เื่อดีต
ตกเย็น ชายร่างกำยำหลายคนที่มีหน้าตาสุดโห๊ด…โหดมารออยู่ที่หน้าบ้านของเธอ พวกเขามากันยี่สิบคน เพื่อมาช่วยสอยทุเรียนในสวนของเธอ
ม่านฟ้ามองร่างกายพวกเขา ช่างบึกบึนดีแท้
น้าพายได้ออกคำสั่งพวกเขาเข้าสวนอย่างกระตือรือร้น
ลุงผินก็ไม่พลาดที่จะมาช่วยเก็บด้วยเช่นกัน นอกจากนี้ยังมีมะเฟืองและมะไฟที่เพิ่งเลิกเรียนมาช่วยเธอเก็บด้วย ส่วนเธอที่เป็เ้าบ้าน ไม่ต้องไปช่วย
ม่านฟ้าเดินเข้าครัวไปทำอาหาร วันนี้เธอตั้งใจจะทำส้มตำ ไก่ย่าง ลาบหมู และนึ่งข้าวเหนียวให้ทุกคนอิ่มกันอย่างเต็มที่ ทุกคนไปอยู่ที่สวนกันหมด เธอสามารถเอาของในมิติออกมาได้
ม่านฟ้าสับไก่เป็ส่วนๆทั้งสี่ตัว เธอเอาไปหมักกับซอสแล้วพักทิ้งไว้ จากนั้นก็เตรียมเส้นมะละกอและเครื่องส้มตำ ต่อมาก็เตรียมเครื่องลาบ พร้อมสับหมู
ม่านฟ้าเดินไปที่สวนแล้วมองดูทุกคนที่เก็บทุเรียน “สงสัยคงอีกนานเลย”
ม่านฟ้าเอาเสื่อมาปูเรียงกันห้าผืน แล้วยกเตาออกมาสองเตา จากนั้นเธอก็ไปเอาของทั้งหมดมาตั้งข้างนอก
ม่านฟ้าคิดว่า ออกมาปรุงอาหารข้างนอกดีกว่า มันได้บรรยากาศด้วย
มะเฟืองเห็นเธอกำลังเตรียมของอยู่ มะเฟืองจึงเดินเข้ามาช่วยเธอ
“เธอช่วยฉันย่างไก่ไปนะมะเฟือง เดี๋ยวฉันทำลาบหมู”
“ฉันเดินไปบอกพ่อว่าให้ท่านไปรับแม่มากินที่นี่ด้วยดีกว่า เดี๋ยวแม่จะรอเก้อ”
“ได้ๆ รีบไปเถอะ”
เมื่อมะเฟืองเดินไปบอกลุงผินเสร็จ มะเฟืองก็กลับมาย่างไก่ต่อ
มะเฟืองที่ได้กลิ่นเครื่องลาบหอมฉุยยืนกลืนน้ำลายไปหลายอึก
“หอมจังเลยม่าน”
“ใช่ไหม?” ม่านฟ้ายักคิ้วให้มะเฟือง
ก็นะ... ของทั้งหมดมาจากในมิติ คุณภาพย่อมดีกว่าในทุกๆด้าน
รวมถึงกลิ่นเวลาปรุงอาหารด้วย
เมื่อปรุงอาหารเสร็จหมดแล้ว เธอก็จัดแจงใส่จาน แล้วไปเรียกทุกคนมานั่งทานด้วยกัน
“อร่อย อร่อย!” มะเฟืองพูดและกัดปีกไก่ไปด้วย
“ฝีมือทำอาหารของหนูม่าน ไม่ธรรมดาจริงๆ”
ป้าขวัญชื่นชมพร้อมจกส้มตำอย่างออกรสออกชาติ ลุงผินได้แต่พยักหน้ากินอย่างเดียว
