จี้จิวย้อนเวลามาใช้กรรม

               บ้านจี้เมืองถงเหอ

“ที่รัก อดทนหน่อยนะ เดี๋ยวพ่อจะโทรหาลูกสาวขอยืมเงินมารักษาเธอให้หาย” พ่อจี้บอกภรรยาที่กำลังป่วยหนักในวัย 50 ปี

“อย่าทำให้ลูกลำบากเลยพี่ พักผ่อนสักหน่อยน่าจะหายดี”

“เอาล่ะ ถ้าอย่างนั้นน้องนอนพักก่อนเถอะ พี่จะไปทำโจ๊กไว้ให้กินตอนตื่นนะ” พ่อจี้พูดแล้วลูบหัวภรรยาด้วยความรัก

               พอเห็นภรรยาหลับแล้วเขาเดินออกจากห้องนอนซอมซ่อ จากนั้นเดินออกจากบ้านใช้เงินที่เหลืออยู่น้อยนิดไปโทรศัพท์ที่ร้านค้าหาลูกสาวคนเดียวของพวกเขา

“อาจิว ตอนนี้แม่ป่วยหนัก พ่ออยากพาแม่ไปหาหมอแต่พ่อไม่มีเงิน ลูกมีให้พ่อยืมหรือเปล่าลูก พ่อสัญญาว่าจะใช้คืน”

“พ่อ!!! ตอนนี้ฉันยังไม่มีงานทำเลย จะเอาที่ไหนมาให้ล่ะ เงินค่าที่พักก็ยังค้างจ่ายอยู่เลย พ่อหายืมคนแถวนั้นก่อนไม่ได้เหรอ”

               จี้จิวลูกสาวคนเดียวของครอบครัวจี้โกหกพ่อของเธออย่างหน้าด้าน ๆ ด้วยเธอกลัวจะถูกพ่อกับแม่ขอเงินที่เธอเก็บไว้ใช้จ่าย ทั้งที่เธอได้งานดี๻ั้๫แ๻่เรียนจบ แต่กลับโกหกครอบครัวว่าไม่มีงานทำ

“อืม ถ้าอย่างนั้นพ่อไม่กวนลูกแล้ว ถ้ามีเวลาก็มาเยี่ยมแม่หน่อยนะลูก พ่อไม่รู้ว่าแม่จะทนได้อีกนานแค่ไหน”

               พ่อจี้ยังคงคาดหวังว่าลูกสาวของพวกเขาจะกลับมาเยี่ยมบ้างหลังเรียนจบ แต่นี่ก็หลายปีแล้วไม่เคยพบหน้า ได้แต่โทรหานาน ๆ ครั้งเท่านั้น

“รู้แล้วพ่อ แค่นี้ก่อนนะ ฉันออกไปทำงานก่อน”

ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด 

เสียงตัดจากปลายสาย ทำให้พ่อจี้ถึงกับดวงตาแดงก่ำ นี่มันเวรกรรมอะไรของพวกเขาสองผัวเมีย สู้อุตส่าห์เลี้ยงดูลูกสาวคนเดียวอย่างยากลำบาก แต่พอลูกเรียนจบพอให้พวกเขาหวังพึ่งพา พวกเขากลับไม่เคยได้รับรู้ถึงความกตัญญูจากลูกสาวคนนี้เลย หลังคิดไปมากมายเขาก็รีบจ่ายค่าโทรแล้วกลับบ้านด้วยจิตใจที่ห่อเหี่ยว  เขาต้องปลอบโยนภรรยาอีกนานแค่ไหนกัน

               กลับถึงบ้านพ่อจี้ก็รีบทำโจ๊กไว้ให้ภรรยา  พอเธอตื่นเขาก็เอาเข้าไปให้ที่ห้อง

“กินตอนที่ร้อนอยู่จะได้กินยานะ” พ่อจี้ยกชามโจ๊ก จากนั้นตักขึ้นมาเป่าแล้วป้อนภรรยา

“น้องทำให้พี่ลำบาก น้องขอโทษนะพี่” หงหลินพูดกับสามีด้วยความเสียใจ

“พี่ไม่ลำบาก อย่าคิดมาก แค่หายเร็ว ๆ ให้พี่ดีใจก็พอ” พ่อจี้บอกภรรยาพร้อมรอยยิ้ม ๻ั้๹แ๻่ภรรยาเขาป่วย เขาก็ไม่ได้ออกไปรับจ้างทำงาน  ได้แต่ใช้เงินเก็บที่เหลือไม่มากแล้ว  แต่จะให้ทิ้งภรรยาไว้คนเดียวก็ไม่กล้า

“พรุ่งนี้พี่ออกไปทำงานเถอะ น้องอยู่บ้านคนเดียวได้” หงหลินบอกสามี เธอรู้ว่าที่บ้านไม่มีเงินแล้ว หากยังไม่ทำงานก็จะไม่มีอะไรกิน ครอบครัวเธอเป็๞หนี้มากมายในครั้งที่ส่งลูกเรียน พวกเขาสองผัวเมียทำงานใช้หนี้เพิ่งจะหมดไม่นาน แต่ด้วยเพราะการทำงานหนักหลายสิบปี ร่างกายของเธอจึงอ่อนแอและป่วยหนักในตอนนี้

“พี่รู้แล้ว รีบกินเถอะจะได้พักผ่อนนะ” พ่อจี้รีบเปลี่ยนเ๱ื่๵๹

               หงหลินรับคำเบา ๆ แล้วกินจนอิ่ม หลังกินยาแล้วเธอก็หลับไป พ่อจี้ก็รีบเอาชามไปทำความสะอาดและกินส่วนของตนเองที่เหลือไว้แล้วรีบไปพักผ่อนกับภรรยา