หลังจากตัดสินใจที่จะเสี่ยงเดินทางตามเงื่อนงำจากศิลาจารึกโบราณ เจี้ยนหลิน (剑林) และศิษย์พี่หญิงเยว่ชิงหลิง (月清灵) ก็มุ่งหน้าลึกเข้าไปในที่ราบสูงเมฆาสถิต (云栖高原) แห่งหุบเขาเร้นเมฆา (隐云谷) การเดินทางครั้งนี้เต็มไปด้วยความไม่แน่นอน เยว่ชิงหลิงแม้จะยังคงอ่อนแอจากอาการบาดเจ็บ แต่ด้วยการช่วยเหลือจากยาที่เจี้ยนหลินปรุงให้ และการโคจรพลังภายในอย่างต่อเนื่อง ทำให้นางพอจะก้าวเดินได้อย่างมั่นคงขึ้นบ้าง โดยมีเจี้ยนหลินคอยประคองและระวังภัยอยู่ไม่ห่างยิ่งพวกเขาเดินทางลึกเข้ามา สภาพแวดล้อมก็ยิ่งแสดงความอัศจรรย์ของดินแดนแห่งนี้ออกมาอย่างชัดเจน ทุ่งหญ้าขนแกะเมฆา (云绒草) ที่เคยเห็นเป็นหย่อมๆ บัดนี้กลับแผ่ขยายกว้างไกลสุดสายตา ปุยสีขาวนุ่มของมันพลิ้วไหวไปตามสายลมราวกับทะเลเมฆบนผืนดิน แทรกแซมด้วยกลุ่มบุปผาเหมันต์นิรันดร์ (永冬花) ที่มีสีสันหลากหลายและเปล่งประกายเจิดจ้ายิ่งขึ้น อากาศที่เคยเบาบางกลับเริ่มมีความ "หนาแน่น" ของพลังงานบางอย่างที่มองไม่เห็น มันบริสุทธิ์และชุ่มชื่นจนทำให้รู้สึกสดชื่นไปทั่วทั้งร่าง"ขาวน้อย" (小白) ที่วิ่งนำหน้าอยู่เป็นระยะ บัดนี้ดูจะกระตือรือร้นเป็นพิเศษ มันส่งเสียง "คิกๆ" อย่างตื่นเต้นไม่หยุด สองหูเล็กๆ ตั้งชัน และจมูกน้อยๆ ของมันก็ดมกลิ่นฟุดฟิดไปตามพื้นดินอย่างรวดเร็ว ราวกับกำลังตามรอยบางสิ่งที่สำคัญยิ่ง"ดูเหมือนว่าพวกเราจะมาถูกทางแล้วกระมัง" เจี้ยนหลินเอ่ยขึ้นเบาๆ ขณะมองไปยังทิศทางที่ "ขาวน้อย" กำลังมุ่งหน้าไปเยว่ชิงหลิงพยักหน้ารับ นางเองก็สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของพลังงานในอากาศเช่นกัน "ไอพลังปราณ (灵气) ที่นี่...มันเข้มข้นและบริสุทธิ์อย่างน่าเหลือเชื่อ"ในที่สุด หลังจากที่พวกเขาเดินตาม "ขาวน้อย" ลัดเลาะผ่านเนินดินที่สลับซับซ้อนและกลุ่มสนเมฆาโบราณ (古云松) ที่ยืนต้นตระหง่านราวกับผู้พิทักษ์แห่งขุนเขามาได้พักใหญ่ เบื้องหน้าของพวกเขาก็ปรากฏทัศนียภาพที่ทำให้ทั้งสองต้องหยุดนิ่งด้วยความตกตะลึงณ ใจกลางของแอ่งที่ราบขนาดไม่ใหญ่นัก ซึ่งถูกโอบล้อมด้วยแนวโขดหินรูปร่างแปลกตา ปรากฏธารน้ำใสราวผลึกแก้วสายหนึ่งไหลรินออกมาอย่างแผ่วเบาจากซอกหินขนาดใหญ่ซึ่งถูกปกคลุมไปด้วย "พืชคลุมศิลาผลึกเรืองรอง" (晶莹覆石草) สีเขียวมรกตสลับสีฟ้าอ่อน พืชเหล่านั้นเปล่งแสงนวลตาออกมาอย่างต่อเนื่อง สร้างบรรยากาศที่ทั้งศักดิ์สิทธิ์และสงบอย่างน่าอัศจรรย์ รอบๆ ธารน้ำนั้นคือทุ่ง "บุปผาสวรรค์เจ็ดสี" (七彩天香花) ที่กำลังเบ่งบานสะพรั่ง กลีบดอกแต่ละชนิดมีสีสันแตกต่างกันไป ตั้งแต่สีขาวบริสุทธิ์ สีชมพูอ่อนหวาน สีม่วงลึกลับ ไปจนถึงสีทองอร่าม ส่งกลิ่นหอมจรุงใจที่ชวนให้รู้สึกผ่อนคลายและสดชื่นไปทั่วทั้งบริเวณ ไอพลังปราณ (灵气) ที่บริสุทธิ์และเข้มข้นจนแทบจะจับต้องได้ลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ ทำให้รู้สึกได้ถึงพลังชีวิตที่กำลังฟื้นฟูและเติบโตอย่างไม่หยุดยั้ง นี่คือ "ธารพลังงานแห่งชีวิต" (生命元气之泉) ที่ศิลาจารึกโบราณได้ชี้นำมาอย่างไม่ต้องสงสัย!"ที่นี่มัน..." เยว่ชิงหลิงอุทานออกมาเบาๆ แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจระคนความยินดี "พลังปราณบริสุทธิ์ถึงเพียงนี้...