ไต้หลัวเฟิงราชวงค์สองสายเลือด

แสงสีขาวห่อหุ้มร่างเล็กของออก้า

ก่อนที่ร่างของเขาจะถูกส่งออกไปไกลจากหมู่บ้าน

ไกลจนไม่รู้ว่าเขากำลังมุ่งหน้าไปที่ใด

ไม่มีจุดหมาย

ไม่มีใครรออยู่ข้างหน้า

มีเพียงสร้อยคอที่ชายชราทิ้งไว้ให้และแหวนที่นิ้วชีและยังมีกำไลข้อมือที่ปู่บอกว่าติดตัวมา๻ั้๫แ๻่ตอนเด็ก

ออก้าลืมตาขึ้นอีกครั้ง

เขาพบว่าตัวเองอยู่กลางป่าที่ไม่คุ้นเคย

รอบตัวมีเพียงต้นไม้สูงใหญ่

เสียงแมลงยามค่ำคืน

และความเงียบที่ทำให้หัวใจของเด็กชายหวาดกลัว

"คุณปู่..."

เสียงเล็ก ๆ ของเขาสั่นเครือ

แต่ไม่มีเสียงตอบกลับมา

ออก้าพยายามลุกขึ้น

แม้ร่างกายจะเหนื่อยล้า

แต่เขายังคงเดินต่อไป

เพราะคำพูดสุดท้ายของชายชรายังคงดังก้องอยู่ในหัว

"จงมีชีวิตต่อไป..."

เขาเดินไปเรื่อย ๆ

จนความหิวเริ่มกัดกินร่างกาย

ออก้าพยายามหาอาหารจากผลไม้ในป่า

แต่เขาไม่รู้ว่าอะไรสามารถกินได้

และอะไรคือสิ่งอันตราย

ในขณะที่เขากำลังเดินผ่านพุ่มไม้...

เสียงกิ่งไม้หักดังขึ้นด้านหลัง

กรอบ...

ออก้าหยุดนิ่ง

หัวใจเต้นแรง

จากเงามืดของป่า

ดวงตาสีเหลืองคู่หนึ่งค่อย ๆปรากฏขึ้น

สัตว์ป่าขนาดใหญ่กำลังจ้องมองเขา

มันคำรามต่ำ ๆ

พร้อมกับเดินเข้ามาช้า ๆ

ออก้าก้าวถอยหลัง

แต่ด้านหลังของเขากลับเป็๞หน้าผาสูง

ไม่มีทางหนี

"ไม่..."

เขากำสร้อยคอของคุณปู่แน่น

ร่างกายสั่นด้วยความกลัว

แต่ในวินาทีนั้น...

คำพูดของชายชราก็ดังขึ้นอีกครั้ง

"จงมีชีวิตต่อไป..."

ออก้ากัดฟัน

ก่อนจะหันหลังวิ่งหนีเข้าไปในป่า

สัตว์ป่าพุ่งตามหลังมา

เสียงฝีเท้าของมันสั่น๼ะเ๿ื๵๲ไปทั่วทั้งป่า

ออก้าวิ่งสุดกำลัง

ล้มลงหลายครั้ง

ถูกกิ่งไม้ขีดข่วน

แต่เขาไม่หยุด

เพราะตอนนี้...

เขารู้แล้วว่า

ถ้าหยุดเดิน

เขาอาจไม่มีโอกาสได้ทำตามคำสัญญาอีก

สุดท้ายออก้า๷๹ะโ๨๨ลงจากเนินดินเล็กๆ

กลิ้งไปตามพื้นหญ้า

จนหลุดออกมาถึงบริเวณลำธาร

สัตว์ป่าหยุดอยู่ตรงชายป่า

มันจ้องมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนจะค่อย ๆ ถอยกลับเข้าไปในความมืด

ออก้านอนหอบอยู่ริมลำธาร

ร่างกายเต็มไปด้วยรอยแผล

แต่เขายังมีชีวิตอยู่

ออก้าคุกเข่าลงและก้มดื่มน้ำด้วยความกระหาย

แต่ในขณะที่เขามองเงาสะท้อนบนผิวน้ำ...

เขากลับต้องหยุดนิ่ง

เด็กที่เคยมีผมสีน้ำเงิน

และมีเส้นผมสีแดงแซมอยู่เล็กน้อย...

ได้เปลี่ยนไปแล้ว

ตอนนี้เส้นผมของเขากลายเป็๲สีดำสนิท

มีเพียงประกายสีแดงบางส่วนที่ยังหลงเหลืออยู่

ออก้าแตะเส้นผมของตัวเองด้วยความสับสน

"นี่มัน..."

เขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

แต่เขารู้เพียงอย่างเดียว...

หลังจากคืนที่สูญเสียทุกอย่าง

ตัวเขาเองก็เปลี่ยนไปเช่นกัน

หลังจากเดินทางต่ออีกหลายวัน...

ออก้าเริ่มเรียนรู้การอยู่ในป่า

เขารู้ว่าต้องระวังเสียงรอบตัว

รู้ว่าต้องเก็บอาหารไว้

และรู้ว่าโลกใบนี้...

ไม่ได้ใจดีกับคนที่อ่อนแอ

ในที่สุด...

เขาก็มาถึงเมืองแห่งหนึ่ง

เมือง๬ั๹๠๱สายรุ้ง

หนึ่งในสี่สำนักใหญ่

เมืองใหญ่ที่เต็มไปด้วยผู้คนและการค้าขาย

แต่เด็กชายที่เดินเข้ามา...

กลับไม่มีใครสนใจ

เสื้อผ้าของเขาขาดรุ่งริ่ง

ร่างกายเต็มไปด้วยฝุ่นและ๤า๪แ๶๣

สภาพไม่ต่างจากเด็กเร่ร่อนคนหนึ่ง

ผู้คนเดินผ่านไปมา

บางคนมองด้วยความสงสาร

บางคนมองแล้วเดินจากไป

ออก้ายืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน

มือหนึ่งจับสร้อยคอที่คุณปู่ทิ้งไว้ให้แน่น

เขาไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็๞อย่างไร

ไม่รู้ว่าตัวเองคือใคร

และไม่รู้ว่าโชคชะตากำลังรอเขาอยู่ที่ไหน

แต่เด็กชายคนนี้ยังคงก้าวเดินต่อไป

เพราะเขายังมีคำสัญญาหนึ่งเดียว...

ที่จะต้องรักษาไว้