ชายหนุ่มบอกก่อนยกมือไหว้อีกครั้งแล้วเดินจากมาด้วยความรู้สึกผิดหวัง
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
“พี่เต้ขา”
เสียงหวานเจื่อยแจ้วดังขึ้นก่อนที่ร่างบางในชุดสวยของอรปรียาจะปรากฏให้เห็น เธอตรงเข้าไปกอดเอวของไตรลักษณ์ที่ยืนใช้ความคิดอยู่ตรงริมหน้าต่างกระจกบานกว้างภายในห้องทำงานของเขาทันที
“มีธุระอะไรกับพี่หรือครับ”
ชายหนุ่มฝืนใจเอ่ยถามดีๆทั้งๆที่เื่ที่ได้ยินสองแม่บ้านพูดคุยกันนั้นยังดังก้องอยู่ในหู และจากการที่ได้ยินมาอย่างนั้น ทำให้เขาไปดูเทปบันทึกของกล้องวงจรปิดจึงทำให้เห็นภาพเหตุการณ์ของวันนั้นอย่างชัดเจน ซึ่งก็ตรงตามที่ได้ยินแม่บ้านพูดมาไม่ผิด และดั่งนั้นหากเขาจะตัดสินใจอะไรลงไป ก็ไม่ใช่เพราะฟังความข้างเดียวโดยปราศจากหลักฐานแน่นอน
“อรจะมาชวนพี่เต้ไปทานอะไรด้วยกันเย็นนี้ค่ะ โทรมาหลายรอบแล้ว แต่พี่เต้ก็ไม่ยอมรับสาย เลยต้องมาด้วยตัวเอง”
“พี่คงไปไม่ได้”
“อะไรกันคะพี่เต้ เกือบเป็เดือนแล้วนะคะ ที่พี่ไม่มีเวลาให้อรเลย”
สาวสวยโวยวายเรียกร้องความเอาใจใส่จากคนที่ตนหมายปอง
ไตรลักษณ์มองหน้าคนพูดอย่างประเมินความรู้สึกก่อนถามออกไปตรงๆ
“อรรู้สาเหตุที่ทำให้เลขาของพี่ไม่มาทำงานดีใช่ไหม”
อรปรียาถึงกับทำหน้าเหรอหราขึ้นมาทันที
“อะไรกันคะพี่เต้ ยัยนั้นไม่มาทำงานแล้วเหรอ”
“อรน่าจะรู้ดีอยู่แล้วนี่ ในเมื่ออรเป็ต้นเหตุของเื่”
“อะไรกันคะพี่เต้ ใส่ร้ายกันเกินไปหรือเปล่า อรยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะคะ”
สาวสวยตีสีหน้าไร้เดียงสาแต่ในใจกระหยิ่มยิ้มย่องด้วยความยินดี เมื่อสิ่งที่ตนทำลงไปได้ผลเกินคาด
ไตรลักษณ์เหลือบสายตามองคนที่ช่างตีหน้าใสซื่อได้อย่างผิดหวัง เขาไม่นึกเลยว่าคนที่เขาเอ็นดูไม่ต่างจากน้องสาว จะกล้าทำกับเขาได้ถึงขนาดนี้
“อรเอาเื่ไม่จริงไปบอกกับฉัตรชฎาเขาไงล่ะ แถมยังไปตบหน้าเขาอีก นี่ไงล่ะคือความผิด”
“พี่เต้รู้ได้ไงคะ นังนั้นมันใส่ร้ายอร”
อรปรียาโวยวายแล้วบีบน้ำตาเรียกคะแนนสงสารเพื่อกลบเกลื่อนความผิดทันที
“ไม่มีใครใส่ร้ายอรทั้งนั้น พี่ดูจากกล้องวงจรปิด”
เท่านั้นเอง อรปรียาถึงกับปล่อยโฮทันทีด้วยรู้ว่าถูกหลักฐานมัดตัวแ่า
“พี่เต้คะ อรขอโทษ อรไม่ได้ตั้งใจ แต่ที่อรทำไปก็เพราะอรรักพี่เต้นะคะ”
“พี่ก็ขอโทษเช่นกันที่ไม่ได้บอกอรั้แ่แรก ปล่อยให้อรเข้าใจผิดมาได้ตั้งนาน”
“เข้าใจผิด เข้าใจผิดเื่อะไรคะ”
“เลิกยุ่งวุ่นวายกับชีวิตของพี่ได้แล้ว พี่รักอรอย่างน้องสาว ไม่เคยคิดเป็อื่น”
“พี่เต้”
อรปรียาอุทานเสียงดัง ตาค้าง ใจนพูดอะไรไม่ออกเลยก็ว่าได้ มีเพียงน้ำตาเท่านั้นที่ไหลพรากขณะมองดูเขาเดินหนีจากไป
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