"ข้าวฟ่างเสร็จหรือยังเดี๋ยวไม่ทันคลาสแรกนะ"
"เสร็จแล้วรอแป๊บนะฮานะ"
เราข้าวฟ่าง นิรชา เกิดดี เรียนปี1ที่มหาวิทยาลัยชื่อดังในเมืองโตเกียวครอบครัวเรามีฐานะปานกลางไม่ได้ร่ำรวยอะไร แต่ที่เราได้มาเรียนถึงที่นี่เพราะเราสอบชิงทุนได้ มันเป็ความฝันั้แ่เด็กของเราที่อยากมาเรียนที่นี่ เราโชคดีที่มีเพื่อนน่ารักอย่างฮานะที่ให้เรามาอาศัยอยู่ที่บ้านของเธอ
"ทำอะไรถึงช้าล่ะ"ฮานะถามเราขณะใส่รองเท้ากำลังเตรียมตัวจะไปขึ้นรถ เรารู้จักกับฮานะั้แ่เรียนอยู่อนุบาล ฮานะเป็ลูกครึ่งไทยญี่ปุ่นแม่ของฮานะเป็คนไทยส่วนพ่อเป็คนญี่ปุ่นเราสนิทกันเพราะบ้านเราอยู่ติดกันไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด เรากลายเป็เพื่อนรักคู่ปาท่องโก๋ก็ว่าได้ จนอายุ15 แม่ของฮานะเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งทำให้คุณพ่อของฮานะย้ายถิ่นฐานกลับมาอยู่ที่ญี่ปุ่น ตอนเราจากกันแรกๆ เราร้องไห้คิดถึงกันทุกวันและเราบอกกับตัวเองว่าจะสอบชิงทุนเพื่อไปเรียนที่ญี่ปุ่นให้ได้
"วันนี้เราทำกระเพรากุ้งน่ะทำเยอะเลยนะเอาไปฝากพวกนั้นด้วย"
"ขยันจริงนะแม่เชฟกะทะเหล็ก"
"ก็เรายังไม่คุ้นกับอาหารที่นี่นี่นา"
"อยู่มาจะปีหนึ่งแล้วยังไม่คุ้นอีกหรอ"
"ก็มันไม่ถูกปากนิ ไปกันเถอะเดี๋ยวสาย" เราเป็คนชอบทำอาหารมาก เลยทำข้าวกล่องไปกินทุกวันแล้วก็ทำไปเผื่อเพื่อนในกลุ่มด้วย เพื่อนในกลุ่มเรามีกัน7คน มีแค่เรากับฮานะที่เป็ผู้หญิงส่วน5คนที่เหลือเป็ผู้ชายหมด กลุ่มเราเรียกว่ารวมดาวคณะเลยก็ว่าได้ ไปที่ไหนกลายเป็จุดสนใจของที่นั่น จนบางครั้งเราไม่อยากเดินไปกับพวกเขาเลยมันเหมือนถูกจับตามองตลอดเวลา ไม่นานเราก็มาถึงมหาลัยเรารีบเข้าไปในคลาสโดยที่เพื่อนกลุ่มผู้ชายนั่งรออยู่ก่อนแล้ว
"มาช้านะวันนี้"ชินดึงฮานะไปนั่งข้างๆ นอกจากจะเป็เพื่อนในกลุ่มแล้วสองคนนี้ยังเป็แฟนกันอีกด้วย
ชิน หรือ โคบายาชิ ชิน เป็หนุ่มหล่อที่บ้านรวยเวอร์ มีความเป็ผู้นำในกลุ่มสูง หล่อขาวสูงเรียนเก่ง เป็นักกีฬาบาสเกตบอลของมหาลัย ชินกับฮานะคบกันจะ1ปีแล้ว ฮานะเป็ผู้หญิงตัวเล็กน่ารักผิวขาวใสออร่าอยู่ใกล้ใครก็ชวนให้ตกหลุมรัก
"ก็ข้าวฟ่างสิช้ามัวแต่ทำอาหาร"
