ข้ามมิติมาเป็นสะใภ้บ้านนา รวยล้นฟ้ามั่งมีศรีสุข [จบ]

        มารดากั่วกัวเอ่ย“เหมือนวันก่อนๆ ข้ากลัวว่านางกินน้อยแล้วจะทนไม่ไหว เลยให้นางกินเยอะนางกลับเชื่อฟัง ข้าป้อนสิ่งใดก็กินทุกอย่าง”

        หลี่ชิงชิงถามถึงอาหารของกั่วกัวในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาครั้นได้ยินว่ากั่วกัวกินส้ม ผลไม้แห้งและพริกทุกวัน ก็ทอดถอนใจเบาๆ หนึ่งเสียง

        “ล้วนเป็นอาหารที่ทำให้เกิดอาการร้อนในกั่วกัวไม่ได้ถ่ายหนัก ไม่ได้ระบายความร้อนออกไป ความร้อนก็อยู่ในร่างกายตลอดเวลาทําให้การอักเสบรุนแรงขึ้น มีไข้สูงไม่หยุด”

        ไข้ของกั่วกัวก็เกิดจากการอักเสบต้องทำให้ความร้อนลดลงก่อน แล้วค่อยรักษาการอักเสบก็หายดีแล้ว

        กั่วกัวไม่ได้ถ่ายหนักมาหลายวันยามนี้สิ่งที่ต้องทำทันทีนอกจากลดความร้อนคือยังต้องขับถ่าย

        “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้”บิดากั่วกัวเอื้อมมือไปลูบเส้นผมของกั่วกัว “กั่วกัว ล้วนเป็นพวกข้าที่ไม่ดีพวกข้าไม่ควรให้เจ้ากินอาหารที่ทำให้เกิดร้อนในเหล่านี้”

        มารดากั่วกัวก้มหน้ามองกั่วกัวที่เซื่องซึมไม่มีชีวิตชีวาไม่เอ่ยอะไรสักเสียงเอ่ยด้วยความรู้สึกผิด “เฮ้อ นี่มิใช่จะปีใหม่หรอกหรือ ที่บ้านมีผลไม้แห้ง ส้ม กั่วกัวชอบกินสิ่งเหล่านี้มาโดยตลอดนางทั้งยังป่วย ข้าคิดว่ากั่วกัวได้กินสิ่งเหล่านี้จะมีความสุขแล้วจะทำให้ไม่เป็นทุกข์ ข้าจึงให้กั่วกัวกิน ไหนเลยข้าจะรู้ว่าการทําเช่นนี้จะเป็นสิ่งที่ผิด”

        ฐานะของบ้านกั่วกัวไม่ดีเท่าบ้านจ้าวซิ่วไฉตอนที่กั่วกัวพักอยู่ที่บ้านของจ้าวซิ่วไฉ ช่วงสั้นๆ เด็กหญิงได้กินผลไม้ผลไม้แห้ง หมูเห็ดเป็ดไก่ทุกวัน หลังกลับมาบ้านของตนเองก็มีเพียงปีใหม่เท่านั้นถึงมีของอร่อยกิน

        กำลังจะปีใหม่แล้วบิดากั่วกัวจึงซื้อของสำหรับปีใหม่ ทั้งญาติและสหายมอบมาอีกจำนวนหนึ่งกั่วกัวเห็นของอร่อยก็กินไม่หยุดปาก มารดากั่วกัวยังรู้สึกว่ายามปกตินางมักจะเสียเปรียบตอนนี้จึงปล่อยให้นางได้กิน

        ผู้ใดจะรู้ว่ากั่วกัวกินผลไม้ในครั้งนี้จะทำให้ป่วย

        บิดากั่วกัวเอ่ยถามอย่างร้อนใจ“สามารถรักษาให้หายหรือไม่?”

        หากว่าไม่สามารถรักษาให้หายได้บิดากั่วกัวเตรียมจะรีบไปที่เมืองเซียง มิฉะนั้นหากไปถึงช้าเมืองเซียงก็จะปิดประตูเมืองแล้ว

        “ข้ามั่นใจแปดส่วนว่าจะรักษาโรคของกั่วกัวได้”หลี่ชิงชิงมั่นใจสิบส่วน แต่ยังคงเอ่ยกับบิดามารดากั่วกัวอย่างไม่โอ้อวดบิดามารดากั่วกัวยังไม่เอ่ยอันใด ก็ได้ยินเสียงจ้าวฉางคงเอ่ยเสียงดังอย่างดีใจ “มั่นใจแปดส่วนเช่นนั้นก็หมายความว่ารักษาให้หายได้!”

        มารดากั่วกัวเอ่ย“ขอบคุณท่านหมอเทวดาหลี่ยิ่งนัก!”

