ยามเฝ้าประตูระดับพระเจ้า

เช้าวันรุ่งขึ้น ทั่วทั้งเมืองหลวงแคว้นจ้าวตกอยู่ในความโกลาหล ข่าวใหญ่ที่กลบกระแสงานประลองยุทธ์ไม่ใช่เรื่องใครชนะใคร แต่เป็นเรื่องการหายสาบสูญอย่างปริศนาของ "สำนักพันธมิตรพันศาสตรา"

"เจ้าได้ยินไหม? เมื่อคืนมีคนเห็นแสงไฟประหลาดพุ่งขึ้นฟ้า!" "ใช่ๆ! ข้าเห็นกับตา ราชันย์ศาสตราเถียซาน กับลูกศิษย์นับร้อย ลอยละลิ่วขึ้นไปบนท้องฟ้า ร้องโหยหวนขอความช่วยเหลือจนลับสายตาไปเลย!" "ข้าได้ยินมาว่าพวกเขาไปหาเรื่อง สำนักเฝ้าประตู... นี่มันต้องเป็นวิชาสาปส่งวิญญาณของสำนักนั้นแน่ๆ น่ากลัวเกินไปแล้ว!"

สายตาของผู้คนในสนามประลองวันนี้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เมื่อกลุ่มของ หลี่หมิง เดินเข้ามา ไม่มีใครกล้าสบตา หรือแม้แต่เดินเฉียดใกล้ พวกเขาแหวกทางให้ราวกับกำลังต้อนรับพญามัจจุราช

ซ่งฉือนั่งหน้าซีดอยู่บนอัฒจันทร์ มือที่ถือถ้วยชาสั่นระริก "โชคดี... โชคดีที่ข้าเชื่อสัญชาตญาณตัวเอง ไอนิรนามนั่นกับอาจารย์ของมันเป็นตัวอันตรายระดับปีศาจ!"

การแข่งขันดำเนินมาถึงรอบ 16 คนสุดท้าย คู่เอกของช่วงเช้าคือการพบกันระหว่าง นิรนาม (เย่ฟาน) จากสำนักเฝ้าประตู และ "เฟิงเทียน" ศิษย์เอกอันดับหนึ่งจาก สำนักวิหคอัคคี

เฟิงเทียนเป็นชายหนุ่มรูปงามสวมชุดคลุมขนนกสีแดงเพลิง เขาอยู่ระดับ ขั้นที่ 5 (ขั้นนภา) เช่นเดียวกับซ่งฉือ แต่มีความโดดเด่นเรื่องความเร็วและการโจมตีทางอากาศที่ยากจะรับมือ

"นิรนาม..." เฟิงเทียนเอ่ยเสียงเรียบขณะยืนประจันหน้าบนเวที "ข้าได้ยินกิตติศัพท์ของสำนักเจ้ามาเยอะ แต่บนเวทีนี้ กฎคือห้ามใช้วิชาลอบกัด ข้าจะพิสูจน์ให้เห็นว่าความเร็วของ 'วิหคอัคคี' เหนือกว่าแรงดิบของเจ้า!"

"เริ่มการประลอง!"

ฟึ่บ!

ทันทีที่สิ้นเสียง เฟิงเทียนหายตัวไปจากสายตา ทิ้งไว้เพียงรอยไหม้บนพื้นเวที เขาเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงวนรอบตัวเย่ฟาน สร้างภาพติดตาไฟลุกโชนนับสิบร่าง "กรงเล็บวิหคเพลิง!"

เฟิงเทียนพุ่งเข้าโจมตีจากมุมอับ เย่ฟานขยับตัวด้วย ก้าวย่างอัสนี หลบหลีกได้อย่างทันท่วงที ทั้งคู่ผลัดกันรุกรับด้วยความเร็วที่ตามองไม่ทัน เกิดเสียงปะทะดัง ปั้ก! ปั้ก! ปั้ก! ต่อเนื่อง

การต่อสู้เป็นไปอย่างสูสี เฟิงเทียนใช้ปราณไฟผสานกระบวนท่า ส่วนเย่ฟานใช้ร่างกายที่แข็งแกร่งรับมือ แต่เฟิงเทียนเริ่มหงุดหงิดที่โจมตีไม่โดนจุดตายเสียที

"เก่งมากที่ตามความเร็วภาคพื้นดินของข้าทัน... แต่ถ้าเป็นบนนี้ล่ะ!"

