กบของผมกลัวว่าผมจะตายจึงเดินทางทะลุมิติ

เมื่อเห็นเนี่ยฝานมาเรียน ซูหยวนที่รอมาหลายวันอยู่ๆ ก็กระโดดออกมาดักหน้า พร้อมกับคำรามด้วยคำถามโกรธๆ

“ไอ้เลวเนี่ยฝาน! เป็นฝีมือของแกใช่ไหมที่จัดการเย่ซวน ไม่งั้นเป็นไปไม่ได้ที่อยู่ๆ เขาจะไม่มาเรียน!”

ทั้งกลุ่มผงะ รวมถึงนักศึกษาที่อยู่บนทางเดิน

สำหรับคำถามนั้นเนี่ยฝานหัวเราะเล็กน้อย

“เขาหายไปไหนมันเกี่ยวอะไรกับผม อีกอย่างหนึ่งเธอก็สนิทกับเขาไม่ใช่นี่นา หรือว่าติดต่อกันไม่ได้ เป็นไปได้ไหมที่เขามีผู้หญิงคนอื่นแล้วทำท้อง เลยต้องไปดูแลไม่ได้มาเรียน”

“มันจะเป็นไปได้ยังไง! เย่ซวนรักฉันคนเดียว เขามีอะไรกับฉันแค่คนเดียว และคนที่จะท้องลูกกับเขาได้ก็มีเพียงฉันเท่านั้น” ด้วยความโกรธซูหยวนถึงกับเปิดเผยความสัมพันธ์กับเย่ซวน โดยไม่สนใจสายตาของใครหลายคนที่กำลังมองเธอ

ข้างๆ เป็นยูบินที่สะกิดแขน

“นี่ๆ เธอคือใครเหรอ คงไม่ใช่แฟนเก่านายหรอกใช่ไหม”

ไม่แปลกที่ยูบินจะคิดไปไกล เพราะที่บ้านก็มีอับลา ไหนจะเพนจีอีกหนึ่งคน นอกจากนั้นผู้หญิงตรงหน้าก็สวย โอกาสความเป็นไปได้จึงสูง

เนี่ยฝานกรอกตา แต่ไม่รังเกียจที่จะเล่าคร่าวๆ ยูบินพยักหน้า จากนั้นมองซูหยวนด้วยสายตาซึ่งไม่น่าพอใจนัก

“หุบปากได้แล้ว แฟนของเธอหายไปแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเนี่ยฝาน เธอไม่ใช่เพื่อนของเขา แค่ผู้หญิงหน้าไม่อายที่ใช้ประโยชน์จากเขาเท่านั้น ทีนี้รู้ตัวก็รีบย้ายก้นออกไปได้แล้ว!”

เนี่ยฝานไม่เคยเห็นยูบินด่าใครมาก่อน เขาถึงกับแอบยกนิ้วโป้งชื่นชมอย่างลับๆ

“นี่เธอ...!” แม้ว่าภาษาจีนของยูบินจะค่อนข้างแย่เพราะกำลังหัดพูดแต่ซูหยวนยังพอจับใจความได้ โกรธอยู่แต่ว่าไม่กล้าเข้าไปหาเรื่อง เพราะฝ่ายนั้นมีคนมากกว่า สุดท้ายจึงกระทืบเท้าจากไปด้วยความหงุดหงิด

เนี่ยฝานยักไหล่แล้วเดินเข้าไปในอาคารเรียน ในขณะที่หนี่เออร์ตกตะลึงกับคำพูดของยูบิน มันเหมือนกับการด่าพวกเธอกรายๆ ไปด้วย

........

