ซาโตชิ จอมปราชญ์บ้าหลุดโลก

ผมเดินผ่านสวนที่มีฝูงแพะเดินไปเดินมา ก่อนจะมอบปืนให้ เอมิเลียที่เดินตามมา ดูเหมือนเธอ จะเอาไปทำเป็นอาวุธบางอย่างโดยให้ โนริมาจิ ที่เป็นสายสร้างเอาไปทดลองต่อ

เอมิเลีย แยกกับผมที่กลางทาง ก่อนที่ผมจะเดินไปที่ห้องครูใหญ่
ก็อก ก็อก ก็อก
ผมเคาะประตู รออยู่อย่างนั้นอยู่ 3นาที ก่อนจะมีเสียงตอบรับ
" เข้ามาได้ " เป็นเสียงที่ฟังดูคุ้นเคยยิ่งนัก ผมรีบเปิดประตูเข้าไป ข้างในห้องประดับประดาไปด้วยดอกทิวลิป ที่สวยงามอย่างเป็นธรรมชาติมากมายหลายพันดอก พร้อมสิงโตคู่มังกร ที่คาบแก้วไว้ในปาก 
" เอ๊ะ คุณผู้ดูแลหอ ที่โรงแรม5ดาวนี่" ผมกล่าวอย่างตกใจ
" ยินดีที่ได้รู้จักอีกครั้ง นะ คุณจอมปราชญ์ไม่เอาไหน ฉันซายะไง จำฉันได้ไหม ตอนนี้ฉันอายุ 40ปีแล้ว "
" ทำไมคุณถึงมาเป็น ครูใหญ่ ในโรงเรียนนี้ได้ล่ะ " ผมถามอย่างสงสัย แม้ว่า ซายะจะเป็นคนสวย แต่เธอคงความสวยไว้ได้ยังไงทั้งๆที่ อายุ 40กว่าปีแล้ว*-*ยังกับสาวอายุ 20กว่าๆ
" ฉันมีอีกอาชีพหนึ่ง คือตำแหน่ง จีบี( เจเนอรัลเบ๊ ) ยังไงล่ะ ทำตั้งแต่ ผู้อำนวยการ ยัน ภารโรง " ซายะสะบัดผมสีดำที่เป็นประกายอีกครั้ง แล้วกล่าวสืบต่อ
" เธอเป็น องค์ชาย ของ อาณาจักร โปปุรอนสินะ " ซายะถามผมอย่างสงสัย
"คุณรู้ได้ยังไง ว่าผมเป็นองค์ชาย ผมไม่ได้เป็นแล้ว ผมขอตัดขาดความสัมพันธ์จากเสด็จพ่อบัดซบนั่น " ผมกล่าวด้วยความโกรธ
" ฉันมีคนๆหนึ่งอยากพบเธอนะ เอาละออกมาได้" หลังจากซายะกล่าว เงาๆหนึ่งก็ออกมาจาก กำแพงเสา แล้วค่อยๆกลายเป็นรูปร่างขึ้นมา เธอคือ จอมปราชญ์ คายะนั่นเอง
" สวัสดี เพค่ะ องค์ชายซาโตชิ ข้าน้อยได้รับคำสั่งให้มาเฝ้าดูท่าน เพื่อไม่ให้ท่านเป็นอันตราย แล้วก็มีหลายครั้งที่ข้าเกือบลงมือไปแล้ว " จอมปราชญ์ คายะ กล่าวอย่างอ่อนโยน
" ที่แท้คนที่จับตาดูข้ามาตลอดก็ คือท่านนั่นเอง ข้าขอบอกเลยนะว่าให้ท่านเลิกติดตามข้าได้แล้ว "
" ข้าน้อยรับบัญชา แต่องค์ เลาห์คอน โปซาปุเท่านั้นเพค่ะ ที่มาคราวนี้ก็เพื่อเอาเงินมาให้ องค์ชายใช้สอย "
" ไม่เอา ข้าไม่เอาเงิน จากเสด็จพ่อบัดซบนั่น ตั้งแต่เกิดมา ไม่เคยมาดูแลข้าเลย อยู่ๆก็บอกให้ข้าเป็น เลาห์คอน สืบต่อจากเขา อยู่ๆก็เอาตังค์มาให้ "
