มารฟ้าพิชิตสวรรค์

ตอนที่ 56

โกมินทร์กลับมาที่คฤหาสน์ของตระกูล บรรพบุรุษของเขา เป็นจอมขมังเวทย์ที่เก่งกาจ พ่อบ้านชรายืนรอที่หน้าประตู เดินเข้ามาทำตวามเคารพ “นายน้อย... นายท่านเรียกท่านไปพบที่สวนขอรับ"

พ่อบ้านเดินน้ำโกมินทร์ ไปยังสวนด้านหลังคฤหาสน์ ทั่วบริเวณเต็มไปด้วยต้นไม้หายาก และต้นไม้ราคาแพง 

“มานี่สิ" ชายที่ยืนรถน้ำต้นไม้อยู่เรียกให้เขาไปหา

“พ่อเรียกผมมามีอะไรหรือเปล่าครับ?"

“พ่ออยากให้ลูก ไปทำธุระให้หน่อย" เขาสั่งให้พ่อบ้านไปนำของบางอย่างมา ไม่นานพ่อบ้านก็กลับมาพร้อมกล่องใบใหญ่ พ่อของเขาเปิดกล่องเผยให้เห็นกระโหลกมนุษย์ ที่ถูกเก็บไว้ภายใน แต่ทว่ามันดูโปร่งใส ราวกับทำมาจากคริสตัล “พ่อได้สิ่งนี้มาจากซากโบราณสถานในกัมพูชา"

เขาวางกระโหลกมาตั้งไว้บนโต๊ะ เพียงนำมันออกมาก็ทำให้คลื่นลมแปรปรวน ท้องฟ้าจากที่เคยสดใส กลับมืดครึ้มราวกับว่าจะมีพายุฝนก่อตัวขึ้น โกมินทร์ตกตะลึง กับการแปรปรวนของธรรมชาติ หรือว่ากระโหลกนี้จะสามารถบงการฟ้าดินได้ 

“ก็อย่างที่เห็น มันมีพลังลึกลับแฝงอยู่ พ่อติดต่อกับเพื่อนที่เป็นนักวิจัย เพื่อศึกษาวัตถุชิ้นนี้ เลยอยากให้ลูกนำมันไปที่นิวซีแลนด์แทนพ่อ"

“นั่นไม่ได้หมายความว่าผมต้องไปอยู่ที่นั่นสักพักเลยเหรอ กว่าเพื่อนพ่อจะวิจัยเสร็จ คงใช้เวลาหลายเดือน"

ผลึกสีแดงขนาดเท่าลูกแก้วถูกวางไว้บนโต๊ะ ใกล้กับกระโหลกแก้ว “ระหว่างที่รอผลวิจัย ช่วยหาสิ่งนี้มาให้พ่อหน่อย มันเป็นผลึกจากภูเขาไฟ ที่มีพลังงานอัดแน่น และยังสามารถเพิ่มพลังอาคมได้อีกด้วย" โกมินทร์หยิบผลึกสีแดงมาดู เขารู้สึกถึงพลังงานงานมหาศาลเอ่อล้นออกมา นิวซีแลนด์เป็นแหล่งของภูเขาไฟหลายแห่ง เขาเริ่มรู้สึกว่ามีอะไรสนุกๆให้ทำแล้ว

“ผมจะออกเดินทางวันพรุ่งนี้ วางใจได้เลยครับ" โกมินทร์นำกระโหลกแก้วและผลึกสีแดง เก็บกลับเข้าไปในกระเป๋า ท้องฟัาที่เคยมืดครึ้มกลับมาสดใสอีกครั้ง โกมินทร์ชอบการผจญภัย เขามักจะเข้าไปล่าสัตว์ร้ายในป่าดงดิบเสมอ แต่การเดินทางครั้งนี้จะแตกต่างออกไป มันจะเป็นจุดเริ่มต้น ที่ทำให้เขาได้ค้นพบโลกใบใหม่

****************************

ชิงเทียนนั่งทานอาหารกับครอบครัว จิ่วฟางส่งข้อความมาหาเขา ว่าหญิงสาวทุกคนตัดสินใจไปที่หอนพเก้าพร้อมกันกับเธอ และจะเริ่มออกเดินทางวันพรุ่งนี้ 

