ตอนที่ 6 ครอบครัว
เช้าวันรุ่งขึ้น
พราวมุกตื่นเต้นกับทุกสิ่งทุกอย่างของที่นี่วันนี้เธอตื่นแต่เช้าเตรียมตัวเปิดรับประสบการณ์ใหม่ๆั้แ่วินาทีนี้เป็ต้นไป
"ตะวันตื่น...เช้าแล้ว"เธอได้ยินเสียงแม่ตื่นนานแล้วเหมือนว่าท่านกำลังจะเตรียมตัวทำกับข้าวอยู่ในครัวที่ชั้นล่างซึ่งเธออยากลงไปช่วยแม่ทำกับข้าวแต่ไม่กล้า เพราะความที่เธอทำอะไรไม่เป็เลยจึงอยากให้เพื่อนไปช่วยเปิดทางให้
"เฮ้ย...ทำไมวันนี้แกตื่นเช้าจังวะไม่สบายตรงไหนหรือเปล่าเนี่ย" ฝ่ามือเรียวสวยยกขึ้นแตะหน้าผากเพื่อนเบาๆตะวันรู้สึกแปลกใจปกติพราวมุกจะชอบตื่นสายแถมยังนอนขี้เซาแต่วันนี้กลับตื่นแต่เช้า
"เปล่า...ฉันอยากลงไปช่วยแม่ทำกับข้าว"
"แกทำเป็เหรอ"
"หึ...ไม่เป็"พราวมุกส่ายหน้าให้เพื่อน
"ก็ฉันอยากหัดทำไงแกพาไปหน่อยสิ" ตะวันพยักหน้าเข้าใจ
"แกอาบน้ำเรียบร้อยแล้วเหรอเนี่ยโอ้โหเตรียมตัวพร้อมมาก แป๊บนึงๆ" ตะวันลุกขึ้นจากที่นอนเธอหยิบอุปกรณ์แล้วเดินออกจากห้องนอนไปเข้าห้องน้ำ
สักพักตะวันก็กลับเข้ามาในห้องนอนอีกครั้งเธอแต่งตัวจนเสร็จจากนั้นจึงพาเพื่อนเดินลงชั้นล่างไปช่วยแม่ทำกับข้าวเพื่อหาประสบการณ์การทำกับข้าวจากแม่ของเธอนี่แหละ
"แม่คะหนูพาเพื่อนมาช่วยทำกับข้าวค่ะ" เสียงของตะวันเอ่ยบอกแม่ของเธอด้วยรอยยิ้มส่วนตัวของตะวันเองทำกินเองพอได้ แต่คงไม่เหมาะถ้าจะให้คนอื่นกินด้วยเอาเป็ว่าทำได้แต่ไม่ค่อยอร่อย แต่ถ้าได้ทำบ่อยๆฝีมือก็คงจะดีขึ้น
"ไม่ต้องหรอกลูกอาหารบ้านแม่มุกคงทำไม่เป็หรอก" แม่หันมายิ้มให้พราวมุก แค่มีน้ำใจช่วยแม่ก็ดีใจแล้ว
"แม่คะไม่ว่าจะอาหารบ้านมันหรืออาหารบ้านเรา มันก็ทำไม่เป็ทั้งนั้นแหละค่ะมันอยากหัดทำ" ตะวันช่วยอธิบายให้แม่เข้าใจ
"อยากหัดเหรอลูก"แม่ก็คิดว่าพราวมุกอยากจะโชว์ฝีมือซะอีก
"ค่ะหนูอยากหัดทำกับข้าว แม่ช่วยสอนให้หนูหน่อยได้มั้ยคะ"ความตั้งใจของเธอมาเต็มร้อย อยากจะลบคำดูถูกของพี่ชายตัวเองให้สิ้น
"ได้ลูกได้่แรกๆเป็ลูกมือมองๆช่วยแม่ไปก่อนเป็ไง"
"ได้ค่ะหนูทำอะไรดีคะ" คนไม่เคยเข้าครัวเลยแม้แต่หยิบจับแค่ของง่ายๆก็ดูเก้ๆกังๆไปหมด
"หั่นผักให้แม่แล้วกัน"ง่ายที่สุดแล้ว! ส่วนตะวันเธอเดินไปช่วยแม่ของเธอเก็บล้าง
"หั่นยังไงคะ"ห๊า...หั่นผักก็ยังไม่เป็
"หั่นแบบนี้ลูก"แม่ลองหั่นให้มุกดูเป็ตัวอย่างเป็จังหวะที่เฮียกล้าเดินผ่านมาเห็นและได้ยินเข้าพอดี เขาแอบอมยิ้มไม่ได้ว่าอะไรตั้งใจเดินมาเรียกตะวันเฉยๆ
"ตะวันน้องรัก..."
