ย้อนอดีตมามีครอบครัวที่อบอุน ยุค70

        เช้านี้ จาง เย่วซิน ตื่นขึ้นมาด้วยอาการสดชื่น และอารมณ์ดีเป็นอย่างมาก เธอลุกขึ้นมาทำอาการเช้า ง่ายๆ ให้พี่ชายและน้องชายได้กินก่อนที่จะได้เวลาเริ่มลงงานที่แปลงนา

        “พี่ใหญ่ ห่าวหรวน มากินข้าวได้แล้ว ฉันทำอาหารเสร็จแล้ว” เย่วซิน เอ่ยเรียก ห่าวอู๋ และห่าวหรวน

        “เย่วซิน วันนี้น้องทำอะไร หอมมากเลย”

        “ใช่ครับพี่รองพี่ทำอะไรทานครับ กลิ่นหอมมากจนท้องผมร้องซะเสียงดังเลยครับ” ห่าวหรวนถาม พร้อมกับเอามือลูบท้อง

        “พี่ใหญ่ เดี๋ยววันนี้ฉันเอาข้าวเที่ยงไปส่งให้ที่แปลงให้พี่นะ พี่จะได้ไม่ต้องเดินกลับมากินข้าวที่บ้านให้เหนื่อย พี่จะได้มีเวลางีบและจะได้พักสักหน่อยด้วย” เย่วซิน บอกกับ ห่าวอู๋ ด้วยความเป็นห่วง เพราะถ้ากินข้าวที่แปลงนะเลยพี่ชายเธอจะได้มีเวลาพักผ่อน ก่อนที่สัญญาณเร่มงานช่วงบ่ายจะดังขึ้น

        “แล้วน้องหายดีแล้วเหรอ เดินไปแปลงนา แดดร้อนมากนะ พี่กลัวอาการไช้ของเราจะกลับขึ้นมาอีก”

        “น้องหายดีแล้วค่ะ ส่วนห่าวหรวนก็ไปโรงเรียนได้แล้วนะ หยุดเรียนมาดูแลพี่หลายวัน พี่กลัวครูที่โรงเรียนจะว่าเอา แล้วก็กลัวเราจะเรียนไม่ทันที่ครูสอน” เธอบอกออกไป พร้อมกับทำหน้าตาทะเล้น ประมาณว่า เธอหายป่วยแล้วจริงๆ

        “ได้งั้นตามใจน้องละกัน” ห่าวอู๋ พูดด้วยอาการจนใจ กับการที่น้องสาวแสดงสีหน้าทะเล้นออกมา

หลังจากกินข้าวเสร็จ ห่าวอู๋ ก็ได้เดินออกไปที่แปลงนะ เพราะเหลือเวลาไม่นานแล้วก่อนที่สัญญาณเริ่มงานจะดังขึ้น ระหว่างทางได้เจอกับ หยาง ซีห่าว และลูกสาวตัวน้อย วัยสองขวบกว่า ชื่อ หยาง ลี่มี่ “อ้าว พี่ซีห่าว กำลังไปแปลงนาเหรอครับ แล้วนี่พาลี่มี่ไปด้วยเหรอพี่”

        “ใช่ พี่กำลังไปที่แปลงนา วันนี้ลี่มี่อยากไปด้วย ห้ามยังไงก็ไม่ฟัง ร้องจะตามมาด้วย” หยางซีห่าว พูดด้วยรอยยิ้ม เมื่อเอ่ยถึงเหตุผลว่าทำไม เด็กน้อยถึงมาด้วย

        เด็กน้อยนามว่าลี่มี่ เมื่อเห็น ห่าวอู๋ทักทายบิดาของตน ลี่มี่จึงได้เอ่ยทักทายด้วยเช่นกัน “สวัสดีคะ คุงน้า วันนี้หนูมาทำงานกับพ่อด้วยค่ะ” เด็กน้อยพูดด้วยรอยยิ้มพร้อมกับกอดคอของพ่อ

        “ครับงั้นรีบไปกันเถอะพี่ แต่น้าว่าลี่มี่มาช่วยทำงานหรือมาป่วนนะเรา” ห่าวอู๋พูดกับหลานตัวน้อยด้วยรอยยิ้มบวกกับขำขันเด็กน้อย