ข้ามิเคยสัมผัสได้จากที่ใดมาก่อน แม้แต่ในเขตต้องห้ามของตำหนักหยกเย็นก็ยังมิอาจเทียบได้"เจี้ยนหลินเองก็รู้สึกเช่นเดียวกัน พลังธาตุพฤกษาในกายของเขาสั่นสะท้านด้วยความยินดี ราวกับได้กลับคืนสู่ "บ้าน" ที่แท้จริง "หน่ออ่อนแห่งกระบี่" (剑之嫩芽) ในทะเลจิต (识海) ของเขาดูดซับไอพลังปราณบริสุทธิ์เหล่านี้เข้าไปอย่างกระหาย ทำให้เขารู้สึกได้ถึงความเข้าใจใน "เต๋าแห่งพฤกษา" (草木之道) ที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น และความปรารถนาที่จะ "ทะลวง" ระดับพลังก็พลันรุนแรงขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน"สถานที่แห่งนี้...เหมาะสมอย่างยิ่งสำหรับการบ่มเพาะพลัง" เจี้ยนหลินกล่าวขึ้น แววตาของเขาทอประกายแห่งความมุ่งมั่น "ศิษย์พี่หญิง ท่านพักฟื้นอยู่ที่นี่เถิด ข้าคิดว่านี่อาจเป็นโอกาสสำคัญในการทะลวงระดับพลังของข้า บางที...ข้าอาจจะสามารถก้าวเข้าสู่ขั้นหลอมรวมลมปราณขั้นสมบูรณ์ได้เร็วกว่าที่คิด"เยว่ชิงหลิงมองเขา มุมปากของนางคล้ายจะยกขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มที่บางเบาจนแทบมองไม่เห็น ก่อนจะเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว แววตาที่เคยเยียบเย็นดูอ่อนโยนลงเล็กน้อย "ดี" นางพยักหน้ารับ "พลังงานที่นี่น่าอัศจรรย์จริง ๆ หากเจ้าจะบ่มเพาะ ข้าจะคอยดูแลความปลอดภัยให้เอง ข้าเองก็ต้องการเวลาในการทำความเข้าใจสิ่งที่ได้รับมาเช่นกัน"เจี้ยนหลินเลือกบริเวณใต้ต้นสนเมฆาโบราณขนาดใหญ่ต้นหนึ่งที่ขึ้นอยู่ไม่ไกลจากธารพลังงานแห่งชีวิตนัก กิ่งก้านของมันแผ่สยายให้ร่มเงาอย่างพอเหมาะ และดูเหมือนจะดูดซับพลังงานจากสถานที่แห่งนี้ไว้มากที่สุด เขาค่อยๆ ใช้พลังธาตุพฤกษาชี้นำเถาวัลย์เล็กๆ และกิ่งไม้แห้งในบริเวณนั้นให้ก่อตัวขึ้นเป็นแนวกำบังลมอย่างง่ายๆ และเป็นธรรมชาติที่สุด เพื่อมิให้เป็นการรบกวนความสงบของสถานที่แห่งนี้มากนักเยว่ชิงหลิงเลือกนั่งพักในจุดที่สามารถมองเห็นเจี้ยนหลินและระวังภัยโดยรอบได้อย่างสะดวก นางหลับตาลง เริ่มโคจรพลังลมปราณของตนเองอย่างช้าๆ เพื่อฟื้นฟูอาการบาดเจ็บและขัดเกลาความเข้าใจในวิถีกระบี่ธาตุลมของนาง ไอพลังปราณบริสุทธิ์รอบกายนางค่อยๆ ถูกดูดซับเข้าไปอย่างช้าๆ"ขาวน้อย" กระโดดลงจากไหล่ของเจี้ยนหลิน มันวิ่งเล่นอย่างร่าเริงอยู่ท่ามกลางทุ่งบุปผาสวรรค์เจ็ดสี ก่อนจะไปขดตัวนอนอย่างสบายอารมณ์อยู่ข้างๆ ธารพลังงานแห่งชีวิตนั้น ราวกับกำลังซึมซับพลังงานบริสุทธิ์เข้าไปด้วยเช่นกัน ร่างเล็กๆ ของมันเปล่งแสงสีขาวนวลจางๆ ออกมาเป็นระยะแสงสุดท้ายของวันเริ่มจะลับขอบฟ้า ทิ้งไว้เพียงแสงเรืองรองจากพืชคลุมศิลาผลึกเรืองรองและบุปผาสวรรค์ที่ส่องสว่างไปทั่วทั้งแอ่งที่ราบ เจี้ยนหลินหลับตาลงสนิท จิตใจของเขาจดจ่ออยู่กับการดูดซับพลังงานอันไร้ขีดจำกัดรอบกาย "หน่ออ่อนแห่งกระบี่" และ "ความเข้าใจในวิถีกระบี่พฤกษา" กำลังรอคอยการเติบโตครั้งสำคัญ ท่ามกลางความสงบและพลังอันบริสุทธิ์ของดินแดนสวรรค์บนดินแห่งนี้ การบ่มเพาะเพื่อก้าวข้ามขีดจำกัดของตนเองได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว
(จบตอนที่ 158)
476K
