ภาพหอกเงาที่กำลังจะเสียบร่างของราตรีทำให้หัวใจของอริสราหยุดเต้น
ต้องทำอะไรสักอย่าง!
ความกลัวต่อสู้กับความรู้สึกที่ไม่อยากจะเห็นคนเดียวที่ยอมช่วยเธอต้องมาตายตรงหน้า... และครั้งนี้... ความรู้สึกอย่างหลังชนะ
เธอไม่มีเวลาคิดว่าจะต้องใช้ "อารมณ์" ไหนเป็เชื้อเพลิง เธอทำเพียงแค่ทำตามสัญชาตญาณ... สัญชาตญาณของ "อสูร" ที่ถูกปลุกขึ้น
อริสราไม่ได้นึกถึงความโกรธ... แต่นึกถึง "ความหยิ่งทะนง" ความรู้สึกที่ปฏิเสธจะยอมรับความพ่ายแพ้... ความรู้สึกที่เธอััได้จากตัวตนแห่งอัคคีในความฝัน!
เธอยื่นมือขวาออกไปข้างหน้า... ตราประทับรูปอสรพิษบนแขนของเธอส่องแสงสีแดงเข้มขึ้นมาจนทะลุแขนเสื้อ!
"หยุดนะ!!!"
เธอไม่ได้ะโ แต่เป็คำสั่งที่อัดแน่นไปด้วยเจตจำนงอันแรงกล้า พลังสีดำแดงสายหนึ่งพุ่งออกจากฝ่ามือของเธอ... แต่มันไม่ได้พุ่งไปที่ร่างของชายคนนั้น...
มันพุ่งตรงไปยัง "เงา" ของเขาที่ทอดอยู่บนพื้น!
เกิดเื่ที่ไม่คาดฝันขึ้น...
ทันทีที่พลังของอริสราัักับเงาของชายคนนั้น... ร่างของเขาก็กระตุกอย่างรุนแรงราวกับถูกไฟฟ้าช็อต! หอกเงาที่กำลังจะถึงตัวราตรีสลายไปในอากาศ...
"อ๊ากกกก!"
เป็ครั้งแรก... ที่ชายผู้สงบนิ่งคนนั้นแผดเสียงร้องออกมาด้วยความเ็ปอย่างแท้จริง เขากุมหน้าอกของตัวเองและโซซัดโซเซถอยหลังไปหลายก้าว เงาที่เคยปกคลุมรอบตัวเขาสั่นไหวอย่างรุนแรงราวกับกำลังจะสลายไป เขามองมาที่อริสราด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึง... และเป็ครั้งแรก... ที่มีความหวาดกลัวฉายชัดอยู่ในนั้น
เขาไม่ได้กลัวพลังทำลายล้าง... แต่เขากลัว "วิธี" ที่เธอใช้มัน... เธอไม่ได้โจมตีร่างกาย... แต่โจมตี "แก่นแท้" ของพลังเขาโดยตรง
การโจมตีเพียงครั้งเดียวของอริสราได้เปลี่ยนกระแสของสมรภูมิโดยสิ้นเชิง
ราตรีไม่ปล่อยให้โอกาสทองนี้หลุดลอยไป เธอพุ่งเข้าใส่ชายคนนั้นอีกครั้ง แต่คราวนี้... ชายคนนั้นไม่คิดจะต่อสู้อีกต่อไป
เขาโยนวัตถุกลมๆ สีดำสนิทลงบนพื้น... มันไม่ใช่ะเิ แต่เป็ "ความมืดที่จับต้องได้" ทันทีที่มันกระทบพื้น ความมืดก็ะเิออก กลืนกินทั้งแสงและเสียงในตรอกนั้นไปชั่วขณะ!
เมื่อความมืดจางลง... ร่างของชายคนนั้นก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย
ราตรีสบถอย่างหัวเสียก่อนจะรีบวิ่งมาดูอาการของอริสรา ซึ่งบัดนี้ทรุดตัวลงนั่งพิงกำแพง หอบหายใจอย่างหนักหน่วง การใช้พลังอย่างจงใจเป็ครั้งแรกสูบพลังชีวิตของเธอไปมากกว่าที่คิด
"เธอ... ทำได้ยังไง?" ราตรีถามด้วยน้ำเสียงที่เจือความทึ่งอย่างปิดไม่มิด
"ฉัน... ฉันไม่รู้" อริสราตอบตามจริง "ฉันแค่... โจมตีเงาของเขา"
ราตรีมองอริสราด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... แววตาของความเคารพในพลังเริ่มฉายชัดขึ้นมาเป็ครั้งแรก "ดูเหมือนมรดกในตัวเธอ... จะอันตรายกว่าที่ตำราเล่มไหนเคยเขียนไว้ซะอีก"
เธอลุกขึ้นและเดินไปยังจุดที่ชายคนนั้นเคยยืนอยู่ ก่อนจะก้มลงหยิบของสิ่งหนึ่งขึ้นมา... มันคือเหรียญโลหะที่เขาใช้ทดสอบยันต์ของพวกเขา... แต่เมื่อมองใกล้ๆ อริสราก็เห็นว่ามันไม่ใช่เหรียญธรรมดา แต่เป็ เหรียญไม้ ที่ถูกแกะสลักเป็รูปนกฮูกอย่างประณีต
"ของดูต่างหน้า..." ราตรีพึมพำ ก่อนจะหันมามองสภาพรอบตัวที่บัดนี้กลับสู่ความเงียบ แต่เป็ความเงียบที่น่าอึดอัด
"ที่นี่ไม่ปลอดภัยอีกต่อไปแล้ว... ไม่ใช่แค่สำหรับเธอ แต่สำหรับฉันด้วย" เธอกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว "การต่อสู้เมื่อครู่ดังยิ่งกว่าเสียงระฆัง... อีกไม่นานทั้งสองฝ่ายต้องส่งคนมาตรวจสอบที่นี่แน่"
เธอเก็บเหรียญไม้นั้นใส่กระเป๋าและยื่นมือมาฉุดอริสราให้ลุกขึ้นยืน
"เราต้องออกจากเมือง... คืนนี้"
687