เฟิงเทียนกระโดดถอยหลัง ก่อนจะระเบิดปราณไฟมหาศาลออกมาจากแผ่นหลัง ก่อรูปร่างเป็นปีกนกไฟขนาดใหญ่สองข้าง "ปีกเพลิงเริงระบำ!"

ร่างของเฟิงเทียนลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า สูงจากพื้นเวทีกว่ายี่สิบเมตร เขามองลงมาที่เย่ฟานด้วยสายตาของผู้เหนือกว่า "ฮ่าๆๆ! มนุษย์ที่เดินดินอย่างเจ้า จะเอามือที่ไหนมาเอื้อมจับวิหคบนฟ้า! รับไปซะ! ฝนธนูเพลิง!"

เฟิงเทียนสะบัดปีก ขนนกไฟนับร้อยดอกพุ่งลงมาใส่เย่ฟานดุจห่าฝน เย่ฟานต้องใช้ กายาพริ้วไหว หลบหลีกอย่างจ้าละหวั่น พื้นเวทีระเบิดเป็นหลุมบ่อไฟลุกท่วม

"จบกัน..." ผู้ชมต่างคิด "นิรนามบินไม่ได้ เขาเป็นแค่เป้านิ่งให้เฟิงเทียนยิงเล่นเท่านั้น"

เฟิงเทียนยิ้มกริ่ม "ยอมแพ้ซะ! ระยะห่างนี้เจ้าทำอะไรข้าไม่ได้หรอก!"

เย่ฟานหยุดวิ่งหลบ เขายืนนิ่งท่ามกลางกองไฟ เงยหน้ามองเฟิงเทียนที่ลอยตัวอยู่ "เจ้าคิดว่า... ท้องฟ้าเป็นของเจ้าคนเดียวงั้นรึ?"

เย่ฟานย่อตัวลงเล็กน้อย ก่อนจะดีดตัวขึ้นไปในอากาศ "กระโดดสูงไปก็เท่านั้น เดี๋ยวก็ตกลงมา!" เฟิงเทียนหัวเราะเยาะ

แต่ทว่า... ร่างของเย่ฟานไม่ได้ตกลงมา เมื่อแรงส่งหมดลง เย่ฟานกลับ "เตะอากาศ" จนเกิดเสียงดัง ปัง! สร้างแรงอัดอากาศรองรับฝ่าเท้า แล้วพุ่งทะยานสูงขึ้นไปอีกขั้น!

ปัง! ปัง! ปัง!

เย่ฟานวิ่งไต่ขึ้นไปบนอากาศราวกับมีบันไดที่มองไม่เห็น "ทะยานนภา"

"อะไรกัน! เขาเหาะได้โดยไม่ต้องใช้ปราณ!" เฟิงเทียนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

พริบตาเดียว เย่ฟานก็พุ่งขึ้นมาอยู่ระดับเดียวกับเฟิงเทียน ความตกใจทำให้เฟิงเทียนตอบสนองช้าไปเสี้ยววินาที เย่ฟานเกร็งนิ้วชี้ พุ่งเข้าใส่ไหล่ขวาของเฟิงเทียน

"ดัชนีทลายสวรรค์!"