ฟ่านเสี่ยวโหรวได้มอบหมายให้เลขาของเธอ จื่อฉิง เป็นคนดูแลบริษัท ในสมัยตอนที่เรียนด้วยกัน พวกเธอมักจะแข่งกันคว้าที่หนึ่งอยู่เสมอ จึงสามารถวางใจได้หากให้เธอบริหารงานแทน

ทางด้านหลานลูจื่อก็ลาออกจากการเป็นอาจารย์มหาลัย หลานกงเซิ่งไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ในเมื่อมันเป็นการตัดสินใจของลูกสาว เขาก็ไม่อยากก้าวก่ายสักเท่าไหร่

หลังทานอาหารเส็จ ชิงเทียนโทรไปถามจิ่วหยวนปิง ว่าเธอต้องการไปตามหาประตูจูเชวี่ยกับเขาหรือไม่ ซึ่งเธอก็ตอบตกลงในทันที

ในวันรุ่งขึ้น ชิงเทียนนัดเจอเธอที่สนามบินจี่หนาน จิ่วหยวนปิงมีเครื่องบินส่วนตัว ชิงเทียนจึงชวนเธอไปแวะดื่มกาแฟ ที่ร้านสตาร์บัคส์ในสนามบิน 

ผู้คนที่เดินสวนพวกเขาไป ต่างหันกลับมามอง เพราะความสวยของจิ่วหยวนปิง ทำให้ชายหนุ่มหลายคนหัวใจแทบหยุดเต้น ชิงเทียนเลือกสั่งลาเต้เย็น เขาชอบความนุ่มละมุนของกาแฟชนิดนี้ หากเขากลับไปยังแดนเซียน คงต้องคิดถึงเครื่องดืมชนิดนี้แน่นอน 

จิ่งหยวนปิงเลือกสั่งตามเขา เธอไม่เคยเข้าร้านกาแฟมาก่อน ที่หอนพเก้าเธอดื่มแต่ชาเท่านั้น อีกทั้งไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากาแฟแต่ละชนิด รสชาติแตกต่างกันยังไง หลังจากที่ลองชิม จิ่วหยวนปิงก็ตาเป็นประกาย เธอมักจะได้ยินว่ากาแฟมีรสขม แต่กาแฟแก้วนี้ไม่มีความขมแม้แต่นิดเดียว มันหวานและละมุนลิ้น เธอรู้สึกชื่นชอบมันจริงๆ

“นี่คนสวย หมอนี่เป็นแฟนเธอหรือเปล่า?" ชายหนุ่มคนหนึ่ง เดินเข้ามาถามจิ่วหยวนปิง พลางชี้นิ้วไปทางชิงเทียน

จิ่วหยวนปิงไม่ได้ไปสนใจชายคนนั่นด้วยซ้ำ เธอกำลังตั้งหน้าตั้งตาลิ้มรสกาแฟ อย่างมีความสุข 

“กล้าเมินฉันเหรอ!!" ชายหนุ่มตบโต๊ะเสียงดัง ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนเมินเขาแบบนี้มาก่อน

“ไสหัวไปซะ" ชิงเทียนเริ่มมีแววตาที่เย็นชา 

หมัดตรงต่อยเล็งมาที่ใบหน้าของชิงเทียน จิ่วหยวนปิงเห็นเช่นนั้นก็เริ่มที่จะลงมือเช่นกัน แต่ชิงเทียนเร็วกว่า หากเขาปล่อยให้เธอลงมือ อาจจะกลายเป็นการฆ่าตกรรมได้ 

นิ้วของชิงเทียนเคลื่อนไหวรวดเร็ว จี้สกัดจุดชายหนุ่มจนร่างกายแข็งค้าง ชิงเทียนเข้าไปกระซิบข้างหูเขา “ถ้ายังไม่จบ ก็มาหาฉันที่ตระกูลชิงในเมืองหลวง" เขามักจะถูกพวกลูกผู้มีอำนาจพูดขู่อย่างนี้เสมอ จึงอยากลองนำมาใช้บ้าง 

ชายคนนั้นเหงื่อแตก เขารู้สึกหวาดกลัวแต่ใบหน้าของเขาไม่สามารถขยับได้ ร่างกายยังค้างอยู่ในท่าง้างหมัดเตรียมชก คงต้องให้พนักงานมาหามเขาส่งโรงพยาบาล

ลูกค้าในร้านถ่ายคลิปไว้ได้ทัน เขาจำชิงเทียนได้อย่างแม่นยำ คลิปตอนที่ชิงเทียนจี้สกัดจุด ถูกอัพโหลดลงอินเทอร์เน็ต พร้อมชื่อคลิป ‘อย่ามาแหยมกับแพทย์เทวะ' จากนั้นยอดคนดูก็พุ่งพรวดภายในไม่กี่นาที

ชิงเทียนเดินจูงมือจิ่วหยวนปิงออกไปจากร้าน เขาไม่ชอบการตกเป็นเป้าสายตาเท่าไหร่นัก พวกเขาขึ้นเครื่องบินส่วนตัว แล้วออกเดินทางทันที ตอนแรกเชิงเทียนกะว่าจะตรงไปที่แอนตาร์กติกา แต่ดูเหมือนการลงจอดค่อนข้างที่จะอันตราย จิ่วหยวนปิงจึงเสนอให้เขาแวะที่นิวซีแลนด์ แล้วค่อยนั่งเรือไปยังจุดหมาย

“อืม... มีภูเขาไฟหลายแห่ง จะมีหินแก่นหยางไหมนะ" ชิงเทียนดูแผนที่ผ่านมือถือ มันมีภูเขาไฟที่ยังปะทุอยู่ด้วย บางทีเขาควรแวะไปดู ก่อนจะออกเรือไปยังแอนตาร์กติกา

“เป็นไปได้ค่ะ แค่การนำมันออกมาจะไม่ยากเกินไปเหรอค่ะ?"

ชิงเทียนเผยรอยยิ้ม "ดูเหมือนเธอจะไม่รู้อะไรเลยนะ"

จิ่วหยวนปิงทำหน้างุนงง “รู้อะไรค่ะ?"

“ฉันไม่กลัวไฟ..."

ร่างกายของเขาทนทานต่อไฟทุกชนิด ต่อให้ว่ายอยู่ในหินหลอมเหลว ที่มีความร้อนมากกว่า 2000 องศา สำหรับชิงเทียนแล้ว มันเป็นเหมือนการว่ายในบ่อน้ำอุ่นๆเพียงเท่านั้น

เครื่องบินลงจอดที่สนามบินเมืองออกแลนด์ ไม่น่าเชื่อว่าในเกาะที่ห่างไกล จะมีเมืองใหญ่เช่นนี้ตั้งอยู่ แสงสีในเมืองใหญ่ ดูคึกคักราวกับเขากำลังอยู่ในเมืองหลวงของจีน

พวกเขามองหาที่พัก และได้เช่าบ้านพักตากอากาศสุดหรู ในราคา 4000 หยวนต่อคืน แต่น่าเสียดาย ทีมีห้องนอนเพียงห้องเดียว ชิงเทียนจึงสละเตียงให้กับจิ่วหยวนปิง ส่วนเขาจะนอนที่โซฟาชิงเทียนเผลอหลับไป เพราะความเหนื่อยล้าจากการเดินทาง 

แสงแดดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามากระทบใบหน้า ชิงเทียนตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย จิ่วหยวนปิงยกอาหารเช้ามาเสิร์ฟ มีทั้งขนมปัง ไข่ดาว และกาแฟลาเต้ร้อน เขาชวนหญิงสาวทานด้วยกัน

“บอสใหญ่ค่ะ ฉันเจออันนีัอยู่ในห้องนอน มันใช้นวดเฉพาะจุดได้ดีเลยค่ะ" เธอควักเครื่องนวดพกพา ที่มักจะเห็นได้จากหนังผู้ใหญ่ออกมา 

ชิงเทียนพยายามทำสีหน้าเป็นปกติ บางทีมันอาจจะเป็นเครื่องนวด ที่ได้รับความนิยมในนิวซีแลนด์ก็ได้ “เอ่อ... ไม่เป็นไร ฉันไม่เหมื่อย" 

“แล้วก็ ฉันไม่รู้ว่าอันนี้มันใช้ทำอะไร ดูสิค่ะมันสั่นได้ด้วย" จิ่วหยวนปิงควักวัตถุสีชมพูรูปร่างกลมรี ที่มีรีโมทเปิดปิดการสั่น ชิงเทียนสำลักกาแฟทันที เขาขอร้องให้เธอนำมันไปเก็บไว้ที่เดิม 