"อ้าวเฮียตื่นแล้วเหรอ"
"ไม่ต้องมาทำเป็เนียนไปช่วยเฮียขนของลงจากรถเดี๋ยวนี้" โธ่...นึกว่าเื่อะไรยืนกอดอกพิงประตูห้องครัวนึกว่าเท่นักหรือไง!...ตะวันคิดในใจ
"รับทราบค่ะ..."จานชามที่ตะวันกำลังจะลงมือล้างจึงถูกปล่อยเอาไว้ก่อน
ส่วนพราวมุกบนหลังรถก็มีของของเธออยู่ด้วยเช่นกัน เธอต้องไปช่วยขนของพวกนั้นลงจากรถก่อน เธอทำท่าจะลุกตามเพื่อนออกไปแต่!!
"มุกอยู่ทำกับข้าวเถอะของมุกพี่ขนลงมาให้หมดแล้วเหลือแต่ของไอ้ตะวัน"ตะวันได้ยินแบบนี้เธอก็ทำหน้าไม่พอใจพี่ชายของเธอทันที
"ชิ!! คนใจดำคนไม่มีน้ำใจ...แล้วบอกว่าไม่ชอบๆ ดูการกระทำของตัวเองก่อนเถอะสองมาตรฐานชัดๆ" ตะวันเดินไปบ่นไปท่าทางหัวเสียแต่พอเดินมาถึงที่รถปรากฏว่าเฮียกล้าขนของลงมาให้หมดแล้วเขาแค่แกล้งยัยน้องสาวของเขาเล่นเท่านั้น
"ไหนล่ะ"ของ้าหลังรถไม่มีแล้ว ตั้งใจว่าพี่ซะเยอะเลย
"เมื่อกี้ใครนะว่าเฮียใจดำและไม่มีน้ำใจด้วย"
"เฮียอยากแกล้งทำไมล่ะขอโทษค่ะ...อย่าบอกนะว่าที่เรียกมาเนี่ยเฮียอยากคุยกับหนูตามลำพัง"
"อือ..."เขาพยักหน้า
"คุยอะไรว่ามาดิ"
"จะออกไปทำงานกับเฮียวันนี้เลยหรือเปล่า"
"นั่นแน่...เฮียก็ไปถามเพื่อนหนูดูสิจะมาถามหนูได้ยังไง"
"เป็เด็กเป็เล็กอย่าแสนรู้ให้มันมากนักแกต้องไปด้วยจะให้มุกไปกับเฮียสองคนได้ยังไง เดี๋ยวชาวบ้านเขาก็เข้าใจผิดหมด"
"เฮียไม่ชอบเพื่อนหนูจริงๆเหรอ"
"ตะวัน!"เฮียกล้ากำลังจะอ้าปากบ่นน้องสาวแต่เป็จังหวะที่เฮียสิงห์ขับรถมาจอดที่หน้าบ้านพอดีตะวันจึงวิ่งไปหาเฮียสิงห์โดยที่ไม่ได้สนใจเฮียกล้าอีก
"เฮียสิงห์มาแล้ว..."