น้าพายกับลูกน้องทั้งยี่สิบคนกินกันอย่างเอร็ดอร่อย พวกเขาพูดคุยเสียงดังและชมรสชาติอาหารแต่ละอย่างไม่ขาดปาก
“หนูม่านเก่งจริงๆ ตัวแค่นี้เอง แต่ทำสวนก็เก่ง แถมยังทำอาหารอร่อยอีกต่างหาก”
“น้าพายชมหนูมากๆ หนูจะลอยแล้วนะคะ แม้จะเป็เื่จริงก็ตาม”
ทั้งกลุ่มหัวเราะชอบใจ มะเฟืองยกนิ้วโป้งให้กับความหน้าหนาของเธอ ชมตัวเองแบบนี้ก็มีด้วย น้าพายออกความเห็น
“น้าว่าหนูม่านควรจะจ้างคนงานมาช่วยเก็บเกี่ยวผลไม้ที่สวนนะ มันเยอะเกินกว่าเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆคนเดียวจะทำทั้งหมด ทำงานหนักแบบนี้ หากป่วยขึ้นมาจะแย่เอา”
“ใช่ๆ ลุงเห็นด้วยกับน้าพายเขานะหนูม่าน”
ดูแลคนเดียวแบบนี้มันแปลกจริงๆล่ะนะ เฮ้อ…
“งั้นหนูจะจ้างคนมาเก็บผลไม้วันจันทร์กับวันอังคาร แต่ว่าหนูจะหาคนได้จากที่ไหน?”
“คนในหมู่บ้านส่วนใหญ่ก็มีแต่คนแก่ คนหนุ่มคนสาวก็ไปในเมืองกันหมด ไม่ก็ย้ายไปเรียนหนังสือในตัวเมือง”
ลุงผินเกาหัวแกรกๆ ให้ใช้งานผู้สูงอายุคงไม่ไหว
“เดี๋ยวน้าหามาให้ คนในเมืองใช่ว่าทุกคนจะหางานได้นะ แต่ว่า…ปัญหาคือเื่ที่อยู่นี่สิ”
“ดูเหมือนว่าธุรกิจของหนูจะใหญ่โตขึ้นเรื่อยๆ งั้นหนูจะซื้อที่ดินเพิ่ม เพื่อสร้างบ้านให้คนงาน”
“ขายทุเรียนครั้งนี้น่าจะพอสร้างบ้านได้นะคะ”
น้าพายตบเข่าดังป้าบ “เกินพอต่างหากล่ะ! หนูม่าน ฮ่าๆ… จากนี้น้าคงต้องให้คนมาเก็บทุเรียนที่สวนหนูทุกวันเลย”
“นั่นสินะคะ” เธอชอบทุเรียนมาก เธอเลยเผลอมือปลูกมันซะเยอะ พอใส่ปุ๋ยกับน้ำในมิติเข้าไป มันก็ยิ่งออกลูกดกเข้าไปใหญ่
โอ้ย! ออกลูกดกยิ่งกว่าอะไร แม้น้าพายจะสงสัยว่าเธอทำยังไงถึงได้ปลูกให้ได้ดีแบบนี้ แต่ดูเหมือนน้าพายจะไม่รุกล้ำเื่ของฉัน เพราะถึงยังไง เขาก็มีแต่ได้กับได้ ตราบใดที่ผลไม้กับผักมีผลผลิตที่ดี ไม่ว่าอะไรเขาก็ได้ทั้งนั้น
“หนูอยากวางท่อน้ำสำหรับรดน้ำในสวนด้วย เดินรดน้ำมันเหนื่อยค่ะ”
“นั่นสินะ เดี๋ยวลุงหาช่างมาทำให้ละกัน แต่มันจะแพงหน่อย สวนที่พวกฝรั่งทำก็ทำแบบนี้”
“เอ๋? พวกฝรั่งซื้อที่ดินบ้านเราได้ด้วยเหรอคะ?”
