ระบบเปลี่ยนชีวิต

ภารกิจแรก
ไป๋เฉินมองไปที่พ่อของเขา เขาพยามกลั้นน้ำตาเอาไว้ เขารู้สึกว่าหางตาของเขาชื้นขึ้นมาเล็กน้อย ภายในใจของเขาล้วนมีอารมณ์ความรู้สึกมากมายหลากหลายผสมปนเปกันไป
“ยืนทำอะไรอยู่ รีบมากินข้าวได้แล้ว” ไป๋ฉางลดหนังสือพิมพ์ลง เขามองไปที่ลูกชายด้วยรอยยิ้มอ่อนๆ
“ครับพ่อ” ไป๋เฉินพยักหน้าติดต่อกันสองครั้งอย่างรุนแรง ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามกับพ่อของเขา เป็นเวลากว่า 12 ปีแล้ว ที่เขาไม่ได้พบพ่อของเขาและก็ไม่ได้กินข้าวด้วยกันแบบนี้
สายตาของเขาได้มองไปบนโต๊ะที่มีจานข้าวสวยร้อนๆ อยู่ตรงหน้า กับจานไข่เจียว ไข่พะโล้และไข่ตุ๋น ดูเหมือนว่าวันนี้จะเป็นเมนูสามไข่ที่แม่ของเขาถนัดมากที่สุด
ไป๋เฉินกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก เขารู้สึกหิวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะว่าเขาคิดถึงอาหารฝีมือของแม่ที่ไม่ได้กินมานาน หรือว่าเป็นเพราะเขายังไม่ได้กินอะไร
แต่หากสังเกตตรงมุมดวงตาของเขา ก็คงจะบอกได้ว่าน่าจะเป็นอย่างแรกมากกว่า เพราะมันยังคงชื้นอยู่
“พ่อ...แม่ล่ะ?” ไป๋เฉินยังไม่ได้กินข้าวในทันที เขาสงบจิตใจลง พลางเงยหน้าขึ้นถามพ่อของเขา
ไป๋ฉางที่วางหนังสือพิมพ์ลงแล้ว เตรียมจะกินข้าวนั้น ได้มองไปที่ลูกชายคนเดียวของเขา “แม่ของแกอยู่ในครัว กำลังนึ่งซาลาเปาและขนมจีบอยู่ อย่าถามมาก รีบกินรีบไป ไม่งั้นจะสายเอา”
“ครับพ่อ” ไป๋เฉินพยักหน้าอย่างแข็งขัน ก่อนจะลงมือกินข้าว มือของเขาจับช้อนยาวแน่นมือ เขาใช้มันตักไข่พะโล้มาราดข้าวและส่งเข้าปากไปคำหนึ่ง
‘รสชาติที่คิดถึง แม่ของเรายังคงทำอาหารอร่อยไม่เปลี่ยน’ เขาคิด พร้อมๆ กับเคี้ยวข้าวในปาก รู้สึกได้ถึงความอร่อยที่แผ่ซ่านไปทั่วทั้งปากและรสชาติอันคุ้นเคย ถึงแม้ว่าจะไม่ได้กินมา 12 ปีแล้ว แต่ว่าเขาก็ไม่เคยลืมเลือน
หลังจากผ่านไปสิบนาที ไป๋เฉินและพ่อของเขาก็เสร็จสิ้นการกินข้าว เขาอาสาเอาจานไปล้างแทนพ่อของเขา เมื่อล้างจานเสร็จ เขาก็สูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะเดินเข้าไปในครัว
เขาเปิดประตูห้องครัวออกเบาๆ เขามองเข้าไปภายใน เห็นแผ่นหลังที่คุ้นเคยของแม่เขา เธออยู่ในช่วงอายุ 45 ปี สวมใส่ชุดผ้ากันเปี้อนสีขาว กำลังรอซาลาเปาและขนมจีบที่กำลังนึ่งอยู่
“แม่....” ไป๋เฉินส่งเสียงออกไปอย่างแผ่วเบา หัวใจของเขาเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นที่ได้กลับมาพบกับแม่ของเขาอีกครั้ง
ไป๋หยูได้หันหน้ากลับมา เธอมองไปที่ลูกชายของตัวเองด้วยรอยยิ้ม “มีอะไรล่ะเฉินน้อย ยังไม่รีบไปโรงเรียนอีก”
เพียงได้ยินเสียงของแม่ ไป๋เฉินก็นิ่งเงียบไปชั่วขณะ เขามองไปที่เธออยู่เนิ่นนาน ก่อนจะยิ้มออกมาในที่สุด “ผมจะไปเดี๋ยวนี้แหละครับแม่ แต่ผมขอซาลาเปาสักสองลูกได้ไหม?”
“ลูกคนนี้หนิ เพิ่งจะกินข้าวไปอิ่มๆ ไม่ใช่เหรอ? แต่เอาเถอะ เดี๋ยวแม่จะเอาใส่ถุงให้ รอแป๊บหนึ่งแล้วกัน” ไป๋หยูมองลูกชายของเธอด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะส่ายหน้าไปมาเล็กน้อย จากนั้นเธอก็เอาซาลาเปาร้อนๆ สองลูก ใส่ถุงให้กับเขา
ไป๋เฉินถือถุงซาลาเปาไว้ในมือ เขาเดินออกมาที่ข้างบ้านและวางถุงซาลาเปาที่หน้าตะกร้าหน้ารถจักรยาน ก่อนจะขึ้นนั่งบนเบาะของรถจักรยาน พร้อมๆ กันนั้นเขาก็ปั่นจักรยานออกไป