"มีอะไรตะวันเห็นหน้าเฮียดีใจขนาดนี้เชียว"
"เื่ที่เราคุยกันไว้เมื่อวานไง"
"ตะวัน...ให้มันน้อยๆหน่อยนะ"เสียงเฮียกล้าบ่นตามหลังน้องสาวออกไปซึ่งเขาก็ไม่ได้สนใจว่าตะวันกับเฮียสิงห์จะคุยอะไรกันเขาเดินกลับเข้ามาในห้องครัวอีกครั้ง
"มุก...วันนี้ไปทำงานกับเฮียเลยมั้ย"
"ไปค่ะไปวันนี้เลย" เสียงหวานๆอมยิ้มตอบสีหน้าของเธอดูตื่นเต้นมากอย่างกับเด็กกำลังจะได้ไปเที่ยวสวนสนุก
"มีเสื้อแขนยาวมั้ยอาจจะต้องออกแดดด้วยนะ"
"เสื้อแขนยาวมีค่ะแต่เป็เสื้อกันหนาว" ที่นี่ไม่มีฤดูหนาว คงไม่เหมือนกับบ้านของเธอ
"ถ้างั้นเดี๋ยวเฮียหาหมวกหาเสื้อให้"
"กล้าจะให้น้องไปทำงานตรงไหน"
"วันนี้ผมว่าจะให้ตะวันมันพามุกเดินดูอุปกรณ์ในร้านไปก่อนก่อนที่จะขายเราจะต้องรู้จักสินค้าในร้านให้ได้ก่อน"ไม่จำเป็ต้องรู้จักหมดก็ได้
"ยากมั้ยคะ"
"ไม่ยากหรอกถ้าตั้งใจ แต่ของบางอย่างมันก็อยู่กลางแจ้งบ้าง อยู่ในโกดังบ้างต้องเดินดูวันนี้ทั้งวันก็ไม่รู้จะดูหมดหรือเปล่า"
"หนูจะตั้งใจทำงานค่ะ"
"ดีมาก..."เฮียกล้าเดินไปช่วยแม่ล้างจานแทนยัยน้องสาวที่ตอนนี้น่าจะกำลังซุบซิบอยู่กับเฮียสิงห์
"เฮียกล้าคะหนูไม่เอาค่าแรงได้มั้ยคะ ขอเป็ค่าข้าว ค่าน้ำ ค่าไฟ แค่นี้ก็พอแล้ว"เธอหมายถึงอยู่ก็อยู่ฟรีแล้ว กินก็ฟรีอีก ขอทำงานแลกข้าวแล้วกัน
"รับเอาไว้เถอะงานไม่ได้สบายอย่างที่คิด ส่วนค่าข้าว ค่าน้ำ ค่าไฟคิดซะว่าเป็สวัสดิการก็แล้วกันไม่ต้องคิดมาก"
"แต่ว่า..."พราวมุกกลัวว่าตัวเองจะทำงานไม่คุ้มกับค่าแรงที่เขาจะจ่ายให้น่ะสิ
"ยัยหนูมุกเชื่อพี่เขาเถอะไม่ต้องเกรงใจพี่เขาหรอก ส่งผักที่หั่นแล้วมาให้แม่"พราวมุกส่งจานผักที่หั่นแล้วให้แม่ ท่านหันไปผัดผักอยู่ที่หน้าเตาส่วนเฮียกล้าก็ช่วยแม่ล้างจานไปจนเสร็จ
ทางด้านตะวันกับเฮียสิงห์พี่ชายกับน้องสาวที่กำลังคุยกัน
"มีอะไรให้เฮียช่วยก็ว่ามา"
"เอาหูมา..."สองพี่น้องทำท่ากระซิบกระซาบกันใหญ่ ในขณะที่เฮียผาเดินเข้ามาพอดีแต่เขาก็ไม่ได้สนใจ เดินผ่านไปเหมือนไม่เห็นอะไรเพราะทุกๆเช้าลูกชายบ้านนี้จะต้องมากินข้าวเช้าที่นี่เป็เพื่อนแม่ทุกวันเป็ประจำ
"โถ่เื่แค่นี้เอง..."เื่ที่น้องขอ เฮียสิงห์ไม่มีปัญหา เขาช่วยได้อยู่แล้ว แต่สิ่งที่ตะวันอยากได้เฮียสิงห์อยากให้ตะวันคิดให้ดีๆก่อน
"ตะวัน...เฮียมีคำถาม"สีหน้าของเฮียสิงห์ค่อนข้างหนักใจ
"ถามอะไรคะ"
"ตะวันรักเพื่อนคนนี้มากมั้ย"