เที่ยงวันเนี่ยฝานเพิ่งออกมาจากห้องน้ำ ก็พบกับซูฉีผู้หญิงผมทอง หนึ่งในอันธพาลที่ชอบเข้ามาไถเงิน วันนี้หล่อนมาคนเดียว ทั้งยังดึงมือของเขาแล้วลากเข้าไปในห้องน้ำ ขังไว้ข้างในกันสองต่อสอง

“ฮี่ฮี่ ซูฉีจะทำอะไรเหรอ...อยู่สองคนแบบนี้มันน่าสงสัยนะ”

เมื่อได้ยินคำถามซูฉีจึงได้สติ นั่นสิหล่อนเข้ามาทำอะไรที่นี่คนเดียว อารมณ์ขึงขังของเธอหดหาย แล้วมองหน้าเขาในขณะที่ทำอะไรไม่ถูก

เนี่ยฝานพบว่ามันน่าสนใจ เกิดอะไรขึ้นกับตัวละครในพล็อตคนนี้กันแน่ ดังนั้นเขาจึงได้ลองเชิงโยนกิ่งมะกอก

“นี่...หึงเหรอที่เห็นว่าผมมากับสาวต่างชาติ”

“ใครหึง! ไม่ใช่ฉันละคนหนึ่ง!” ซูฉีรีบปฏิเสธ แต่เขากลับตื้อไม่เลิก

“จริงเหรอ แต่สายตาของเธอมันบอกอีกอย่างนะ”

“หึ่ม! อย่าได้ใจไปหน่อยเลยนายเพี้ยน” ซูฉีไม่ต้องการคุยกับเขาแล้ว แต่ว่าคำพูดต่อไปถึงกับทำให้เธอต้องชะงักฝีเท้ากลางคัน

“เดือนละหนึ่งแสนหยวน ขอแค่ซูฉีมีเซ็กส์กับผม ในทุกเดือนเธอจะได้เงินเดือนละแสน ว่ายังไงสนใจไหม”

หล่อนตกอยู่ในอารมณ์ที่นึกถึงกระเป๋าและเสื้อผ้าแบรนด์ดัง หากมีเงินใช้หนึ่งแสนหยวนต่อเดือน การซื้อของพวกนั้นก็ไม่ใช่เรื่องยากเหมือนกับทุกวันนี้ แต่ที่เธอลังเลคือต้องเสียความบริสุทธิ์ ดังนั้นจึงไม่กล้าตอบตกลง

“อีกอย่างหนึ่ง หากซูฉีทำให้ผมพอใจผมจะให้อยู่คอนโดฟรีๆ ใกล้มหาลัย ไม่จำเป็นต้องขึ้นรถไฟไปกลับดึกดื่นอีก” เนี่ยฝานรู้ว่าเธอเริ่มเอนเอียงกับข้อเสนอจึงหว่านเมล็ดพันธุ์ลงไปอีกผล สำหรับผลลัพธ์จะเห็นได้จากการแสดงออกทางใบหน้าที่เปลี่ยนแปลง

“นายรู้ได้ยังไง หรือว่าแอบสะกดรอยตามฉัน!”

“ฮี่ฮี่ ผมไม่ได้ว่างขนาดนั้นหรอกนะ แต่อย่าลืมสิว่าบ้านของผมสกุลอะไร เรื่องแค่นี้ผมสามารถหาข้อมูลได้ง่ายๆ อยู่แล้ว สรุปตัดสินใจได้หรือยัง สำหรับข้อเสนอที่ผมยื่นให้”

เนี่ยฝานไม่คิดว่าเป็นสิ่งเสียหาย การกระทำของเขาก็เหมือนกับเลี้ยงดูนักศึกษาหนึ่งคนนั่นแหละ เหมือนกับพวกเสี่ยแก่ๆ นี่คือสิ่งที่เขาไม่เคยได้สัมผัสในชีวิตที่แล้ว ดังนั้นวันนี้มีเงินและอำนาจ ทำไมถึงต้องไม่ใช้

“ฉัน...ขอคิดดูก่อนได้ไหม”

“อืม...ให้เวลาแค่หนึ่งวัน อีกอย่างผมจะบอกเธอนะ ว่าหากปฏิเสธครั้งนี้จะไม่มีโอกาสครั้งหน้า”

กล่าวจบเนี่ยฝานก็เดินออกจากห้องน้ำไป ทิ้งให้ซูฉีตรึกตรองอยู่คนเดียว

“เขารู้จักเซ็กส์ได้ยังไง นอกจากนั้นเขาดูต่างจากเดิมไม่เหมือนที่แล้วมา คล้ายกับว่าสมองหายเพี้ยนแล้วงั้นแหละ” ซูฉีมองแผ่นหลังของเนี่ยที่ค่อยๆ ขยับออกไปไกลด้วยอารมณ์ซับซ้อน

.......

