กลืนสวรรค์ทำลายปฐพี

หลินเฟยยังไม่ได้เคลื่อนตัวออกไปนอกถ้ำเพราะต้องการพักฟื้นเพื่อให้ความสามารถต่างๆกลับมาครบถ้วนและในระหว่างที่รอหลินเฟยได้ดูดซับแกนอสูรกับโอสถเพิ่มลมปราณที่มีทั้งหมดอย่างบ้าคลั่ง ปัง!ปราณรวบรวมขั้นที่2ขั้นปลาย หลินเฟยถึงกับลืมตาขึ้นมาด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยว
''การเลื่อนขั้นระดับลมปราณแต่ละขั้นของข้ามันกว้างขึ้นมากในแต่ละขั้น หากเป็นแบบนี้ต่อไปต้องแย่แน่ๆแต่มันก็ไม่ได้แย่อะไรหากไม่นับกายาผนึกสวรรค์ด้วยเส้นลมปราณและปราณรวบรวมขั้นที่2ขั้นปลายของข้าข้าสามารถฆ่าคนที่มีปราณรวบรวมขั้นที่6ได้ใน1ฝ่ามือ''หลินเฟยไม่สามารถพูดอะไรได้อีกเพราะทรัพยากรที่หลินเฟยดูดซับไปทั้งหมดนั่นเป็นจำนวนทรัพยากรที่มหาศาลมากสำหรับคนอื่นและตอนนี้หลินเฟยกำลังนั่งคิดถึงสำนักมังกรอักขระหลินเฟยคิดว่าตนควรจะออกไปหลังจากได้สมุนไพรดีมั้ยเพราะสิ่งที่หลินเฟยต้องการจากที่นั่นมีเพียงไม่กี่อย่างเท่านั้น
''ช่างเถอะทำภารกิจให้เสร็จแล้วรับของที่ต้องการทั้งหมดออกมาจากนั้นก็ออกจากสำนัก...''หากพูดความตรงหลินเฟยที่เข้าไปในสำนักได้ไม่นานก็เกิดความเบื่อหน่ายและสมเพช ศิษย์ที่ฝึกยุทธอ่อนแอมากจนเกินไปวิชาต่างๆมีข้อบกพร่องนับไม่ถ้วน ยิ่งเจ้าสำนักและอาจารย์ที่อยู่ภายในสำนักมันทำให้หลินเฟยอยากจะอ้วกสำนักที่ไม่รักและดูแลลูกศิษย์คงไม่มีลูกศิษย์คนไหนอยากปกป้องเวลาสำนักเกิดปัญหา
''อืม...มีการต่อสู้เกิดขึ้นข้างหน้า''เมื่อหลินเฟยฟื้นสภาพโดยสมบูรณ์จึงออกเดินทางต่อแต่เพียงไม่นานเท่านั้นหลินเฟยก็หยุดลงเพราะด้านหน้ากลุ่มคนประมาณ10-12คนกำลังต่อสู้กับสัตว์อสูรระดับปราณก่อเกิดขั้นที่1ฉากนี้ทำให้หลินเฟยหยุดดูแล้วกระดกสุราในน้ำเต้าด้วยความเพลิดเพลิน
''โอ้...อีกเพียงนิดหน่อยข้าจะทะลวงระดับได้แล้ว''ทรัพยากรที่มีค่าที่สุดของหลินเฟยในตอนนี้กลับเป็นสุราในนั้นมันเต็มไปด้วยสมุนไพรนับไม่ถ้วนแต่ถึงจะเป็นแบบนั้นหลินเฟยก็ไม่ได้กระดกจนหมดในครั้งเดียวทันทีเหตุผลมีเพียงข้อเดียวเพราะหลินเฟยเสียดายรสชาติของสุราหากหมดก็ต้องหาสมุนไพรมาเติมใหม่อีกแล้วเมื่อไหร่รสชาติของสุราจะกลับมาหอมหวานตามเดิม
''บ้าจริงพวกเราไม่น่าออกมากันเองแบบนี้เลย บัดซบ! ศิษย์น้องลู่หลินเจ้ารีบหนีกลับไปที่สำนักก่อนเร็วเข้าพวกเราจะต้านเอาไว้เอง''ชายหนุ่มใบหน้าหล่อเหลาพูดขึ้นขณะในมือถือกระบี่ร่ายรำฟาดฟันใส่สัตว์อสูรแต่สัตว์อสูรขั้นปราณก่อเกิดกลับไม่เป็นอะไรทั้งยังหัวเราะชอบใจอีกต่างหาก
''ศิษย์พี่ข้าจะทิ้งพวกท่านได้อย่างไร เรามาด้วยกันเราก็ควรจะออกไปด้วยกัน''
''ไปซะศิษย์น้อง เจ้าไม่ใช่ศิษย์ธรรมดาเหมือนพวกเราเพราะฉะนั้นเจ้าตายไม่ได้เด็ดขาด''
''ถูกแล้วหากศิษย์น้องลู่ตายท่านเจ้าสำนักได้อาละวาดแน่ เร็วเข้ารีบหนีไป''
''...''จากที่หลินเฟยได้ยินและเห็นวิชาต่างๆของคนที่ต่อสู้กับสัตว์อสูรมันทำให้หลินเฟยสามารถรับรู้ได้ทันทีว่าคนกลุ่มนี้ไม่ใช่ศิษย์ในสำนักมังกรอักขระเพราะศิษย์ทุกคนมีท่าเคลื่อนไหวเฉพาะที่รวดเร็วนอกจากนั้นทุกคนยังใช้วิชากระบี่ต่อสู้เป็นหลัก โฮก! กลุ่มคนกลุ่มนี้ดูเหมือนจะต่อสู้กับสัตว์อสูรตัวนี้ไม่ไหวถึงสัตว์อสูรตัวนี้จะอยู่ในขั้นรวบรวมปราณขั้นที่1ก็ตามทีแต่ผิวหนังของมันกลับหนาเหมือแผ่นเหล็ก
