ถุงมือฟ้าประทาน

เจมส์เลือกตลาดโซแรที่ตั้งอยู่ในเมืองอินช็อนเป็นสถานที่ขยายธุรกิจอาหารทางทะเลตลาดโซแรมีประวัติความเป็นมาช้านาน และถือเป็นหนึ่งในตลาดอาหารทะเลขนาดใหญ่ในเกาหลีใต้ ตั้งอยู่ในเขตนัมดง ที่โซแรมีอาหารทะเลจำนวนมาก สดและมีคุณภาพ แถมยังราคาถูกกว่าที่อื่น เปิดตั้งแต่ 9.00-21.00 น.และนอกจากอาหารทะเลสดที่นี่ยังมีอาหารแห้ง จำพวกกุ้งอบแห้ง ปลา หมึกฯ รวมถึงเครื่องปรุงรสต่างๆ ที่หาไม่ได้ในบ้านเรานอกจากร้านอาหารทะเลสดแล้ว ยังมีภัตตาคารร้านอาหารตั้งเรียงรายเป็นแนวยาว หลังจากที่คุณเดินเลือกซื้อวัตถุดิบจนพอใจ สามารถเลือกเข้าร้านใดร้านหนึ่งได้ ให้พวกเขาปรุงอาหารที่ซื้อมาจากตลาดหลังจากเดินดูได้พักหนึ่งเจมส์คิดว่าที่นี่ไม่ต่างจากตลาดทั่วไป ต่างกันตรงที่ภาษาเกาหลี หากเขาไม่มีหุ่นแบนเนอร์สองคนมาด้วย คงต้องงมภาษาเอาเองอย่างไม่มีทางเลือกส่วนหนี่งที่เจมส์เลือกขยายธุรกิจทางทะเลก่อน เป็นต้นว่าค่าใช้จ่ายทางทะะลค่อนข้างน้อย เรือไม่ต้องเติมน้ำมัน วิ่งได้รอบโลกโดยไม่หยุดพัก เหนือสิ่งอื่นใดมีหุ่นแบนเนอร์ทำงานทั้งคืนวันอีกอย่างหนึ่งวัตถุดิบทางทะเลมีราคาสูง เป็นที่ต้องการของตลาด ไม่ว่าจะเป็นเกาหลีหรือเมืองไทย อาหารทะเลสดถือเป็นวัตถุดิบทรงคุณค่า และมีความต้องทางตลาดไม่สิ้นสุด เหมาะแก่การขยับขยายเป็นธุรกิจแรกเริ่มที่สุดดังนั้นเจมส์จึงอยากใช้ทรัพยากรให้คุ้มค่า ทั้งเรือทั้งหุ่นแบนเนอร์ หากไม่ใช้งานเลยเกรงว่าเขาคงขาดทุนเดินดูโซแรได้สักพัก สอบถามคุณป้าขายหมึกสด ก็รู้ได้ว่าสำนักงานผู้ดูแลตั้งอยู่ไม่ไกล เจมส์จึงกล่าวขอบคุณ จากนั้นทั้งสามคนมุ่งหน้าไปเจรจาขอซื้อแผงสำหรับตั้งขายอาหารทะเลจากการคุยกันพบว่า เพียงแค่แผงเล็กๆ ยังราคาสูงถึงหนึ่งล้านเจ็ดแสนหกหมื่นวอนต่อเดือน แถมยังต้องเซ็นสัญญาล่วงหน้าถึง 3 เดือน หากคิดเป็นเงินไทยก็ราวๆ ห้าหมื่นบาทต่อเดือนราคานี้ไม่นับว่าแพง พอกับลานมังกร แถมที่นี่ยังคึกคักและให้เงินดีกว่าด้วยความที่มีประสบการณ์จากลานมังกร เจมส์จึงเลือกเป็นแผงขายอาหารทะเลขนาดใหญ่ ราคาต่อเดือนจึงตกราว 3 ล้านวอนเป็นอย่างต่ำฟังดูอาจเป็นเงินที่มากก็จริง แต่หากไม่กล้าเสี่ยงแล้วหยุดอยู่กับที่ คงไม่ก้าวไปข้างหน้า มีหวังกว่าจะรวยก็อายุ 40-50 ปี ซึ่งนั่นไม่ใช่สิ่งที่เจมส์ปราถนาเซ็นสัญญาเสร็จ โดยอาศัย'คำลวง'มันง่ายมาก และทุกอย่างชำระด้วยเงินสด เจมส์ออกสำนักงานส่วนกลาง เผยรอยยิ้มเรียบง่ายแต่เหนือสิ่งอื่นใดดวงตาคู่นั้นค่อนข้างเศร้าหมอง เพราะค่าใช้จ่ายวันนี้ทำเอาเงินในกระเป๋าแทบไม่มีเหลือ“เจ้านาย ตอนนี้คุยเรื่องธุรกิจเสร็จแล้ว เราจะไปเที่ยวไหนกันดีครับ” ทันทีที่เดินออกจากสำนักงานส่วนกลาง ทอยยิงคำถาม ท่าทางกระตือรือร้น อยากเที่ยวจนเผยออกทางสีหน้าโทนเองก็มีลักษณะไม่ต่างกัน ถึงหมอนี่จะชอบแต่งหญิง แต่หากพูดถึงลักษณะโดยส่วนใหญ่ไม่ต่างจากทอย เพราะพวกเขาใช้ชิปเซ็ตตัวเดียวกันเจมส์ยังไม่ให้คำตอบ หากเหลือบมองนาฬิกาบนข้อมือซ้าย พบว่าตอนนี้เป็นเวลาบ่ายสองโมง ท้องจึงเริ่มร้องเพราะเดินดูตลาดตั้งแต่เช้ายังไม่ได้พัก“ไปหาอะไรกินก่อน จากนั้นค่อยเที่ยวแถวนี้เอาแล้วกัน”ได้ยินถ้อยคำดังกล่าว ทั้งคู่กระตือรือร้นจนเผลอกอดกัน พอรู้ตัวก็ขยะแขยง รีบผละออกจากกันทันทีเจมส์ไม่รู้ว่าร้านอาหารที่ไหนอร่อยในโซแร แต่หากมองถึงเงินในกระเป๋าตอนนี้ เขาเลือกร้านที่ดูถูกที่สุด นั่นจึงเป็นร้านแบบเอาท์ดอร์ ไม่ใช่ร้านแอร์ราคาแพงแบบภัตตาคารเป็นเพราะกินอาหารทะเลแทบทุกวัน เจมส์จึงรู้สึกเอียน หลังจากให้ทอยอ่านเมนูคร่าวๆ เขาเลือกเมนูไปสามอย่างอย่างแรกซัมกยอบซัล หรือที่เรียกว่าหมูย่างเกาหลีสองกิมจิ ผักกาดขาวดองสามโพซัม หมูสามชั้นนึ่งราคาอาหารถือว่าค่อนข้างแพง แต่หากคุณนำวัตถุดิบมาเองจะคิดในราคาที่ถูกกว่า เหนือสิ่งอื่นใดแถวนี้มีนักท่องเที่ยวรวมถึงคนท้องถิ่นจำนวนมากแวะเวียนเข้ามา ราคาจึงอยู่ในระดับนี้ซัมกยอบซัลมีวิธีกินที่ต่างจากหมูกระทะบ้านเรา รวมถึงตัวเนื้อค่อนข้างหนา ส่วนติดมันเยอะกว่าเนื้อ เหมาะแก่การย่างมากกว่ากินในซุป“หน้าตาอาหารดูน่ารับประทานดีนะครับ แต่ไม่รู้ว่าจะอร่อยเท่าฝีมือผมหรือเปล่า ฮ่าฮ่า” ทอยหยิบที่คีบเหล็กสำหรับย่างหมูในเตา ทำหน้าที่บริการอย่างรู้งานเจมส์เงยหน้ามองอีกฝ่ายครู่หนึ่ง จิกกัดในใจ “สำหรับอาหารของนายมันไม่อร่อยเลยสักนิด ไม่สิมันไม่สามารถกินได้เลยต่างหาก ยังกล้าพูดอีกนะว่าอร่อยกว่าร้านเขา”แปบเดียวไม่นานหมูบนเตาก็สุกได้ที่พร้อมทาน เจมส์เริ่มจัดเตรียมผักและเครื่องเคียงที่ทางร้านเตรียมให้ จากนั้นนำหมูย่างบนเตาติดมันหน่อยๆ มาวางไว้ในผัก ห่อพอดีคำแล้วกินไปในคำเดียวเคี้ยวไปได้สักพักเจมส์ต้องดื่มน้ำตาม พึมพำเสียงเบาว่า “ต่างจากหมูกระทะบ้านเรามาก ถ้าหากคนไม่ชอบกินผักก็คงไม่ชอบกินเลย อีกอย่างหนึ่งมันหมูค่อนข้างหนากินไป...”