จิ่วหยวนปิงไม่เข้าใจ ว่าทำไมบอสใหญ่ต้องมีท่าทางตกใจด้วย เธอจึงลองค้นข้อมูลในอินเตอร์เน็ต หลังจากที่เธอรู้ว่ามันใช้งานอย่างไร ใบหน้าที่งดงามก็แดงไปถึงใบหู เธอพึ่งโชว์ของแบบนั้นต่อหน้าเขา จิ่วหยวนปิงอับอายจนอยากแทรกแผ่นดินหนี

พวกเขาขับรถไปที่ท่าเรือ เพราะจิ่วหยวนปิงแนะนำให้ไปที่เกาะไวท์ ที่ตั้งอยู่ในทะเล มันอยูห่างจากฝั่งพอสมควร เกาะแห่งนี้ดูจะเป็นสถานที่ ที่ควรมีหินแก่นหยางซ่อนอยู่ เพราะมันยังคงปะทุออกมาตลอดเวลา ครั้งล่าสุดที่ภูเขาไฟระเบิด มันได้ฆ่าชีวิตนักท่องเที่ยวไปหลายราย 

ชิงเทียนเช่าเรือยอร์ชเพื่อเดินทางไปยังเกาะ ใจตอนแรกเจ้าของเรือไม่ยอม เพราะที่นั่นอันตรายเกินไป เขาจึงซื้อเรือมาในราคาสองเท่าจากราคาจริง ซึ่งนั่นก็ทำให้เจ้าของเรือยิ้มจนแก้มปริ

ความจริงแล้วชิงเทียนและจิ่วหยวนปิง สามารถเหาะเหินไปในอากาศได้ แต่มันจะดูสะดุดตา และเป็นการสิ้นเปลืองพลังงานจนเกินไป 

พวกเขาขับเรือมาถึงครึ่งทาง ก็ได้ยินเสียงระเบิดตูมตามดังมาจากด้านหน้า ชิงเทียนและจิ่วหยวนปิงลอยขึ้นไปบนอากาศ แล้วมุงหน้าไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น

ด้านหน้ามีเรือสองลำ กำลังเข้าห้ำหั่นกันอยู่ ฝ่ายหนึ่งใช้พลังธาตุมืด ระดมยิงเข้าใส่ฝั่งตรงข้าม ส่วนอีกด้านก็ใช้ยันต์กางม่านพลังเพื่อป้องกัน

“ผู้บ่มเพาะสายมาร กับ ผู้ใช้อาคมงั้นรึ" ชิงเทียนประเมินด้วยสายตา ทำไมคนพวกนี้ถึงมาอยู่บนดาวเคราะห์ดวงนี้ได้

จิ่วหยวนปิงไม่เคยได้ยินคำพวกนี้มาก่อน “ผู้บ่มเพาะสายมาร กับ ผู้ใช้อาคม คืออะไรกันค่ะ"

“ผู้บ่มเพาะสายมาร คือผู้บ่มเพาะที่ฝึกตนโดยใช้พลังของผู้บริสุทธิ์ พวกมันใช้ธาตุมืดเป็นหลัก ส่วนผู้ใช้อาคมพวกเขาใช้วัตถุเวทย์ และคาถาในการโจมตี การบ่มเพาะจะเพิ่มขึ้น จากการกลืนกินพลังวิญญานของสัตว์ปีศาจเป็นหลัก เป็นวิธีการเฉพาะของผู้มีสายเลือดผู้ใช้อาคมเท่านั้น" 

แม้ชิงเทียนเคยขึ้นชื่อว่าเป็นจักรพรรดิมาร แต่นั่นก็เพราะเขาเข่นฆ่าสังหารศัตรูอย่างโหดเหี้ยม ไม่เหมือนดั่งผู้บ่มเพาะสายมาร พวกมันทุกคนล้วนใช้วิธีบ่มเพาะที่น่ารีงเกียจ ทั้งการเซ่นสังเวยทารก และการสูบพลังจากสาวพรหมจรรย์ ทำให้ชิงเทียนรู้สึกขยะแขยงพวกมันเป็นที่สุด

------------------------------------ 

Facebook Fanpage : มารฟ้าพิชิตสวรรค์

https://www.facebook.com/มารฟ้าพิชิตสวรรค์-105158271890771