''ข้าจะช่วยสักหน่อยก็แล้วกันเพราะสำนักของเจ้ามันน่าสนใจกว่าสำนักมังกรอักขระมากนัก''ชักกระบี่ออกมาหลินเฟยจ้องมองกระบี่ที่อยู่ในมือก่อนจะฟันคลื่นกระบี่ออกไป ฉัวะ! คลื่นกระบี่นับว่ารุนแรงมากขึ้นกว่าเก่าฟันออกไปเพียงครั้งเดียวสัตว์อสูรที่กลุ่มคน10กว่าคนไม่สามารถจัดการได้ถูกแบ่งออกเป็น2ส่วนอย่างง่ายดาย
''ระ...รอดแล้ว พวกเรารอดแล้ว อั่ก!''หลายคนในกลุ่มล้มลงบนพื้นขณะเนื้อตัวเต็มไปด้วยลือดและบาดแผล
''ขอบคุณผู้อาวุโสที่ช่วย ได้โปรดปรากฎตัวให้พวกเราเห็น''ลู่หลินพูดออกมาแล้วมองหาหลินเฟยไปรอบๆหลินเฟยเองก็เดินออกมาช้าๆจากนั้นจึงยิ้มขึ้นฉับพลันทุกคนได้แต่ตกตะลึงและเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อคนที่จัดการกับสัตว์อสูรที่พวกมันไม่สามารถตต้านได้กลับเป็นชายหนุ่มที่มีอายุไม่ต่างไปจากพวกมันเท่าไหร่ไม่สิบางคนในกลุ่มยังมีอายุมากกว่าด้วยซ้ำ
''ข้าไม่ใช่ผู้อาวุโสที่ไหนหรอก ว่าแต่พวกเจ้ามาจากสำนักไหนแล้วมาทำอะไรในป่าแห่งนี้''หลินเฟยยิงคำถามจากนั้นจึงจ้องมองไปที่คนที่บาดเจ็บก่อนจะส่ายหน้า
''เอ่อ...พวกเรามาจากสำนักกระบี่....''
''ศิษย์น้องเจ้าเงียบซะ เรายังไม่รู้ว่ามันต้องการอะไร''ศิษย์ในกลุ่มบางคนพูดขึ้นขณะมีสายตาไม่ไว้ใจหลินเฟย
''นี่คือการตอบแทนของพวกเจ้า? ข้าช่วยพวกเจ้าเอาไว้จากสัตว์อสูรแต่นี่คือการตอบแทนของพวกเจ้างั้นหรืองั้นก็ตายกันซะ''หลินเฟยทำหน้าตาน่ากลัวแล้วยกกระบี่ขึ้นทำท่าทางเตรียมตัวจะฟาดฟันออกไปฉับพลันศิษย์ในกลุ่มที่ไม่ไว้ใจหลินเฟยในตอนแรกมีหน้าตาที่หมองคล้ำและหวาดกลัวทันที ใครจะไปคิดหละว่าแค่คำพูดเดียวจะเปลี่ยนให้คนที่ช่วยชีวิตพวกมันหันมาเล่นงานพวกมันได้
''เหอะ! ปราณรวบรวมขั้นที่2...''ฟุ่บ! ศิษย์ที่มีสภาพที่ดีที่สุดในกลุ่มใช้ท่าเคลื่อนไหวพุ่งเข้าหาหลินเฟยในพริบตามันยกกระบี่ขึ้นมาจากนั้นจึงแทงออกไปโดยมีเป้าหมายอยู่ที่อกของหลินเฟย เคร้ง!หลินเฟยไม่ได้ตื่นตระหนกแล้วยกกระบี่ขึ้นมากันด้วยท่าทางสบายๆ ปัง! จากนั้นจึงต่อยไปที่ท้องของอีกฝ่ายแกร่ก! จนอีกฝ่ายตัวกระดูกบางส่วนหักแล้วล้มลงไปบนพื้น
''ขยะ! หากลมปราณน้อยกว่าแล้วต้องแพ้เสมอไปโลกนี้ต้องไม่มีการต่อสู้แล้ว''หลินเฟยสถบด่าในความโง่ของมันจากนั้นหลินเฟยจึงเดินเข้าไปในกลุ่มโดยมีเป้าหมายอยู่ที่ลู่หลิน
''เจ้างดงามมาก''หลินเฟยใช้มือจับไปที่คางของลู่หลินแล้วยกขึ้นมา จากนั้นจึงลูบไล้ใบหน้าของลู่หลินอยู่นานจนตัวลู่หลินเกิดอาการเขินอายอย่างมากเพราะตั้งแต่อายุ10ปีจนถึงตอนนี้ไม่เคยมีชายใดได้สัมผัสร่างของนาง

ไม่ยกเว้นแม้แต่พ่อของนางก็ตามที

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่43:นี่คือการตอบแทนของพวกเจ้า?

คล้ายกับเรื่องกลืนสวรรค์ทำลายปฐพี ที่คุณอ่าน

กลืนสวรรค์ทำลายปฐพี

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่43:นี่คือการตอบแทนของพวกเจ้า?

คล้ายกับเรื่องกลืนสวรรค์ทำลายปฐพี ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้