ดวงอาทิตย์กำลังลับขอบทะเลทรายกรานเดล แสงสีส้มแดงทอดยาวไปทั่วผืนทรายอันเวิ้งว้าง หลังจากช่วยเด็กเอลฟ์ออกมาจากขบวนค้าทาส
ภาคินจึงเปลี่ยนเส้นทางทันที จากเดิมที่เดินทางคนเดียว ตอนนี้กลับกลายเป็มีเด็กเอลฟ์ติดตามมาถึงเจ็ดคน รวมถึงไซเรน่า นักรบหญิงแห่งทะเลทราย แม้เธอจะไม่ได้เป็เอลฟ์ แต่ดูเหมือนเธอจะรู้จักเส้นทางในเขตชายแดนตะวันตกดีพอสมควร เด็กเอลฟ์ตัวเล็กคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ภาคิน เธอมีผมสีเงินอ่อน ดวงตาสีฟ้าใส
ชื่อของเธอคือ “เอลิน”
“พี่ภาคิน…”
“พวกเราจะกลับถึงซิลวาเรียจริง ๆ ใช่ไหม”
ภาคินยิ้มบาง ก่อนลูบหัวเธอเบา ๆ
“ถึงแน่นอน”
“ไม่มีใครแตะพวกเธอได้อีกแล้ว”
เด็กเอลฟ์หลายคนเริ่มมีสีหน้าสบายใจขึ้น ั้แ่ถูกจับมา นี่อาจเป็ครั้งแรกที่พวกเขารู้สึกปลอดภัยจริง ๆ ไซเรน่ามองภาพนั้นเงียบ ๆ ก่อนพึมพำเบา ๆ
“มนุษย์ที่ปกป้องเอลฟ์…”
“แปลกจริง”
━━━━━━━━━━
คืนนั้น
ทุกคนหยุดพักที่ซากวิหารเก่าแห่งหนึ่งกลางทะเลทราย กองไฟถูกจุดขึ้น เด็กเอลฟ์เริ่มนอนหลับกันทีละคน ส่วนไซเรน่ากำลังนั่งลับดาบเงียบ ๆ
ภาคินเดินไปนั่งข้างเธอ
“เธอไม่ใช่เอลฟ์”
“แต่ทำไมถึงช่วยพวกเขา”
ไซเรน่าหยุดมือลงเล็กน้อย ก่อนตอบเรียบ ๆ
“ข้าเคยติดหนี้บุญคุณเอลฟ์”
“เมื่อหลายปีก่อน ข้าเกือบตายในทะเลทราย”
“มีคนช่วยไว้”
เธอเงียบไปครู่หนึ่ง
“ั้แ่นั้นมา ข้าก็ไม่ชอบเห็นพวกค้าทาส”
ภาคินพยักหน้าเบา ๆ ก่อนเงยหน้ามองท้องฟ้า คืนนี้เต็มไปด้วยดวงดาว เงียบสงบจนน่าแปลก แต่เขารู้ดีว่า… าครั้งใหญ่กำลังใกล้เข้ามา
ไซเรน่าหันมามองเขา
“แล้วนายล่ะ”
“ทำไมถึงแข็งแกร่งขนาดนี้”
คำถามนั้นทำให้ภาคินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนหัวเราะเบา ๆ
“ถ้าบอกว่าเคยเล่นเกมนี้มาก่อน จะเชื่อไหม”
ไซเรน่าขมวดคิ้วทันที
“เกม?”
“นายพูดอะไรแปลก ๆ อีกแล้ว”
ภาคินยิ้มมุมปาก
“ช่างมันเถอะ”
━━━━━━━━━━
เช้าวันต่อมา
ทุกคนออกเดินทางต่อ แต่ยิ่งเข้าใกล้เขตป่าเอลฟ์มากขึ้น บรรยากาศรอบตัวก็เริ่มเปลี่ยน พื้นทรายเริ่มมีต้นหญ้าขึ้น อากาศเย็นลง และเริ่มมีสายลมธรรมชาติพัดผ่าน แต่ในเวลาเดียวกัน ภาคินกลับััได้ถึงบางอย่าง
“มีคนตามเราอยู่”
ไซเรน่าหยุดเดินทันที มือจับดาบแน่น
“ข้าก็รู้สึก”
ฟึ่บ…
เงาหลายเงาปรากฏขึ้นบนหน้าผา้า ทั้งหมดสวมผ้าคลุมสีเขียวเข้ม และถือธนูสีเงิน เด็กเอลฟ์หลายคนถึงกับเบิกตากว้าง
“หน่วยลาดตระเวน!”
วินาทีต่อมา
หญิงสาวเอลฟ์คนหนึ่งก็ะโลงมาตรงหน้า ผมสีทองอ่อนยาวสลวย ดวงตาสีทองคมกริบ สะพายธนูสีขาวเงินไว้ด้านหลัง แรงกดดันรอบตัวของเธอสูงมาก ภาคินหรี่ตาทันที
“ระดับสูง…”
หญิงสาวเอลฟ์มองภาคินั้แ่หัวจรดเท้า ก่อนพูดเสียงเย็น
“มนุษย์”
“เ้าพาเด็กเอลฟ์มาทำอะไร”
เด็ก ๆ รีบวิ่งเข้าไปหาเธอทันที
“พี่ลูนาเรีย!”
“เขาช่วยพวกเราไว้!”
