หยางไถ่โป๋ไปเจรจาซื้อขายกับหยางสงป้าแทนที่จะไปใช้หนี้สินหลังจากเล่าแผนการในการ “ซื้อขาย” สมบัติของตระกูลไถ่โดยหยางสงป้าต้องจ่ายเพิ่มยี่สิบล้านหลงเฉียนเท่าที่ฟังมาเขาคล้อยตามไปแล้วเก้าส่วน ติดอยู่ส่วนเดียวที่้าความชัดเจน
“แผนนี้ฟังดูดีแต่ทว่าทำไมชายชุดดำต้องฝากสมบัติชิ้นนั้นไว้กับกู๋เล่อทั้ง ๆ ที่เก็บไว้ที่ตนเองน่าจะปลอดภัยกว่า”
“เื่นั้นไม่ยาก”
หยางไถ่โป๋จิบน้ำชาอีกรอบเพื่อสังเกตอาการของหยางสงป้าซึ่งกำลังรอฟังคำตอบอย่างใจจดใจจ่อในมือไม่ได้คลี่พัดออกแสดงว่าเขาไม่ได้มีแผนการที่จะตอบโต้ เมื่อเห็นว่าปลอดภัยเขาจึงพูดต่อ“ป้ายิญญาชิ้นนี้เป็ของเผ่า ‘โลหะภูต’ ซึ่งจะมีปฏิกิริยากับอาวุธิญญา ในเมื่อหยางโม่ชิวมีวิถีพลังสายฟาดฟันเขาย่อมพกดาบติดตัว หากชายชุดดำนำป้ายิญญาติดตัวไปด้วยก็จะทำให้เกิดปัญหาที่ยุ่งยากตามมา”
“ข้าได้ยินว่าชายชุดดำใช้พลังไฟแบบเดียวกับประมุขตระกูลหยางหากประมุขและชายชุดดำเป็คน ๆ เดียวกัน...”
“มันเป็ไปไม่ได้” หยางไถ่โป๋ตัดบท
“ท่านหยางต้าเฉิงไม่ไร้ความคิดเช่นนั้นหรอก แต่ถ้าเป็อย่างนั้นจริงก็เป็โอกาสที่าุโอันดับหนึ่งจะแย่งตำแหน่งประมุขมาได้ประเด็นนี้จึงไม่น่าเป็ห่วง”
“ดี! ถ้าอย่างนั้นคืนนี้ข้าจะส่งชายชุดดำไปฆ่าปิดปากกู๋เล่อและเอาป้ายิญญามา ส่วนเงินยี่สิบล้าน...”
“ข้าขอตอนนี้หากเ้าไม่ได้ของค่อยมาทวงคืนจากข้า”
“ได้! ข้าจะเชื่อใจเ้า”
หยางสงป้ายื่นกำปั้นไปทางหยางไถ่โป๋คู่สนทนาก็ทำเช่นเดียวกันพวกเขาเอาแหวนมิติัักันเพื่อรับส่งสิ่งของที่บรรจุอยู่ภายใน มือทั้งสองค่อย ๆแยกออกจากกันเมื่อธุรกรรมเสร็จสิ้น วันนี้หยางไถ่โป๋ต้องเสียเงินสามล้านแต่คดีพลิกได้เงินกลับมายี่สิบล้านแต่หยางสงป้าจะได้อะไรกลับมานั้นยังต้องคอยลุ้นในค่ำคืนนี้อีกครั้งหนึ่ง
...............
พระจันทร์ครึ่งเสี้ยวส่องแสงในยามค่ำคืน ร้านของกู๋เล่อแวดล้อมด้วยต้นไม้นานาชนิดเสียงจั้กจั่นร้องกันระงมราวกับมนุษย์ทะเลาะกันในรัฐสภา เงาตะคุ่ม ๆเคลื่อนไหวมาถึงหน้าประตูร้าน มันคือชายชุดดำที่หยางสงป้าส่งมารับของจากกู๋เล่อ
ก๊อก ก๊อก
แอ๊ดดด...
ประตูไม้เปิดออกเปิดให้ชายชุดดำเข้าไปข้างใน
“ท่านมารับของใช่หรือไม่” กู๋เล่อถามชายชุดดำ
“ใช่แล้ว ข้ามารับป้ายิญญา”
“งั้นรอสักครู่” เ้าของร้านเดินไปที่มุมห้องแงะแผ่นปูนที่พื้นขึ้นมาแล้วใช้มือคุ้ยดินจนเจอกล่องสีดำวาว
“นี่คือสิ่งของที่ท่าน้า”ชายชรายื่นกล่องนั้นให้ผู้มาเยือน ชายชุดดำเปิดกล่องเห็นว่าสิ้นค้าถูกต้องก็พยักหน้ากู๋เล่อเห็นอย่างนั้นก็ยิ้มกริ่ม เมื่อลูกค้าพอใจในสินค้าต่อไปก็ถึงเวลาในการรับค่าแรง “ท่านหยางไถ่โป๋บอกว่าท่านจะจ่าย... อ๊ากก!!”
กู๋เล่อร้องร้องอย่างเ็ป มือของคู่สนทนาไม่ได้หยิบเงินมาจ่ายค่าแรงแต่ใช้เป็อาวุธแทงเข้าไปกลางหน้าอก!
“นี่เ้า!”
เขากัดฟันพูดคำสุดท้ายก่อนที่จะกระอักเืเมื่อชายชุดดำดึงมือกลับ ร่างที่ไร้ิญญาก็ล้มพับไปกับพื้นฆาตกรเหลือบไปเห็นแหวนมิติในมือของกู๋เล่อก็เกิดความโลภ
“ธรรมดาคนตายย่อมเอาอะไรติดตัวไปไม่ได้แม้ข้าไม่เอาไปคนอื่นก็จะเอาไปอยู่ดี ในเมื่อข้าเป็คนที่ทำให้แหวนวงนี้ไร้เ้าของข้าก็ควรจะเป็คนแรกที่ได้เป็เ้าของ”เขาดึงแหวนมิติจากนิ้วของกู๋เล่อมาใส่ในนิ้วตนแล้วเดินจากไปโดยไม่รู้เลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองอยู่ตลอดเวลา
“แค่นี้ก็เรียบร้อย”หยางไถ่โป๋เดินออกมาจากพุ่มไม้ “ที่เหลือก็แค่ไปเอาหยกบันทึกภาพที่อยู่ในร้าน”
เหตุการณ์ที่ชายชุดดำเดินเข้าไปในร้านรวมทั้งการรับของและฆ่าปิดปากได้ถูกบันทึกไว้ด้วยแผ่นหยกสองชิ้นหยางไถ่โป๋ได้แผ่นหยกที่ติดตั้งภายในร้านแล้วก็จุดไฟเผาร้านให้พังพินาศ เขายืนมองดูให้แน่ใจว่าเพลิงได้เผาไหม้หลักฐานจนหมดแล้วจึงกลับไปยังบ้านตระกูลไถ่
“นายน้อย! นายน้อยเ้าคะ!” สาวใช้วิ่งอย่างลนลานเมื่อเห็นหยางไถ่โป๋เดินผ่านซุ่มประตูเข้าไป“นายท่านสั่งว่าถ้าท่านกลับมาให้ไปหานายท่านทันที ดูแล้วน่าจะเป็เื่สำคัญและนายท่านกำลังโกรธมาก!!”
204