เจมส์กินผักได้อยู่แล้ว เนื่องเพราะเขาถูกแม่สอนมาตั้งแต่เด็ก อีกอย่างคือผักราคาถูกมาก จึงเหมาะในการนำมากินกับน้ำพริก ดังนั้นบ้านของเจมส์ในแต่ละมื้ออาหาร จึงมักจะมีน้ำพริกอยู่ด้วยเสมอกว่าจะกินเส้นก็ปาไปบ่ายสามโมงเย็น แต่เจมส์กลับรู้สึกว่ายังไม่ค่อยอิ่ม ผลนี้สืบเนื่องจากเซรุ่มหมายเลข 2 ยังต้องใช้เวลาปรับสภาพร่างกายอีกหลายเดือน ในระหว่างนี้ร่างกายจึงต้องการสารอาหารที่เพียงพอเดินออกจากร้านอาหารพร้อมกับเสิร์ชหาที่เที่ยวในอินช็อนไปด้วย ความจริงเจมส์ค่อนข้างล้ามาทั้งวัน แต่ไหนๆ ก็มาเกาหลีทั้งทีหากหมดแรงแล้วกลับไปนอนคงใช่ที่ อีกอย่างคือสัญญากับทั้งสองคนแล้ว หากไม่รักษาสัญญาแล้วกลับไปบนเรือแบบนี้ เกรงว่าคงไม่เหมาะโทรศัพท์มือถือในปี 2010 ค่อนข้างห่วย อีกอย่างคือที่นี่ไม่ใช่บ้านเรา การใช้สัญญาณโทรศัพท์จึงแตกต่างไปจากเดิม สุดท้ายจึงถามกับคนแถวนั้นดู ว่ามีอะไรน่าเที่ยวบ้างในอินช็อนเมื่อรู้ว่าเจมส์เป็นนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ ชนพื้นเมืองเริ่มเล่าเกี่ยวกับอินช็อนให้ฟัง รวมถึงประวัติความเป็นมา กว่าจะได้ที่เที่ยวก็ล่อไปเกือบสิบนาทีตกลงสถานที่เที่ยวเสร็จพวกเขาขึ้นรถไปที่ Luge experience ซึ่งอยู่ในอินช็อน หนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวสนุกๆ เปิดทำการตั้งแต่ 11:-22:น. ซึ่งตอนนี้เป็นเวลาบ่ายสามโมง หักลบแล้วกว่าจะไปถึงก็น่าจะทันเวลากลับเรือLuge experience มีเนินและเส้นทางคดเคี้ยวจำนวนมาก มันถูกสร้างมาให้แข่งขัน สนุกไปกับรถลูจที่ดูคล้ายกับโกคาร์ท ไหลลงจากเนินเขาด้วยความเร็วน่าหวาดเสียวนอกจากนั้นยังมีกระเช้าลอยฟ้าคอยบริการนักท่องเที่ยว รวมถึงคาเฟ่เล็กๆ เหมาะแก่การถ่ายรูป“มาแข่งกัน ใครไปถึงด้านล่างก่อนชนะ” ทอยที่กำลังสวมหมวกนิรภัยที่ทาง Luge experience จัดเตรียมไว้ หันไปกล่าวกับโทน“ได้สิ มาแข่งกัน ถ้าใครแพ้จะต้องเรียกคนที่ชนะว่าพี่ใหญ่หนึ่งวัน โอเคไหม”“ได้เลย”ทั้งคู่คุยกันโดยไม่สนใจเจ้านายอย่างเจมส์ และทำราวกับว่าเขาไม่มีตัวตนอยู่เจมส์ทำได้เพียงส่ายศีรษะ หุ่นแบนเนอร์ก็เป็นเสียอย่างนี้ พอได้ของเล่นใหม่ก็ลืมแทบจะทันทีรถลูจถูกปล่อยลงจากเนินเขา ในระหว่างขับคุณไม่ต้องกังวลว่ารถจะออกไปนอกเส้นทาง เพราะมันถูกกำกับไว้ด้วยเส้นที่แบ่งเป็นล็อคใครล็อคมันชัดเจนแต่อย่างใดก็ตาม มันต้องใช่ทักษะจำนวนหนึ่งเพื่อที่จะทำความเร็วสูง ในจุดนี้หุ่นแบนเนอร์สองคนทำได้ดี หากเทียบกันแล้วเจมส์ค่อนข้างแย่ เพราะเขาไม่เคยมีทักษะขับรถมาก่อนคนที่ไปถึงเส้นชัยคนแรกคือโทน ตามด้วยทอยและเจมส์ ดังนั้นคนแพ้อย่างทอยจึงต้องทำอย่างที่พูดโดยไม่มีทางเลือกพริบตาตะวันคล้อยต่ำ ราตรีไร้แสงดาวย่างกายมาเยือน ทั้งสามคนกลับมาถึงเรือทอยสองคนท่าทางสนุกสนานอยากเล่นทั้งคืน ผิดกับเจมส์ที่อยากนอนเต็มแก่ พรุ่งนี้จะได้ใช้ถุงมือ นำหุ่นแบนเนอร์และเรือออกจากหน้าหนังสือ ให้มาขยายธุรกิจในโซแร.................ปล่อยให้เรื่องทางทะเลเป็นของหุ่นแบนเนอร์ วันจันทร์เจมส์เข้ามาเรียนตามปกติ ทว่าวันนี้เขาได้พบคนที่ไม่คาดหวังว่าจะได้เจอ นั่นคือแฟนเก่าอย่างไอซ์ ดาวคณะที่ทิ้งเขาไปตั้งแต่สามสี่เดือนก่อน“เจมส์ ทานข้าวมาหรือยัง ถ้ายังมาทานข้าวด้วยกันไหม เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง” ไอซ์กล่าวคำทักทาย สองมือคล้องแขนซ้ายของเขา ใช้หน้าอกดันเข้ามา สัมผัสนุ่มนิ่มทำใจเจมส์เผยสีหน้าประหลาด“พี่ไอซ์ ทำอะไรของพี่เนี่ย ผมกับพี่ไม่ได้เป็นอะไรกันแล้วนะ อีกอย่างหนึ่งพี่เองก็เป็นแฟนพี่เสือ ถ้าหากเขามาเห็นเข้า มันคงไม่เหมาะ” เจมส์แกะมืออีกฝ่ายออก ทำให้ไอซ์เซ่อไปหลายวินาที“ไอ้เวรนี่แม่งเป็นห่าอะไรวะ เมื่อก่อนที่มึงขอจับมือกู กูไม่ให้จับมึงก็ร้องไห้ฟูมฟาย หวังอยากจับมือดาวคณะอย่างกู ไม่เจียมตัวเลยนะมึง แต่ตอนนี้พอกูทำดีเข้าหน่อยกับมาทำรังเกียจ ไอ้เหี้ยเอ้ย ถ้าหากไม่เป็นเพราะไอ้พิการเสือ กูคงไม่เข้ามาหามึงหรอก” ไอซ์ด่าทอในใจ ทว่าใบหน้ากับแสร้งยิ้ม เผยรอยยิ้มจอมปลอม“นั่นพวกมึงกำลังทำอะไรกัน” อย่างไรก็ตามปัญหามักจะเข้ามาโดยไม่มีเหตุบอก เช่นตอนนี้ที่พี่เสือนั่งวีลแชร์มาเห็นโดยบังเอิญ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่46 แฟนเก่า

คล้ายกับเรื่องถุงมือฟ้าประทาน ที่คุณอ่าน

ถุงมือฟ้าประทาน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่46 แฟนเก่า

คล้ายกับเรื่องถุงมือฟ้าประทาน ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้