ผมกลับเข้ามาในคอนโดของเฮียคิมอีกครั้งหลังจากพยายามหลบหน้าเ้าของห้องมาเกือบอาทิตย์ เพียงแต่ตอนนี้คิดได้แลิงว่าถึงเวลาเผชิญหน้ากับความจริงงสักที ผมจะไม่หนีอีกต่อไป
คิมหรือคิมหันษ์ ชายหนุ่มผิวขาว รูปร่างสูงโปร่ง อย่างผู้ชายสุขภาพดีเพราะออกกำลังกายตลอด ใบหน้าคมรับกับจมูกโด่งเป็สัน กำลังนั่งอยู่ที่โซฟาในห้องรับแขก
“หนู…” เมื่อเปิดประตูผ่านคีการ์ดเข้ามาในห้องหรู่ กลับเจอกับคนตัวโตที่นั้งมองมาที่ตน ได้ยินเสียงเรียกตัวเองร่างเล็กก็รีบหันหน้าเ้าประตูแผ่นหลังอบบางหันหลังให้คนที่นั่งรออยู่ ‘เฮียอยูที่ห้องเหรอ เฮียอยู่นี่ได้ยังไงอ่า… ไหนพี่รักษ์บอกรินทร์ว่าเฮียอยู่ที่ทำงาน’
เมื่อรู้ตัวว่าโดนพี่ชายตัวเองหลอกเข้าให้แล้วก็ค่อยๆหันกลับมามองคนที่นั่งมองกันอยู่ที่โซฟาตัวยาว ดวงตาสองคู่พานซบกันพอดี ‘เฮียยังหล่อเหมือนเดิม ดูดีเหมือนเดิม’ เขาช่างน่าหลงไหลเหลือ แต่กลับเป็ผมเองที่หลบตาคู่นั่น ยอมรับเลยว่าดวงตาของเฮียมันมีอิทธิพลกับผมมากจริงๆ
“เฮีย！ เฮียไม่ไปทำงานเหรอคับ" ใบหน้าคมพยักหน้ารับ มือหนาตบเบาๆลงบนโซฟาข้างๆ ตัว
"หนูหายไปไหนมา" คนตัวเล็กไม่ได้ตอบอะไรออกไป ทำเพียงเดินเข้ามานั่งลงข้างคนตัวโตเงียบๆ สองมือเล็กกุมเข้าหากันด้วยความประม่า
“รักษ์บอกว่าหนูจะย้ายออก”
“พี่รักษ์บอก ช่ายครับ หนูไม่อยากรบกวนคุณอีกแล้ว แค่ที่ผ่านมาหนูก็รอบกวนคุณมามากพอแล้ว ”คนตัวเล็กตอบออกไปด้วยอารมณ์โกรธนิดๆ
“เฮียไม่เคยคิดแบบนั่น ทุกอย่างที่ทำให้หนู เฮียเต็มใจ” ต่างคนต่างเงียบกันไปสักพัก
“หึ ใช่เหรอคับ”
“เฮียไม่เคยโกหกหนู”
“เพราะหนูเป็น้องพี่รักษ์ใช่ไหม ที่มาทำดีด้วยเพราะหนูเป็น้องพี่รักษ์ใช่ไหมคับ น้องของคนที่คุณรัก ” ไม่มีเสียงตอบปฏิเสธ เกิดความเงียบขึ้นมาอีกครั้งระหว่างสองคน
“หึ!” น้ำตาหยดใส่ไหลลงมาอ่าบแก้มขาว มือบางยกขึ้นปัดมันออกลวกๆ เ็ปกับความรู้สึกตอนนี้เหลือเกินได้หลับตาลงช้าๆ ในหัวมีแต่ภาพในความทรงจำที่ไม่อาจลบออกไปได้เลย
ย้อนกลับไปเหตุการณ์ก้อนหน้านั่น………..