กลับมาบ้านช่วงบ่ายสาม เนี่ยฝานตรงไปดูลูกชายและภรรยาสาวก่อนจะกลับเข้ามาในห้องของตัวเอง

“ติ้ง...ตรวจพบว่าเจ้าของกำลังจะขยายครอบครัวขนาดใหญ่ เพื่อสมาชิกครอบครัวที่ต้องมีสุขภาพแข็งแรง เสี่ยวชิงจะออกเดินทางเพื่อนำอุปกรณ์เสริมพิเศษกลับมาให้”

เนี่ยฝานหันไปมองลูกกบ นานแล้วที่มันไม่ได้เคลื่อนไหว ดังนั้นเขาจึงรีบซื้อข้าวกล่องให้มันก่อนออกเดินทาง

“ไม่รู้ว่าครั้งนี้จะได้อะไร” เขาทำได้เพียงตั้งตารอ

ไม่นานเกินข้อความก็ถูกส่งมาจากซูฉี ปรากฎว่าเธอตอบตกลงในข้อเสนอนั้น

เนี่ยฝานอมยิ้มมุมปาก เขาไม่แปลกใจกับการเคลื่อนไหวนี้ มีใครบ้างไม่ชอบเงิน แค่เสียตัวนิดหน่อยเอง หลังจากนั้นหากกอบโกยมากแล้วอยากจะเลิกก็เลิกได้ นี่เป็นเพียงการลงทุนอย่างหนึ่ง ดังนั้นอย่าได้จริงจังเกินไป แต่ว่าเนี่ยฝานยังไม่มีโอกาสกินเพื่อนคนนี้ เพราะข้างกายมีผู้หญิงสามคน

……….

หลังจากนั้นหลายวันผ่านไป เนี่ยฝานได้ไปร้านอาหารจีนโบราณที่ตั้งอยู่ใจกลางทะเลสาบตงหมิง โดยร้านอาหารจะเป็นเจดีย์รูปแปดเหลี่ยมสีแดงตั้งอย่างสง่ากลางทะเลสาบ โดยแต่ละชั้นจะมีบรรยากาศต่างออกไป รวมถึงวิวที่ได้รับชม

อาศัยอำนาจของสกุลเนี่ยเป็นเรื่องธรรมดาจะได้รับห้องบนชั้น 6 ซึ่งสูงที่สุดบนร้านอาหาร วันนี้อัลบาและยูบินมากินข้าวนอกบ้าน รวมถึงเหวินจิง แต่นั่นไม่ใช่ส่วนที่สำคัญ ที่เขาเลือกร้านอาหารเจดีย์รื่นรมย์ก็เพราะหนึ่งในนางเอกอาศัยอยู่ที่นี่ ไม่สิต้องบอกว่าหล่อนเป็นเจ้าของห้องอาหารต่างหาก

เมนูที่แสดงบนหน้าจอมีความเป็นจีนโบราณสูง แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าละทิ้งเทคโนโลยีไปเสียหมด อย่างน้อยยังมีหน้าจอแบบสัมผัสให้เลือกเมนู ดีกว่านำกระดาษมาจด

หลังจากสั่งอาหารเรียบร้อยไม่นานพนักงานก็เข้ามาเสิร์ฟ ระหว่างนั้นเนี่ยฝานท่องบทกวี ทำเอาสามสาวงุนงง แต่พนักงานเสิร์ฟกลับตากระจ่างใสด้วยความตะลึงงัน

“จากกันครานั้นเพียงชั่วคราว พันธสัญญาดั้งเดิมแหลกสะบั้น ใยศิษย์อาจารย์ต้องไม่สมหวัง แต่ชาติหน้าข้าจะขอเดิมพัน แม้จะต้องตายจะรักศิษย์เช่นเจ้าจนมลายฟ้าดิน”

“เอ่อ...นายน้อยเนี่ย ไม่ทราบว่าไปได้ยินบทกวีนี้มาจากไหนเหรอครับ” พนักงานห้องอาหารถาม เนี่ยฝานจึงไม่รังเกียจที่จะตอบ