บ้านของเขาอยู่ในเขตย่านการค้าซิงเซิง เป็นย่านการค้าขนาดกลางที่ผู้คนค่อนข้างสัญจรไปมาเยอะ ทำให้เศรษฐกิจดีตลอดทั้งปี ผู้คนส่วนมากในแถบนี้ก็เปิดร้านของตัวเองกันทั้งๆ นั้น
เวลาที่ไป๋เฉินขี่ปั่นจักรยานผ่าน ก็มีคนหลายคนในย่านการค้าทักทายเขาด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น เขาชอบบรรยากาศเช่นนี้ เขารู้สึกมีความสุขจากก้นบึ้งในส่วนลึกของหัวใจที่ได้กลับมา
เขาปั่นจักรยานอยู่ราวๆ ห้านาทีก็ออกมาถึงถนนหลักที่มีสี่เลน รถหลากหลายยี่ห้อล้วนสามารถมองเห็นได้ วิ่งสัญจรไปมา เป็นภาพที่พบเห็นได้ทั่วไปของท้องถนน
ไป๋เฉินจอดจักรยานมองซ้ายและมองขวาเล็กน้อย เขาไม่กล้าที่จะประมาท กลัวว่ามันอาจจะเกิดอุบัติเหตุขึ้นกับตัวเอง
แต่ในขณะที่เขามองซ้ายมองขวาเพื่อดูรถอยู่นั้น เขาก็เหลือบไปเห็นชายคนหนึ่งที่ดูชกมก เนื้อตัวมอมแมม สวมใส่ชุดสีดำเก่าๆ ขาดๆ เส้นผมของเขายุ่งเยิงจนไม่สามารถมองเห็นใบหน้าได้ มองดูไปแล้วเหมือนกับขอทานคนหนึ่งไม่มีผิดเลย
“ใช่คนนี้รึเปล่านะ?” ไป๋เฉินมีความสงสัย เขาเรียกหน้าต่างภารกิจระบบเปลี่ยนชีวิตออกมาอย่างง่ายดายเพียงแค่คิด
---[ภารกิจ]
ภารกิจที่ 1: ให้อาหารชายลึกลับผู้นั่งอยู่ข้างกองขยะ (คะแนนที่ได้รับ 15 คะแนน)
ภารกิจที่ 2: ให้อาหารแมวจรจัดที่สวนสาธารณะ (คะแนนที่ได้รับ 10 คะแนน)
คำอธิยาย: คุณสามารถทำภารกิจไหนก่อนก็ได้ หลังทำภารกิจเสร็จสิ้น คุณมีโอกาสได้รับสิทธิ์การสุ่ม เพื่อได้รับทักษะพิเศษหรืออุปกรณ์วิเศษบางอย่างที่สามารถช่วยเปลี่ยนแปลงชีวิตของคุณได้ดียิ่งขึ้น! ---
ครั้งนี้เขาเรียกดูเฉพาะหน้าต่างภารกิจ หลังจากได้ทบทวนทำความเข้าใจกับระบบนี้แล้ว เขาก็เข้าใจมันมากขึ้นทีละน้อย เขาพลันกดดูข้อมูลของภารกิจที่ 1
---[ภารกิจที่ 1: ให้อาหารชายลึกลับผู้นั่งอยู่ข้างกองขยะ]
คำอธิบาย: ชายลึกลับคนหนึ่งกำลังนั่งหิวอยู่ข้างกองขยะ หากคุณมอบอาหารให้แก่เขา เขาจะรู้สึกขอบคุณคุณอย่างมากและเขาจะรู้สึกชื่นชมในตัวของคุณที่มีจิตใจเอื้อเฟื้อ
รางวัลภารกิจสำเร็จ: ได้รับคะแนน 15 คะแนน
ผลเสียหากภารกิจล้มเหลว: ไม่มี---
ไป๋เฉินสำรวจหน้าต่างภารกิจอย่างระมัดระวัง เมื่อเขาเห็นลูกศรสีเขียวปรากฏออกมาชี้ตรงไปที่ร่างของชายผู้ที่นั่งอยู่ข้างกองขยะ เขาก็รู้สึกมั่นใจขึ้นมาว่าต้องเป็นคนนี้
โดยไม่มีความลังเลเลย เขารอดจักรยานไว้ข้างถนน ก่อนจะหยิบถุงซาลาเปาสองลูกเดินเข้าไปหาชายลึกลับ
“คุณหิวใช่ไหม? ผมให้นี่แล้วกัน” เมื่อเดินมาหยุดลงตรงหน้าของชายลึกลับที่เหมือนขอทาน ไป๋เฉินไม่ได้พูดมาก เขาก้มตัวลงเล็กน้อยและยื่นถุงซาลาเปาไปทางเขา
ชายลึกลับเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาที่อยู่ใต้เส้นผมที่ปกปิดจนมิดของเขาได้เป็นประกายแปลกๆ เขาค่อยๆ ยื่นมือออกไปรับมา
“ขอบคุณ...” เขาพูดออกมาอย่างแผ่วเบา
“ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย” ไป๋เฉินยิ้มให้กับชายลึกลับอย่างอบอุ่น แค่นี้ภารกิจแรกของเขาคงจะสำเร็จใช่ไหม?
จบบทที่ 3

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 3 : ภารกิจแรก

นิยายแนะนำ

ระบบเปลี่ยนชีวิต

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 3 : ภารกิจแรก

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้