"ข้าวฟ่างเพื่อนรักวันนี้ทำอะไรมาให้เรากินเอ่ย"โทรุหนุ่มขี้เล่นที่สุดในกลุ่มถามข้าวฟ่าง โทรุ หรือ อิริเอะ โทรุ หนุ่มหล่อทะเล้นชอบมีเื่มาให้เพื่อนหัวเราะตลอดเวลา โทรุเป็นักบาสของมหาลัยเป็ที่กรี๊ดกร๊าดในหมู่สาวๆ เป็กันเองเข้าหาง่ายแฟนคลับเลยเยอะมาก
"วันนี้เราทำกระเพรากุ้งนะ"
"ว้าวของชอบเราเลย"ยูไคพูดขึ้น ยูไค หรือ นากามาย่า ยูไค หนุ่มลูกครึ่งญี่ปุ่น อเมริกา นักร้องนำของวงมหาลัย
เขามีเสียงที่ไพเราะร้องเพลงไหนก็ทำให้คนฟังอินไปกับเขาตลอดเวลา หล่อลูกครึ่งหน้าขาวสูงใครเห็นก็อยากอยู่ใกล้
"อยากให้ถึงเที่ยงเร็วๆ ใช่ไหมว่ะริว"
เรย์ หรือ คาวากุชิ เรย์ พูดขึ้น หนุ่มหล่ออบอุ่นนักกีฬาแบตมินตันของมหาลัย หล่อขาวตี๋ พูดน้อยสุดแต่เป็คาสโนว่าตัวพ่อของกลุ่มเราเลย
"คงงั้น"เป็ริวที่พูดตอบ นากามูระ ริว หนุ่มหล่อฮอตอันดับต้นๆ ของมหาลัยไม่แพ้ชิน ในกลุ่มว่าเรย์พูดน้อยแล้วถ้าเจอริวที่หน้านิ่งแล้วบอกเลยว่าเรย์ดูพูดเยอะกว่าขึ้นมาทันที ในกลุ่มเราพูดกับริวน้อยที่สุดเขามักชอบทำหน้าตายเวลาเจอเรา ฮานะ ริว ชิน ทั้ง3คนเป็เพื่อนกันมาก่อนั้แ่เรียนม.ปลายพวกเขาเรียนที่เดียวกัน และที่สำคัญชินกับริวชอบผู้หญิงคนเดียวกันนั่นคือฮานะ แต่มิตรภาพความเป็เพื่อนทำให้ริวและชินไม่สามารถตัดขาดความเป็เพื่อนรักกันได้
ฮานะนั่งลงข้างชินทำให้ข้าวฟ่างเลยต้องนั่งเก้าอี้ตัวที่ว่างข้างๆ ริว ไม่นานอาจารย์ก็เข้ามาสอนทุกคนจึงตั้งใจเรียน ในที่สุดมื้อเที่ยงที่ทุกคนรอคอยก็มาถึง พวกเขาพากันเดินไปที่โรงอาหารที่ตอนนี้คนเต็มโรงอาหารไปหมดเมื่อกลุ่มพวกเขาปรากฏตัวขึ้นจึงเรียกสายตาของทุกคนได้เป็อย่างดี
"นั่งนี่แล้วกันนะ"ชินบอกทุกคน
"ฮานะเอาน้ำไรเดี๋ยวชินไปซื้อให้"
"เอาสตอเบอร์รี่ปั่นก็ได้"
"แล้วข้าวฟ่างเอาไรไหม"ชินหันมาถามข้าวฟ่าง
"ไม่เป็ไรชินเดี๋ยวข้าวฟ่างไปดูเอง"
"เราจะไปซื้อน้ำพอดีเดี๋ยวเราซื้อมาให้น้ำส้มปั่นใช่ป่ะ"โทรุพูดกับข้าวฟ่าง
"ขอบใจนะโทรุเพื่อนรักรู้ใจเราที่สุด"
"ตอบแทนอาหารมื้ออร่อยไง"
"ฟ่าง ฮานะไปเข้าห้องน้ำแป๊ปนะไปด้วยกันไหม"
"ไม่ล่ะฮานะไปเถอะ"
ตอนนี้ทั้งโต๊ะเหลือข้าวฟ่างกับริวอยู่แค่2คน ทำให้บรรยากาศในโต๊ะเงียบลงทันที ทำเอาข้าวฟ่างแทบอยากจะละลายหายตัวไปจากตรงนี้บอกเลยว่าเธออึดอัดมาก