“ไม่หรอก แค่เช่า ยกเว้นมีเมียเป็คนสยามล่ะนะ” ลุงผินอธิบาย
น้าพายพูด “แต่พวกนั้นก็ปลูกได้ไม่ดีเท่าสวนของหนูนะ”
มะเฟืองขอพูดบ้าง “ม่านฟ้าสุดยอดที่สุด เก่งกว่าพวกฝรั่งอีก”
“อืม ขอบใจนะมะเฟือง”
“พวกบ้านฝรั่งเจริญกว่าบ้านเรา ไม่ค่อยมีคนทำไร่ ทำนากันหรอก แม้ว่าพวกเขาจะดูถูกอาชีพเกษตรกร แต่ถึงอย่างนั้นพวกนี้ก็ยังต้องกิน พูดไปแล้วก็แปลก”
“บ้านเราก็เหมือนกันนะ ชอบดูถูกคนใช้แรงงาน” ลุงผินเสริม
“สรุปก็เหมือนกันหมดสินะคะ เพราะพวกเขาดูถูกงานที่ได้เงินน้อย หนูว่าคนประเทศไหนก็เหมือนกันแหละค่ะ ค่านิยมไม่ต่างกันเท่าไหร่”
มะไฟพูด “แต่ผมชอบอาชีพเกษตรกรนะ อย่างน้อยตอนไม่มีเงินเราก็มีผักผลไม้ที่สวน พวกคนในเมืองไม่มีแบบเรานี่นา”
ลุงผินภูมิใจในลูกชายของตัวเอง “มะไฟเด็กดี”
“ฮี่ๆ ที่นี่คือบ้านเกิดของพ่อ พ่อรักที่นี่ พ่อมาเป็ผู้ใหญ่บ้านที่นี่ เพราะไม่อยากให้คนในหมู่บ้านอดมื้อกินมื้อแบบเมื่อก่อนนี่ครับ ผมรู้ว่าพ่อพยายามชักชวนชาวบ้านให้ยังคงทำสวนและทำนากันต่อไป ถึงมันจะไม่ได้ร่ำรวยแต่พวกเขาจะไม่อดตาย”
ป้าขวัญแปลกใจ “ลูกเรารู้เื่พวกนี้ั้แ่เมื่อไหร่คะคุณ?”
ม่านฟ้าขำ “ถึงพวกเราจะยังเด็ก แต่เด็กอย่างเราก็รับรู้ได้นะคะป้าขวัญ”
“นั่นสิ ป้าดีใจที่มะไฟติดความฉลาดมาจากหนูม่านมาบ้าง”
มะไฟทำแก้มพอง “แม่ไม่คิดว่าผมฉลาดอยู่แล้วเหรอ ผมเรียนดีทุกวิชาเลยนะ ผมขยันกว่ามะเฟืองอีก”
มะเฟืองเถียง “ขยันอะไรของเธอ เป็ฉันที่เตือนเื่การบ้านทุกครั้งเวลาเธอลืมนะ”
น้าพายหันมาพูดกับเธอ “เื่ทำบ้านพัก น้ารู้จักช่างดีๆอยู่นะ ในจังหวัดสิงขรมีบริษัทก่อสร้างอยู่สามบริษัท”
“น้อยจังเลย” ม่านฟ้าพูด
“ที่นี่เป็จังหวัดสำหรับการเกษตร การก่อสร้างส่วนใหญ่จะเป็บ้านพักคนงาน ไม่ก็โรงงาน แต่ก็มีงานไม่เยอะ หนึ่งในสามบริษัท เป็เพื่อนน้าเองล่ะ เขาไม่ใช่คนหมู่บ้านเรา บ้านเขาอยู่ในตัวเมืองจังหวัด”
“คนที่รู้จักกับน้าพาย มีแต่คนเก่งๆทั้งนั้นเลย”
“พ่อของหนูก็เก่งมากเลยนะ สมัยก่อนเขาถือเป็หน้าเป็ตาให้กับหมู่บ้านเราเลย”
น้าพายมองหน้าเธอก็นึกพิภพ
“คุณน้ากับลุงผินสนิทกับคุณพ่อมากเลยนะคะ”