        บิดากั่วกัวโค้งคํานับเอ่ยขอบคุณหลี่ชิงชิง

        หลี่ชิงชิงได้รับความยินยอมจากบิดามารดากั่วกัวจึงเอ่ย “ข้าจะจ่ายยาลดไข้ให้กั่วกัว แล้วค่อยชงน้ำผึ้งให้นางเพื่อระบายท้อง”

        หวังจวี๋ได้เรียนวิชาแพทย์กับหลี่ชิงชิงเป็นเวลาหลายเดือนหลี่ชิงชิงส่งใบเทียบยาให้หวังจวี๋ หวังจวี๋จึงไปหาสมุนไพรมาต้มยา

        หวังเยวี่ยไปชงน้ำผึ้งน้ำผึ้งในยามนี้สําหรับครอบครัวชาวนาแล้วแพงเป็นอย่างยิ่ง

        น้ำผึ้งของตระกูลหวังเป็นหม่าชิงสามีภรรยามอบให้หลี่ชิงชิงผลิตจากน้ำผึ้งดอกบัวท้องถิ่นของเมืองเซียง กลิ่นหอมของน้ำผึ้งดอกบัวมีกลิ่นจางๆและความหวานก็ไม่เข้มข้นเท่ากับน้ำผึ้งดอกกุ้ยฮวา แต่มีสรรพคุณทางยาเช่นเดียวกับน้ำผึ้งดอกกุ้ยฮวา

        อีกด้านบิดามารดาโต้วโต้วเห็นว่าวิชาแพทย์ของหลี่ชิงชิงเหนือชั้นยิ่งในใจเต็มไปด้วยความหวัง รอหลี่ชิงชิงสั่งยาลดไข้ให้กั่วกัวเสร็จก็อุ้มโต้วโต้วเข้ามา

        มารดาโต้วโต้วร้องไห้จนดวงตาบวมแดงมานานแล้วยามนี้ยังร้องไห้อีกครั้ง นางร้องพลางเอ่ย “ชีวิตนี้ของข้ามีโต้วโต้วเป็นบุตรชายเพียงคนเดียวท่านหมอเทวดาหลี่ ท่านต้องช่วยเขาให้ได้นะเจ้าคะ”

        บิดาโต้วโต้วเอ่ยอย่างสะอึกสะอื้น“โต้วโต้วถ่ายหนักทุกวัน เช้านี้ก็ถ่ายหนักแล้ว”

        หลี่ชิงชิงตรวจร่างกายให้โต้วโต้วอย่างละเอียดมากมือขวากดตรงบริเวณท้องของโต้วโต้ว เอ่ยถาม “เจ็บหรือไม่?”

        โต้วโต้วเอ่ยเสียงเบา“เจ็บ”

        มารดาโต้วโต้วเช็ดน้ำตาแล้วเอ่ย“ปกติโต้วโต้ววิ่งเต้นไปมา ไม่อยู่เฉยแม้แต่เค่อเดียว หลังจากป่วยครั้งนี้ก็ไม่ยอมเดินแม้แต่ก้าวเดียวไม่ยอมออกจากอ้อมแขนข้า”

        “มาอ้าปาก แลบลิ้นออกมาให้ข้าดูสักหน่อย” หลี่ชิงชิงตรวจร่างกายโต้วโต้วอย่างอ่อนโยนยิ่ง

        บิดาโต้วโต้วรีบถาม“รักษาหายหรือไม่?”

        “อย่ารีบร้อนสาเหตุการไม่สบายของโต้วโต้วไม่เหมือนกับกั่วกัว ข้าจะตรวจสอบอีกรอบ”หลี่ชิงชิงเข้าใจอารมณ์รีบร้อนของบิดาโต้วโต้ว “กั่วกัวไม่ได้เป็นโรคหัดโต้วโต้วก็มิใช่เจ้าค่ะ”

        บิดาและมารดาโต้วโต้วต่างทอดถอนใจออกมา“ดี ไม่ใช่โรคหัดก็ดี พวกข้ากลัวจะตายแล้ว กลัวว่าครั้งนี้โต้วโต้วจะเป็นโรคหัด”

        วิชาแพทย์ของแคว้นต้าถังล้าหลังมากเมื่อคนที่มีไข้เป็นโรคหัด อัตราการเสียชีวิตจะสูงถึงสามส่วน

        โต้วโต้วอายุยังน้อยขนาดนี้หากเป็นโรคหัดก็มีโอกาสแปดถึงเก้าในสิบส่วนที่จะรักษาไม่หาย

        พวกเขากลัวจนไม่กล้าเอ่ยเรื่องโรคหัดกับหลี่ชิงชิงหวาดกลัวว่าโต้วโต้วจะเป็นโรคหัด

        หมอในอําเภอหมิงเฉิงและในตําบลไม่กล้ารักษาไข้ให้เด็กทั้งสองคนเพราะกลัวว่าจะเป็นโรคหัด

        ในเวลานี้กั่วกัวเริ่มดื่มน้ำผึ้งอุ่นๆโต้วโต้วชำเลืองตามองหนึ่งที มือเล็กชี้ไปที่น้ำผึ้ง เอ่ยว่า “ข้าอยากดื่ม”

        มารดาโต้วโต้วรีบถามกั่วกัวทันทีว่า“กั่วกัว เจ้าให้พี่ชายโต้วโต้วดื่มสักหน่อยได้หรือไม่?”

