยนะ" ชั้นว่าพร้อมชูห่อใบไม้ขึ้น โรเซ่เลยมารับเนื้อไปเก็บไว้
"อ๋อ เซเรีย"มีน่าพูดขึ้น
"หือมีอะไรเหรอ"
"เราได้ปลามาด้วยช่วยทำให้กินเหมือนครั้งก่อนหน่อยสิ"
"อืม ได้สิ เอ๊ะ เยอะจังน่าจะเเบ่งกินได้ทุกคนเลย" ทั้งคู่ยังอยู่ในโลกกันสองคนจนพวกเราเเอบมอง
ในมื้อนี้ ปลาย่างที่เซเรียทำก็ได้กินกันทุกคนก่อนจะได้เเอบไปลงความเห็นกันว่า มันก็รสชาติเหมือนปลาย่างปกตินั้นเเหละ...
----------------------------------------------------
เเหมของที่คนที่ชอบทำให้อะไรก็หวานอร่อยกว่าปกติไปหมดเเหละครับ55 เื่ตอนนี้หวังว่าจะทำให้ทุกคนรู้จักวิเวียนมากเลยนะครับ ยังไงก็ฝากคอมเมนต์ กดหัวใจ กดเข้าชั้น เป็กำลังใจให้ผมกันต่อไปนะครับ เจอกันตอนหน้าครับ
67K
![เจ้าของร้านพิศวง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721126392_62129049.webp)