หญิงสาวที่ชื่อ “ลูนาเรีย” ชะงักเล็กน้อย ก่อนหันกลับมามองภาคินอีกครั้ง สายตาคราวนี้เปลี่ยนไปเล็กน้อย
“เ้าคือภาคิน?”
ภาคินเลิกคิ้ว
“เธอรู้จักชื่อผม?”
ลูนาเรียพยักหน้า
“ราชินีแห่งพฤกษา้าพบเ้า”
ทันทีที่พูดจบ ไซเรน่าถึงกับนิ่งไป
“เดี๋ยวนะ…”
“ราชินีเอลฟ์เรียกพบมนุษย์?”
แม้แต่เด็กเอลฟ์เองยังใ เพราะโดยปกติแล้ว เผ่าเอลฟ์แทบไม่ยุ่งกับคนนอก ยิ่งมนุษย์ด้วยแล้ว… แทบเป็ไปไม่ได้ ลูนาเรียหันกลับมา
“ตามข้ามา”
“เราใกล้ถึงซิลวาเรียแล้ว”
━━━━━━━━━━
ระหว่างเดินทางผ่านป่าชายแดน
ภาคินเริ่มเห็นความแตกต่างของดินแดนเอลฟ์ ต้นไม้ทุกต้นมหึมาเกินปกติ บางต้นสูงเท่าตึกหลายสิบชั้น แสงสีเขียวอ่อนลอยอยู่กลางอากาศ แม่น้ำใสราวคริสตัลไหลผ่านรากไม้ขนาดั์ ไซเรน่าถึงกับพึมพำ
“สมกับเป็ป่าเอลฟ์…”
ลูนาเรียเดินนำเงียบ ๆ แต่จริง ๆ แล้ว เธอกำลังแอบสังเกตภาคินตลอดเวลา เพราะั้แ่พบกัน เธอััได้ถึงบางอย่างแปลกประหลาด
พลังของภาคิน… คล้ายฮีโร่หลายคนซ้อนทับกัน และที่สำคัญที่สุด เธอัั “พลังธรรมชาติของเอลฟ์” จากตัวเขาได้จริง ๆ ซึ่งเป็ไปไม่ได้สำหรับมนุษย์ ทันใดนั้นเอง
ฟึ่บ!
ลูกธนูสีดำพุ่งออกมาจากพุ่มไม้ ลูนาเรียเบิกตากว้าง
“ระวัง!”
แต่ก่อนที่ลูกธนูจะถึงตัวเด็กเอลฟ์ ภาคินก็ยกมือขึ้น
วูมมม!!!
โล่พลังสีทองปรากฏขึ้นทันที
เปรี้ยง!
ลูกธนูแตกกระจายกลางอากาศ
ฟึ่บ!
ฟึ่บ!
ฟึ่บ!
เงาหลายเงากระโจนออกมาจากป่า เป็นักฆ่าสวมหน้ากากดำ ลูนาเรียชักธนูทันที
“พวกนักล่าทาส!”
ไซเรน่าพุ่งเข้าใส่ทันที ส่วนภาคิน… เพียงก้าวออกไปหนึ่งก้าว
ตูมมม!!!
แรงกดดันมหาศาละเิออกจากร่าง พื้นดินรอบตัวสั่นะเืทันที นักฆ่าหลายคนถึงกับหน้าซีด
“บะ… บ้าเอ๊ย…”
“นี่มันอะไรกัน!”
ภาคินยกปืนขึ้นช้า ๆ
ดวงตาเย็นเฉียบ
“พวกแกเลือกผิดเป้าหมายแล้ว”
ปัง!
ปัง!
ปัง!
ะุพลังงานทะลุอาวุธของพวกนักฆ่าทันที ไซเรน่าพุ่งผ่านกลางสนามรบเหมือนพายุ ส่วนลูนาเรียยิงธนูได้แม่นยำจนน่าใ เพียงไม่กี่นาที สนามรบก็เงียบลง ลูนาเรียมองภาคินด้วยสายตาเปลี่ยนไปอีกครั้ง เพราะเมื่อครู่… เธอเห็นบางอย่างชัดเจน พลังที่ภาคินใช้ คือพลังของฮีโร่เอลฟ์ระดับสูงจริง ๆ
“นาย…”
“เป็ใครกันแน่”
ภาคินยิ้มบาง
“ผมเองก็ยังหาคำตอบอยู่เหมือนกัน”
━━━━━━━━━━
่เย็น
ทุกคนเดินออกจากแนวป่าชั้นนอก และในวินาทีนั้นเอง ภาพตรงหน้าก็ทำให้ภาคินหยุดเดินทันที เมืองขนาดมหึมาตั้งอยู่กลางป่าโบราณ บ้านต้นไม้ขนาดั์เชื่อมต่อกันด้วยสะพานเวทมนตร์ แสงธรรมชาติส่องสว่างทั่วทั้งเมือง สวยงามราวโลกแฟนตาซีในฝัน
“ซิลวาเรีย…”
ภาคินพึมพำเบา ๆ ลูนาเรียหันกลับมา ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ยินดีต้อนรับสู่ดินแดนของเอลฟ์”
“และระวังตัวไว้ด้วย”
“เพราะไม่ใช่ทุกคนที่ยินดีต้อนรับมนุษย์”
196
![ห้วงฝันนครา [ไทยพีเรียด]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1689307954_5760453.webp)