        มารดาโต้วโต้วมีบุตรชายคนเดียวนางคล้อยตามโต้วโต้วไปหมดทุกอย่าง ออกจากบ้านมาอยู่บ้านคนอื่นก็ยังเป็นเช่นนี้

        มารดากั่วกัวกลอกตาใส่มารดาโต้วโต้วจากนั้นก็เอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ “น้ำผึ้งที่กั่วกัวของพวกข้าดื่มนั้นเพื่อรักษาโรคไม่ได้เอาไว้แก้ความตะกละ” ทั้งเอ่ยอีกว่า “โต้วโต้วล้วนแย่งกั่วกัวของพวกข้าทุกอย่างไม่ว่าสิ่งใดก็แย่งกั่วกัวของพวกข้า เฮอะ ยังเป็นพี่ชายอยู่หรือ มีพี่ชายเช่นนี้หรือ?”

        มารดาโต้วโต้วเอ่ยอย่างไม่พอใจ“โต้วโต้วอายุแค่สามขวบ เขาเป็นเด็กเล็ก และยังป่วยอยู่”

        มารดากั่วกัวเอ่ยอย่างไม่ยอมอ่อนข้อ“ผ่านปีใหม่กั่วกัวถึงจะสามขวบ อายุน้อยกว่าโต้วโต้วอีกอย่างแล้วกั่วกัวก็ไม่ได้ป่วยหรือ?”

        หลี่ชิงชิงกลัวว่าผู้เป็นมารดาทั้งสองคนจะทะเลาะกันจึงเอ่ยขึ้นว่า “สถานการณ์ของโต้วโต้วไม่เหมือนกั่วกัว โต้วโต้วถ่ายหนักได้ไม่จําเป็นต้องดื่มน้ำผึ้งให้ลําไส้ชุ่มชื้น ดื่มมากเกินไปอาจจะท้องเสียเอาได้”

        มารดากั่วกัวแค่นเสียงเบาหนึ่งเสียงถลึงตาจ้องมารดาโต้วโต้วหนึ่งปราด แล้วเอ่ย “เจ้าได้ยินหรือไม่?”

        หลี่ชิงชิงเอ่ยช้าๆ“น้ำผึ้งไม่ใช่ว่าทุกคนจะดื่มได้” คําพูดนี้เอ่ยกับทุกคนที่อยู่ในนั้นแล้วให้มารดาโต้วโต้วถอดกางเกงของเด็กชายออกทั้งหมด ตรวจสอบรูทวารของโต้วโต้วเอ่ยถามว่า “ปกติโต้วโต้วบอกว่าคันที่นี่หรือไม่?”

        มารดาโต้วโต้วถามกลับอย่างตกใจ“เจ้ารู้ได้อย่างไร?”

        “ใช่หรือไม่เจ้าคะ?”

        มารดาโต้วโต้วไม่สนใจต่อปากกับมารดากั่วกัวแล้วตอบด้วยสีหน้าเคร่งเครียดว่า “หลายเดือนมานี้โต้วโต้วชอบแคะรูทวารยังเคยบอกว่าคันด้วย ข้าคิดว่าบิดาของเขาล้างก้นให้เขาไม่สะอาดทุกครั้งดูแล้วก็เห็นว่าสะอาดดี”

        พี่น้องตระกูลจ้าวที่อยู่ในเหตุการณ์ได้ยินคำว่ารูทวารสามคำใบหน้าพลันแดงด้วยความอับอาย แต่หวังเลี่ยงเห็นหลี่ชิงชิงตรวจโรคให้เด็กบ่อยแล้วจึงไม่ได้รู้สึกอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้

        หลี่ชิงชิงอธิบายว่า“โต้วโต้วล้างสะอาดแล้วยังคันอยู่ บวกกับอาการปวดท้อง มีไข้ และมีพยาธิในตาข้าคิดว่ามีพยาธิในท้องของโต้วโต้ว”

        บิดาของโต้วโต้วเอ่ยถามด้วยความสงสัย“พยาธิคือสิ่งใด?”

        หลี่ชิงชิงตอบอย่างอดทน“พยาธิก็คือหนอน หนอนที่เกิดในท้องของคนและสัตว์ พยาธินั้นพอออกมาจากท้องคนและสัตว์ก็ตายแล้ว”

        “หา!เป็นไปไม่ได้” มารดาโต้วโต้วตกใจกลัวด้วยสีหน้าไม่อาจยอมรับ จากนั้นก็ร้องไห้เสียงดัง“เป็นไปไม่ได้ที่ท้องของบุตรชายข้าจะมีหนอน”

        “เป็นไปไม่ได้ไฉนบุตรชายข้าถึงมีหนอนอยู่ในท้อง?” บิดาโต้วโต้วหน้าซีดเซียวมือทั้งสองข้างสั่นเทา

        มีหนอนในท้องโรคนี้ฟังแล้วน่ากลัวยิ่งกว่าเป็นไข้ นี่เป็นโรคที่คนจะเป็นได้หรือหรือจะถูกสิ่งชั่วร้ายโจมตีแล้ว?