ชีวิตมหัศจรรย์สองชาติภพ [แปลจบแล้ว]

        เมื่อได้ฟังหานรุ่ยแล้ว จุนห่าวก็คลายคิ้วที่ขมวดลงพร้อมกล่าวกับหานรุ่ยว่า “วิธีของเจ้าไม่เลวเลย เพราะเราไม่อาจต่อสู้ซึ่ง ๆ หน้าได้ถ้าเลือกใช้แผนต่อสู้ทางอ้อมก็ไม่เลว การเข้าพบเซ่าเจี้ยนหลิ่นไม่ใช่เรื่องง่าย ส่วนการเข้าพบภรรยาเอกของเขายิ่งไม่ต้องพูดเลย”

        “สำหรับคนอื่นอาจจะไม่ง่าย แต่สำหรับเราถือว่าง่ายดายมาก”หานรุ่ยเอ่ยกับจุนห่าวพร้อมรอยยิ้มลึกลับ

        “ทำไมถึงง่ายดายล่ะ?” พอได้เห็นรอยยิ้มของหานรุ่ย จุนห่าวก็ใจเต้นระรัวพร้อมเอ่ยถามพลางเลิกคิ้วสงสัย เขาชอบรอยยิ้มของหานรุ่ย เขาหวังว่า หานรุ่ยจะมีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้าตลอดไป

        “เจ้าลืมแล้วหรือว่า ข้าแซ่อะไร และเป็นคนเมืองใด”หานรุ่ยถามกลับด้วยรอยยิ้ม

        “แซ่หาน และเป็นคนเมืองเย่ว์เซียน ถึงข้าจะลืมแซ่ของข้า แต่ข้าจะไม่มีวันลืมแซ่ของเจ้าและเรื่องที่เจ้าเป็นคนเมืองใด ข้าก็ยิ่งจำได้เป็นอย่างดีเลย” จุนห่าวพูดติดตลกหานรุ่ยหันขวับ เมื่อได้ยินจุนห่าวพูดหยอกล้อเขาเช่นนี้ จุนห่าวรู้สึกสนุกที่ได้หยอกล้อเขายินดีที่จะให้ความร่วมมือหานรุ่ย

        “ข้าเป็นหนึ่งในสมาชิกของตระกูลหาน 1 ใน 4 ตระกูลใหญ่ของเมืองเย่ว์เซียน ส่วนภรรยาเอกของท่านเจ้าเมืองเซ่าเกิดในตระกูลหยุน...ซึ่งตระกูลหยุนนี้ ก็เป็น 1 ใน 4 ตระกูลใหญ่ของเมืองเย่ว์เซียนเช่นกัน เพราะเขาเป็นลูกหลานของตระกูลหยุนและตระกูลหานกับตระกูลหยุนมีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน ข้ายังเรียกเขาว่า ‘ท่านลุง’ ในฐานะที่เขาเป็นผู้อาวุโสอยู่เลย การที่ข้าจะไปคารวะท่านลุงในฐานะหลานชายยังถือว่าไม่ง่ายดายอีกหรือ?” หานรุ่ยพูดกับจุนห่าว เพราะเขาเคยมีความสัมพันธ์อันดีกับลูกหลานของตระกูลหยุนเพื่อนคนเดียวของเขาก็คือคนในตระกูลหยุน ผู้เป็นซวงเอ๋อร์ที่ฉลาดหลักแหลมและมีรูปโฉมงดงาม

        “จริงด้วย ทำไมข้าถึงลืมไปว่า ภรรยาของข้ามีชาติกำเนิดที่ดีได้ล่ะเนี่ย?เห็นเจ้าไม่ค่อยเล่าเรื่องตระกูลหานให้ข้าฟัง ข้าเลยคิดว่า ......”จุนห่าวไม่รู้จะพูดอย่างไรดี เขาทราบดีว่า หานรุ่ยยังมีปมในใจกับตระกูลหานอยู่ แค่เขาไม่พูดถึงเท่านั้นในความเป็นจริงแล้ว ที่หานรุ่ยแต่งงานกับร่างเดิม ก็เพื่อตบตาเรื่องที่เขาถูกขับไล่ออกมาจากตระกูลหาน