หลังจากที่ จาง ห่าวหรวน น้องชายของเธอได้เดินทางไปโรงเรียน จาง เย่วซิน เดินสำรวจในครัวเพื่อที่จะดูว่าของกินของใช้มีอะไรบ้าง ซึ่งอาหารและเสบียงภายในบ้านเหลือไม่มากแล้ว คงใช้ได้อีกไม่กี่วัน

        วันนี้เธอจึงแอบเอาของออกมาจากมิติอีกเล็กน้อยเพื่อที่จะทำอาหารเที่ยงไปส่งให้พี่ชายที่แปลงนา พรุ่งนี้เธอจะหาโอกาสเข้าไปในเมืองดูว่ามีลู่ทางหาเงินบ้างไหม

        “ฉันจะเอาทุกคนในครอบครัวไปอยู่ในเมืองให้ได้ แต่ก่อนอื่นต้องหาเงินให้มากๆ ซะก่อน” เธอคิดที่จะพาครอบครัวไปทำมาค้าขายในเมืองดีกว่าที่จะให้พี่ชาย เธอทำงานในทุ่งนาแบบนี้ ยังไงพี่ชายเธอก็เรียนจบถึงมัธยมปลายคงไม่เหลือบ่ากว่าแรงที่จะทำธุรกิจหรอกมั้ง จางเย่วซิน คิดในใจ

        “ไปทำอาหารก่อนดีกว่า นี่ก็ใกล้จะถึงเวลาพักแล้ว” พอใกล้จะถึงเวลาที่พี่ใหญ่ของเธอพักแล้ว เธอจึงรีบไปทำอาหาร เพื่อที่จะไปส่งให้พี่ใหญ่ที่แปลงนา

        จากนั้นเธอจุดเตาไฟตั้งหม้อต้มน้ำ เพื่อที่จะทำเกี๊ยวน้ำ เธอได้หยิบเกี๊ยวสำเร็จรูปแบบแช่แข็ง ที่เธอซื้อไว้ในมิติ พร้อมทั้งหยิบซาลาเปาใส้หมูสับ 5 ลูก ใส้หวานอีก 3 ลูก ออกมาใส่ลังนึ่ง แล้วนึ่งทิ้งไว้

        “เที่ยงนี้อาหาร แค่ 2 อย่างก็น่าจะพอ เอาแบบง่ายๆ นี่ละ หวังว่าพี่ใหญ่คงจะกินได้นะ” เธอเดินออกจากหน้าเตาไปเตรียมน้ำหวานเอาใส่กระติกไปให้พี่ใหญ่ด้วย เพื่อดับกระหาย

        พออาหารทั้งสองอย่างร้อนได้ที่แล้ว เธอได้ใส่เครื่องปรุงลงในหม้อเกี๊ยวน้ำ จากนั้นรออีกสิบนาทีเกี๊ยวน้ำก็เสร็จเรียบร้อยพร้อมทาน

หลังจากเธอเตรียมอาหารเสร็จแล้ว เธอนำอาหารทั้งสองอย่างใส่ตระกร้า แล้วใช้ผ้าปิดไว้ จากนั้นเธอก็หยิบกระติกน้ำที่เตรียมไว้ เสร็จแล้วเธอก็เดินออกมาปิดประตูบ้านเพื่อที่จะไปส่งอาหารที่แปลงนา

        ระหว่างทางเธอได้เจอคนในหมู่บ้านหลายคนส่วนใหญ่ก็จะมองเธอแบบแปลกๆ คงเป็นเพราะไม่เคยเห็นเธอเดินมาที่แปลงนา แต่เธอก็ไม่ได้สนใจและไม่ต้องการจะสนทนาหรือพูดคุยกับใคร เพราะโดยปกติร่างเดิมนั้นก็ไม่ค่อยจะคุยกับใครอยู่แล้ว ยิ่งเป็นคนที่เธอไม่สนิทสนมด้วยยิ่งแล้วใหญ่ เธอไม่สนใจ ใครอยากจะมองยังไงก็มองไปเถอะ

        จาง เย่วซิน เดินผ่านบุคคลเหล่านั้น ไปเรื่อยๆ จนถึงแปลงนา เธอเห็นพี่ใหญ่นั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ มองมาเห็นเธอพอดีพร้อมโบกมือให้เธอด้วยรอยยิ้ม เธอเลยโบกมือพร้อมกับยิ้มตอบกลับไป