หนึ่งอาทิตย์ก่อนหน้า
หลังจากเลิกเรียน ผมที่ไม่ได้เจอพี่ชายตัวเองเลยตั้งพี่ออกจากโรงพยบาล ไม่ได้เจอกันมาหลายวัน วันนี้ก็เลยแวะมาหาพี่ชายที่บริษัท แต่ดันลืมบอกพี่ว่าจะมาหา เมื่อไม่ได้บอกเอาไว้ล่วงหน้าด้วยอยากมาเซอร์ไพร
พาตัวเองก้าวเข้ามาในตึก ขึ้นลิฟมายังชันผู้บริหาร ก็เจอเข้ากับเลขาพี่รักษ์พอดี
“คุณหนูริทร์ มาหาคุณรักษ์เหรอคับ" เลขาหน้าห้อของพี่รักษ์ ซึ่งกำลังเก็บของเตรียมจะกลับบ้าน เอยทักขึ้น ทำให้ผมหยุดชงัก เหลือบมามองนาฬิกาบนข้อมือตัวเอง ได้เวลาเลิกงานพี่รักษ์พอดี
“สวัสดีครับพี่ป่า พี่รักษ์อยู่ข้างในใช่ไหมคับ”
“ใช่คับ คุณคิมก็อยู่ข้างในด้วยนะคับ” พยักหน้ารับเบาๆ ‘เฮียก็อยู่เหรอดีเลย’
"ให้พี่พาเข้าไปไหมคับ"
"งือ ไม่เป็ก็ได้คับเดี่ยวผมเข้าไปเองดีกว่า ขอบคุณนะคับพี่ป่า"
“งั้นพี่ขอตัวกลับก่อนนะคับ” ผมยืนส่งพี่ป่ากลับบ้านก่อนจะเดินไปที่ประตู
แกรกกกกกก!!! เสียงเปิดประตู พร้อมกลับภาพที่ทำให้หัวใจของผมแตกสลาย มือบางสั่นไหว หน้าชามือชาไปหมด
"ขอเราพิสูจน์เถอะรักษ์" เฮียคิมคนที่ผมรัก คนรักของผม กำลังกดจูบลงบนเรียวปากอิ่มอมชมพูของพี่รักษ์ พี่ชายของผม ที่ตอนนี้กำลังฟุบหลับอยู่บนโต๊ะทำงาน ไม่ได้รับรู้เลยว่าตอนนี้ได้เกิดความเงียบอึดอัดขึ้นมาในห้องสี่เหลียมเเห่งนี้
“เฮีย เฮียทำอะไรคับ” กว่าผมจะหาเสียงตัวเองเจอ น้ำตาหยดใส่ไหลลงมาเต็มหน้า
คนที่มีชนักติดหลังหันมามองผมด้วยความใ ก่อนจะเดิมมากุมมือข้อมือบางแล้วลากพาเดินออกมาจากห้อง ผมไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าถูกเฮียพามายืนอยู่ที่บันไดหนีไฟได้ยังไง เหมือนว่าสติที่มีมันหายไปโดยที่ผมควบคุมไม่ได้ ผมไม่อยากร้องไห้ ผมอาจจะเข้าใจผิด
เกิดความเงียบขึ้นระหว่างเราสองคน เมื่อเฮียเอาแต่เงียบและไม่ยอมพูดอะไรออกมาเลย เป็ผมที่หาเสียตัวเองเจอและได้เอยถามออกไป
“ทำไมคับเฮีย หือ หือ” น้ำตายังคงไหลไม่หยุด มือหนาเกลียน้ำตาบนใบหน้าของผม เฮียดึงผมเข้าไปไว้ในอ้อมกอด ปลอบผมเบาๆ
“ทำไมคับ หือ หื หื มันเกิดอะไรขึ้นเหรอคับ เฮียกับพี่รักษ์ "
“ เฮียทำแบบนั่นทำไมคับ หือ ”
“หือ หือ หือ ทำไม "
ไม่มีคำตอบจากคนที่ผมรัก เค้าทำเพียงกอดผมเอาไว้ในอ้อมกอดเท่านั่น
3K