        “เจ้าคิดว่า ข้าจะแก้แค้นตระกูลหานอย่างนั้นหรือ? ตอนที่ข้าสูญสิ้นพลังปราณจนหมดหนทางบำเพ็ญเพียรพวกท่านปู่ก็ยังดีต่อข้า แถมท่านปู่ยังพยายามวางแผนอนาคตให้ข้าด้วย จริง ๆ แล้วข้ารู้สึกขอบคุณท่านปู่มากมิเช่นนั้นข้าคงไม่ได้รู้จักกับเจ้า” หานรุ่ยกล่าว “แม้จะดูเหมือนว่า ข้าถูกเนรเทศออกมาแต่ข้ายังไม่ได้ถูกถอดชื่อออกจากวงศ์ตระกูล ข้ายังคงเป็นนายน้อยห้าของตระกูลหาน และผู้คนยังต้องให้เกียรติข้าอยู่ความจริงแล้ว เริ่มแรกข้าแค้นเคืองต่อตระกูลหานก็จริง แต่หลังจากที่ข้าได้พบเจ้าความแค้นเคืองนั้นได้มลายหายไปหมดแล้ว ข้ารู้ดีว่า ท่านปู่พยายามหาทางออกให้ข้าข้าก็ไม่ได้ยินดีเท่าไหร่หรอก ที่จะใช้ประโยชน์จากตระกูลหาน แต่ทว่าเมื่อมีเหตุจำเป็นประจวบกับที่ข้าได้รู้ว่า ‘หยุนจิ่น’ คือ ภรรยาเอกของเจ้าเมืองเซ่า ด้วยความสัมพันธ์อันดีที่เคยมีมาก่อนนี้ ย่อมช่วยจัดการเรื่องนี้ได้ง่ายขึ้นเราค่อยเป็นค่อยไปก็ได้ ค่อย ๆ วางแผนกันไป แต่สถานการณ์ของจางหนิงตอนนี้ พวกเรารอช้าไม่ได้แล้วจางหนิงอยู่ในคฤหาสน์ของเจ้าเมืองมาหลายวัน หากเขาต้องทนทุกข์ทรมานต่อไปอีก บางทีเซ่าหานอี้อาจจะอารมณ์ไม่ดีจนลงมือฆ่าจางหนิงทิ้งเสียก็เป็นได้ ข้าไม่อยากพาจางหนิงแบบเป็นร่างไร้วิญญาณกลับไปหรอกนะ”

        จุนห่าวไม่อยากก้าวก่ายเรื่องของตระกูลหานกับหานรุ่ย เขาไม่อาจพูดได้ว่าวิธีของท่านปู่ของหานรุ่ยโดยเริ่มแรกนั้น เป็นวิธีที่ผิดและเขาไม่เห็นด้วยเลยจุนห่าวอยากเห็นหานรุ่ยมีความสุข ถ้าหานรุ่ยยินดีที่จะทำเช่นนี้ เขาก็สนับสนุน “ถ้าอย่างนั้นวันรุ่งขึ้นเราต้องไปหาท่านลุงผู้นั้นกันใช่ไหม?ถ้าอย่างนั้นเราต้องเตรียมของขวัญติดไม้ติดมือไปสักอย่าง ไปคฤหาสน์ของท่านเจ้าเมืองทั้งทีจะทำตัวต๊อกต๋อยไม่ได้”

        “แค่ยาวิญญาณก็พอแล้ว ไม่ว่าผู้บำเพ็ญเพียรคนไหนก็ชอบสิ่งนี้กันทั้งนั้น” หานรุ่ยกล่าวยาวิญญาณที่จุนห่าวปรุงขึ้น ล้วนมีคุณภาพสูงและถือเป็นสมบัติล้ำค่าทั้งนั้น คงเป็นเพราะว่าจุนห่าวเห็นมันมามากแล้ว จึงไม่ได้คิดว่า ยาวิญญาณนั้นสำคัญเท่าไร

        “ถ้าอย่างนั้นก็เอาตามที่เจ้าบอกแล้วกัน เรามียาวิญญาณและสมุนไพรอยู่มากมายเลย”จุนห่าวกล่าว เขาคิดในใจว่า ‘วิธีนี้ช่วยประหยัดเงินได้มากอย่างที่หานรุ่ยบอก ถ้าพอประหยัดอะไรได้ ก็ควรที่จะประหยัดไว้’