"รักสิอยู่ด้วยกันมาตั้งสี่ปีเต็มมุกเป็ผู้หญิงอ่อนหวานน่ารัก จริงๆนะ" ตะวันยืนยัน
"เื่นั้นเฮียรู้แต่ที่เฮียถามเพราะเฮียกลัวว่าไอ้กล้ามันจะทำให้เพื่อนของเราเสียใจ ตะวันก็เห็นเฮียกล้าของตะวันเคยจริงจังกับใครที่ไหน หมาหยอกไก่ไปวันๆ ถ้ามันไม่จริงจังกับมุกตะวันอาจจะเสียเพื่อนนะ อีกอย่างเพื่อนของเราถูกเลี้ยงมาในแบบคุณหนูอนาคตตะวันคิดว่าเพื่อนของตะวันคนนี้จะอยู่กับพวกเราได้มั้ย"
เฮียสิงห์พูดในฐานะพี่ชายคนหนึ่งอยากให้น้องสาวคิดให้ดีๆก่อนและพูดในฐานะที่เห็นพราวมุกเป็น้องสาวด้วย ทุกเส้นทางของความรักมันย่อมมีอุปสรรคของมันเสมอไม่ว่าจะเป็อายุที่ห่างกันมาก ระยะทาง การเลี้ยงดู และอะไรอีกหลายๆอย่างดูแล้วอาจจะไปกันไม่รอด
"ก็จริง...แต่หนูมองว่าความน่ารักของเพื่อนหนูน่าจะเอาเฮียกล้าอยู่แล้วหนูก็คิดว่าเฮียกล้าคงไม่ทำร้ายเพื่อนหนู ขนาดนั้น..."ตะวันทำท่าคิดแล้วพูดต่อว่า...
"หรืออาจจะเป็เพราะเหตุผลนี้ที่เฮียกล้าไม่ยอมจีบเพื่อนหนูสักทียุเท่าไหร่ก็ยุไม่ขึ้น"
"เฮียว่าน่าจะใช่นะมันคงรู้ตัวมันแหละ เื่นี้ให้มันเป็คนตัดสินใจเองเถอะถ้ามันจีบแสดงว่ามันจริงจังแต่ถ้ามันไม่จีบก็แสดงว่ามันยังไม่มั่นใจตัวมันเอง"
"เสียดาย...เฮียเอามั้ยเพื่อนหนูน่ารักนะ"
"ไม่เอา...เฮียี้เีเลี้ยงเด็กแค่แกคนเดียวหัวเฮียก็ปวดวันเว้นวันแล้ว"
"แต่ยังไงเฮียต้องมาเอาหนูไปนะ"ก็เื่ที่ตกลงกันเมื่อสักครู่นี่นั่นแหละเปิดทางก่อนส่วนเฮียกล้าจะตัดสินใจยังไงก็สุดแล้วแต่
"ได้...สายๆหน่อยแล้วกันจะได้เนียน" เพราะร้านขายวัสดุก่อสร้างของเฮียกล้ากับร้านขายอุปกรณ์การเกษตรของเฮียสิงห์อยู่ใกล้ๆกัน
"โอเคค่ะ"
"ว่าแต่เฮียสิงห์ของหนูไม่คิดจะมีใครบ้างเหรอคะ"
"ยังไม่ถูกใจ...แล้วเราล่ะ"
"หนูเคยชอบผู้ชายคนหนึ่งตอนนี้ก็ยังชอบอยู่แต่ไม่เคยเจอเขามานานมากแล้ว"
"คนที่นี่เหรอ"
"แถวๆนี้แหละ"ตอบพี่ชายเขินๆ
"มีเมียไปแล้วมั้ง"
"หนูก็ว่าอย่างนั้น"
"ใคร..."
"ไม่บอก!"และแล้วตะวันก็ลุกเดินหนีพี่ชายเข้าบ้านไป เื่อะไรจะอยู่ให้ถาม!
"อ้าว...ไอ้นี่มาคุยกันก่อนสิ ไอ้ตะวันตัวแสบ!"
หลังจากรับประทานอาหารเช้ากันอิ่มแล้วทุกคนก็แยกย้ายกันไปทำงาน ส่วนแม่รำเพย่เวลาว่างๆท่านก็ไม่ได้อยู่เฉยปลูกพริกปลูกผักกินเองอยู่ทางด้านหลังบ้าน ตามประสาคนหยุดไม่ได้ถึงแม้ว่าลูกๆของท่านบอกให้พักผ่อน แต่ท่านก็ยังดื้อที่จะทำบอกว่าอยากกินผักปลอดสารพิษ ลูกๆทุกคนจึงปล่อยให้ท่านทำไป
418