“ผมแต่งเอง พอดีทิวทัศน์แถวนี้มันสวยดีน่ะ อยู่ๆ เลยนึกบทกวีสานสัมพันธ์ระหว่างศิษย์อาจารย์ได้เท่านั้น”

เนี่ยฝานกำลังโกหก แท้จริงแล้วนี่คือบทกวีจากชาติก่อนของตัวเอกที่เขากล่าวคำอำลาต่อศิษย์รัก จ้าวหลิงหลิง

แน่นอนว่านิยายจีนไม่เคยมีตัวละครตายจริงๆ ง่ายๆ สุดท้ายพระเอกได้กลับมาเกิดบนโลกใบนี้ ในขณะที่ศิษย์รักใช้เวลานับพันปีเพื่อหาพิกัดที่แน่นอนผ่านการทำนายแล้วเข้ามาในโลกนี้

แต่ว่าโลกนี้เป็นโลกแห่งปาฏิหาริย์ไม่ใช่โลกแห่งการบำเพ็ญเพียร จ้าวหลิงหลิงจึงไม่สามารถใช้การบ่มเพาะได้ แต่ว่าอยู่โลกนี้เธอกลับให้พลังใหม่ พลังแห่งความยึดมั่นเชื่อมั่นต่ออาจารย์ ดังนั้นจ้าวหลิงหลิงจึงสามารถลงหลักปักฐานบนแผ่นดินจีนได้อย่างไม่มีอุปสรรค

“ฮี่ฮี่ ไม่รู้ว่าปฏิกิริยาของนางเอกคนนี้จะเป็นยังไง” เนี่ยฝานไม่ใช่คนโง่ อย่าได้เห็นว่าเขาเอาแต่เล่นกับอับลา เหวินจิงหรือยูบินเชียว ในขณะที่เขาอยู่บนโลกนี้ก็ได้ตรวจสอบความคืบหน้าของพล็อตต่างๆ ที่กำลังจะเกิดขึ้น

แน่นอนว่าพล็อตของเย่ซวนขาดหาย เพราะเจ้าตัวถูกจัดการก่อนเปล่งประกาย ด้วยเหตุนี้เนี่ยฝานจึงมองเวลาของพล็อตอื่นๆ สุดท้ายจึงเลือกหนึ่งในนางเอกที่น่าจะหลอกง่าย จ้าวหลิงหลิง

.... .....

ไม่ไกลจากห้องอาหารเป็นบ้านทรงโบราณสีแดงซีด หญิงสาวคนหนึ่งนั่งเขียนบทกวี ใส่ชุดฮั่นฝูสีขาวบริสุทธิ์ ใบหน้าขาวอมชมพู หางคิ้วโค้งดังต้นหลิว นอกจากนั้นสิ่งที่น่าสนใจยังเป็นสีผมที่เป็นสีขาวเหมือนกับหิมะ

“อาจารย์ นี่ก็ผ่านมาหลายปีแล้วที่ท่านอาจารย์หายไป ตามคำทำนายก่อนออกเดินทางนักพรตคนนั้นบอกว่าอาจารย์จะกลับมาเกิดใหม่ แต่ยี่สิบปีผ่านไปแล้วอาจารย์ก็ยังไม่ปรากฎตัว เป็นไปได้ไหมว่าศิษย์คนนี้ถูกหลอก” น้ำเสียงเชิงเศร้าหมอง หยาดน้ำตาหยดเล็กๆ ไหลลงบนแก้ม ทว่าในตอนนั้นเองเสียงโทรศัพท์ก็สั่นขึ้น การโทรนี้ถูกตั้งรหัสไว้ว่าใช้เสียงพิเศษเมื่อพบคนๆ นั้น

จ้าวหลิงหลิงลืมเช็ดคราบน้ำตา รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับทันที

“นายหญิงคะ คนที่นายหญิงเคยบอกไว้ปรากฎตัวขึ้นแล้วที่ห้องอาหารของเรา นายหญิงจะให้ทำยังไงต่อไปคะ หรือว่าจะปล่อยแก๊สยาสลบ...”

“ไม่ต้อง! ฉันจะรีบไปที่นั่นเอง”