        “พี่ใหญ่เหนื่อยไหม ซินซินมาแล้ว พี่หิวรึยัง” เธอถามออกไปพร้อมรอยยิ้ม “ขอโทษด้วยนะ ฉันมาช้าไปหน่อย แต่หน่อยเดียวจริงๆ นะ” เธอบอกพร้อมกับทำมือว่าเธอมาช้าแค่นิดเดียวจริงๆ ด้วยหน้าตาที่เหมือนจะน่าสงสาร

        แต่สำหรับจางห่าวอู๋แล้ว กิริยาและหน้าตาที่เธอทำพร้อมกับท่าทางของเธอที่แสดงออก มันไม่ได้น่าสงสารเลยสักนิดเดียว เขามองว่ามันน่าหมั่นไส้มากกว่า เขาเลยตอบน้องสาวไปด้วยเสียงหัวเราะไปด้วยว่า “หึหึ ไม่สายหรอก พี่พึ่งจะได้พัก นั่งได้แป๊บเดียวเราก็มานี่แหละ”

        “พี่ใหญ่หัวเราะฉันทำไม ฉันไม่ได้เป็นตัวตลกซะหน่อย เชอะ” เธอพูดไป ค้อนไป

        “มากินอาหารดีกว่าพี่ พี่น่าจะหิวแล้ว”พูดจบ จาง เย่วซิน ก็ส่งกระติกน้ำพร้อมกับแก้วให้กับพี่ชาย

        “ดื่นน้ำหวานซะก่อนพี่ใหญ่ จะได้สดชื่น” จากนั้นเธอก็ได้จัดแจงนำอาหารออกมาจากตระกร้า และตักเกี๊ยวน้ำใส่ถ้วยส่งให้กับพี่ชาย จางห่าวอู๋รับถ้วยมาจากน้องสาว ก่อนจะหันไปเห็นหยางซีห่าว พร้อมกับลูกสาวตัวน้อยที่กำลังเดินผ่านมาจึงได้เอ่ยทักไปว่า

        “อ้าวพี่ซีห่าว จะไปไหนเหรอพี่”

        “พี่จะกลับไปทำอาหารที่บ้านนะ วันนี้ไม่ได้เตรียมมา เมื่อเช้าลี่มี่งอแงนิดหน่อย เลยไม่ทันได้เตรียมอาหารมากิน”

        “มากินด้วยกันซิพี่ ไม่ต้องกลับไปทำกินที่บ้านหรอกกว่าพี่จะกลับไปทำอาหารเสร็จ ยังไม่ทันได้กินอิ่ม เสียงแตรทำงานได้เริ่มขึ้นก่อนพอดี” จางห่าวอู๋ ได้ชวนหยางซีห่าวทานอาหารด้วยกัน เพราะเขาสงสารเด็กน้อยคิดว่าเด็กน้อยคงจะหิวแล้วแน่ๆ “ลี่มี่หิวรึยัง มากินอาหารกับน้ามา” ลี่มี่ยิ้มหวาน พร้อมหันมองหน้าพ่อ พร้อมกับขอลงจากการอุ้มของพ่อ “พ่อ หนูจาลงได้ไหม”

        ส่วนจาง เย่วซิน นั้น เธอได้นิ่งค้างไปแล้วตั้งแต่เห็นหน้าของหยางซีห่าวแล้ว เธอคิดในใจว่า ใช่เลย โดนใจฉันเลย ใจเธอเต้นโครมครามแทบจะทะลุออกมาจากอก แต่หลังจากที่ ได้ยินเด็กน้อยเรียกชายคนนี้ว่าพ่อเท่านั้นแหละ จากอาการนิ่งค้าง หัวใจเต้นแรง กลับกลายเป็นมีคนมาถีบเธอลงเหวทันทีซะงั้น แห้วกินไปเลยทีนี้ ฮือ ฮือ ทำไมต้องมีลูกมีเมียแล้วด้วย ฉันมาช้าไปใช่ไหม ถ้ามีลูกอย่างเดียว ฉันจะโนสนโนแคร์เลย