ลุงผินพูด “เรียนหนังสือด้วยกันมาตลอด มหาวิทยาลัยก็ที่เดียวกัน แต่คนละคณะนะ”
“โอ้… พ่อหนูต้องมีสาวมาจีบเยอะแน่ๆ” พ่อเธอหล่อมากในความทรงจำ
น้าพายยิ้ม “ใช่ มีแต่คุณจิตลดานี่แหละ ที่ทำให้พ่อของหนูหวั่นไหว จากนั้นพ่อของหนูก็ไปไหนไม่ได้แล้วล่ะ”
ลุงผินมองไปบนท้องฟ้า “ตอนนั้นพ่อของหนูพาคุณจิตลดามา เธอตั้งท้องพอดีสองเดือน แม้ทั้งสองจะลำบากแต่ก็ถือว่ามีความสุขมาก ชาวบ้านเองก็ยินดีที่ได้เห็นพิภพกลับมา ได้เมียที่เป็ลูกของพระยากลับมาเลยนะ คนทั้งหมู่บ้านแซวให้กับความเป็ลูกผู้ชายของพิภพมันจริงๆ”
ทุกคนในหมู่บ้านชอบพ่อของเธอมากจริงๆ ถือว่าเป็คนดังของหมู่บ้าน
“ชาวบ้านที่นี่รักพ่อมากเลย”
“มันเสน่ห์แรงั้แ่เด็ก ผู้ใหญ่เอ็นดูทุกบ้าน เอาใจเก่งเป็ที่หนึ่ง” น้าพายกล่าวเสริม
ในน้ำเสียงของน้าพายเต็มไปด้วยความหมั่นไส้นะเธอคิดว่า
พ่อกับแม่ของม่านฟ้าตายเพราะอุบัติเหตุ พ่อทำงานก่อสร้าง แม่ได้เอาอาหารไปให้ แต่ระหว่างทางมีเสาเหล็กร่วงลงมา พ่อวิ่งเอาตัวไปขวาง แต่เสาเหล็กมันใหญ่และหนักมาก มันจึงทับทั้งสองคนตายคาที่ บริษัทที่พ่อไปทำด้วยจ่ายแค่ค่างานศพและก็ไม่เคยมารับผิดชอบอะไรอีกเลย
มะเฟืองเห็นเพื่อนเงียบจึงสะกิดด้วยความเป็ห่วง “เป็อะไรรึเปล่า?”
“ไม่เป็อะไร ฉันแค่…คิดถึงพวกเขา”
ผู้ใหญ่ทั้งหมดก็จมอยู่ในอารมณ์เศร้าทันที
“แต่ก็นั่นแหละ คนตายไปแล้ว อย่างน้อยฉันก็รู้ว่าพวกท่านรักฉันมาก แม้จะเสียใจ แต่ก็จะไม่ทำให้พวกท่านผิดหวัง ฉันจะรวย รวย และรวย ฮ่าๆ”
น้าพาย ลุงผิน ป้าขวัญ มะเฟือง มะไฟ และลูกน้องน้าพายอีกยี่สิบคนพยักหน้าเห็นด้วยกับสิ่งที่ม่านฟ้าพูด
มะเฟืองพูดให้กำลังใจเพื่อน “น้าพิภพกับน้าจิตลดาต้องมองดูอยู่แน่ บางทีท่านอาจจะช่วยอยู่ก็ได้นะ ผักผลไม้ของสวนเธอมันได้ผลผลิตดีอย่างน่าอัศจรรย์มากเลย”
“ใช่ๆ” น้าพายพยักหน้าหงึกๆ “บางทีอาจจะเป็พรของพวกเขา”
เอาเถอะปล่อยให้คิดแบบนั้นไปแล้วกัน
เมื่อกินเสร็จกันเรียบร้อย น้าพายก็ขนพวกทุเรียนกลับไปสามสิบเข่ง พรุ่งนี้น้าพายจะเอาเงินมาให้ตอนเช้า เตรียมรับทรัพย์พรุ่งนี้ได้เลย!
11K