เฟิงเทียนพยายามเบี่ยงตัวหลบด้วยสัญชาตญาณ แต่ความเร็วของเย่ฟานเหนือชั้นกว่า นิ้วแข็งแกร่งเจาะทะลุเกราะปราณไฟและเสียบเข้าที่หัวไหล่ของเฟิงเทียนจนเลือดพุ่ง

"อ๊ากกก!" เฟิงเทียนร้องลั่น เสียจังหวะการบินจนเกือบร่วง แต่เขากัดฟันกระพือปีกถอยห่างออกมาได้ทัน

เฟิงเทียนกุมบาดแผลที่ไหล่ แววตาเปลี่ยนจากดูถูกเป็นเคร่งเครียดและยอมรับ "ข้าประมาทเจ้าเกินไป... ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะมีวิชาเดินอากาศที่พิสดารเช่นนี้ ดีล่ะ! ข้าจะไม่กั๊กฝีมืออีกต่อไป!"

เฟิงเทียนเร่งพลังปราณขั้น 5 จนถึงขีดสุด ไฟสีแดงเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้ม อุณหภูมิรอบสนามสูงขึ้นจนอากาศบิดเบี้ยว "เคล็ดวิชาลับ: พญาวิหคเพลิงผลาญโลกันตร์!"

เฟิงเทียนห่อหุ้มร่างกายด้วยเปลวเพลิงสีน้ำเงิน พุ่งดิ่งลงมาจากท้องฟ้าด้วยความเร็วสูงสุด เหมือนอุกกาบาตลูกใหญ่ที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่งให้เป็นจุน เป้าหมายคือร่างของเย่ฟานที่ลอยตัวอยู่กลางอากาศ

เย่ฟานมองดูศัตรูที่พุ่งเข้ามา เขาหลับตาลงชั่วครู่ รวบรวมสมาธิและพลังกายทั้งหมด ผสานวิชาทั้ง 6 รูปแบบ เข้าด้วยกันจนถึงจุดสมบูรณ์แบบ

หลี่หมิงที่นั่งกินถั่วต้มอยู่ข้างล่างยิ้มมุมปาก "ถึงเวลาจบหลักสูตรแล้วสินะ..."

เย่ฟานลืมตาขึ้น กำหมัดทั้งสองข้างวางซ้อนกันที่หน้าอก ปล่อยคลื่นกระแทกมหาศาลที่มองไม่เห็นออกมา "รูปแบบที่ 7 ท่าไม้ตายลับ: หมัดหกราชันย์"

ตู้มมมมมมมมม!

คลื่นกระแทกสุญญากาศขนาดมหึมาพุ่งออกจากหมัดของเย่ฟาน ปะทะเข้ากับร่างพญาวิหคเพลิงของเฟิงเทียนกลางอากาศ!

เปลวเพลิงสีน้ำเงินถูกคลื่นกระแทกเป่าจนแตกกระจาย พลังทำลายล้างทะลุผ่านร่างกายของเฟิงเทียนไปถึงอวัยวะภายในโดยตรง

"อึก... แค่ก!" เฟิงเทียนกระอักเลือดออกมาตาเหลือก ร่างกายของเขาหยุดชะงักกลางอากาศ ก่อนจะร่วงหล่นลงสู่พื้นเวทีดั่งนกปีกหัก

ตุบ!

ฝุ่นตลบอบอวล เมื่อฝุ่นจางลง ภาพที่ปรากฏคือเย่ฟานที่ค่อยๆ ร่อนลงมายืนบนพื้นอย่างนิ่มนวล ส่วนเฟิงเทียนนอนหมดสติอยู่ห่างออกไป

กรรมการรีบวิ่งเข้าไปดูอาการ ก่อนจะประกาศเสียงสั่น "ผู้ชนะ... นิรนาม จากสำนักเฝ้าประตู! ผ่านเข้ารอบ 8 คนสุดท้าย!"

เสียงเชียร์ดังกึกก้องสะท้านฟ้า เย่ฟานยืนสงบนิ่งท่ามกลางสายตาชื่นชมและความหวาดกลัว เขาได้พิสูจน์แล้วว่าวิชาของเขาไม่ใช่แค่ลูกไม้ตบตา แต่คือของจริงที่สยบได้แม้กระทั่งจ้าวเวหา