" แต่ค่าเทอมของโรงเรียนมหาเวทย์ แลนเวีย แพงมากน่ะ ท่านมีปัญญาจ่ายรึ องค์ชาย" อาจารย์ใหญ่ ซายะกล่าวขัดออกมา แล้วกล่าวสืบต่อ
" มันเป็นเงินจำนวน 12000 เหรียญทองต่อเทอม แถมยังมีค่าหอพัก ค่ากินค่าอยู่อีกต่างหาก "
" ซึ่งทางอาณาจักรโปปุรอน จะออกค่าใช้จ่าย ให้องค์ชาย ซาโตชิ ทั้งหมด รวมถึง ค่าขนมที่จะให้ต่อเดือน โดยการเข้าบัญชีที่ธนาคาร เป็นเงินจำนวนทั้งสิ้น 3000 เหรียญทองต่อเดือนด้วย" จอมปราชญ์ คายะกล่าว แล้วนำถุงทองที่มีเหรียญทองอยู่เต็มถุงมอบให้ผม พร้อมสมุดบัญชีธนาคาร
................................. เอาๆไปเถอะ ซาโต้ นี่เจ้าจะบ้ารึ ที่จะไม่เอา เจ้าไม่มีวันหาเงินขนาดนี้ได้นะ แถมไม่รู้ว่าจะเป็นหนี้หัวโตตอนไหนก็ไม่รู้ .........................................เทพธิดาอินฟีเรียแนะนำผม
" เอางั้นก็ได้ ผมจะยอมรับเงินนี้ไป นี่เพราะคุณยัดเยียดให้ผมนะ ไม่งั้นผมไม่มีวันรับเงินจากเสด็จพ่อบัดซบนั่นหรอก " ผมพูดเสียงอ่อย
" แล้วอีกอย่างเพค่ะ ฝ่าบาทหาคู่หมั้นให้พระองค์ ได้แล้ว " จอมปราชญ์ คายะกล่าวออกมา
" เธอ คนนั้นเป็นใคร หรือ ท่านจอมปราชญ์คายะ " ผมถามด้วยความสงสัย
" เธอคือ เพื่อนที่เล่นด้วยกับพระองค์ในวัยเด็กไงล่ะ เพค่ะ เธอคือ จิเอริ ยังไงล่ะเพค่ะ "
เธอคนนั้น ที่มีนามว่า จิเอริ เท่าที่ผมจำได้ในวัยเด็ก เธอไม่ใช่สาวที่สวยนัก แถมยังฟันหลอลี่อีกต่างหาก ทั้งยังชอบแกล้งผมอีกด้วย แต่ไม่ได้เล่นด้วยกันมาตั้งนานแล้ว ตอนนี้ผมเลยไม่รู้ว่าเธอสวยแค่ไหน
" ผมไม่ยอมให้ เสด็จพ่อ คลุมถุงชน ผมอย่างเด็ดขาด ไม่ยอมยังไงก็ไม่ยอม หัวเด็ดตีนขาดยังไงก็ไม่ยอม" ผมสะบัดหัวด้วยความโกรธ จะให้ผมแต่งงานกับยัยอัปลักษณ์ นั่นนะเหรอ ไม่มีทาง
" ลองดูรูปของ ท่านหญิง จิเอริ อีกทีสิเพค่ะ นั่นมันเป็นความทรงจำตอนเด็ก ขององค์ชาย ซาโตชิคนเดียว" จอมปราชญ์ คายะเอารูปของ จิเอริมาให้ผมดู
" ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร ใช่ จิเอริ จริงหรือ "
รูปที่ผมได้มาเป็นสาวงามนางหนึ่ง อกสมส่วน ผมสีเขียว ราวกับใบไม้ หน้าตาเหมือน พฤกษาแรกแย้ม แก้มแดงเป็นลูกพุทรา นัยต์ตาดูอ่อนโยน แต่แฝงไว้ด้วยปัญญา จัดว่าเป็นสาวงามนางหนึ่ง สวยไม่แพ้องค์หญิงไอกะเลยทีเดียว
" แล้วตอนนี้ จะว่ายังไงล่ะ เพค่ะ "
ผมอ้ำอึ้งในความงามของเธอ แต่ผมก็มีองค์หยิงไอกะอยู่แล้ว ดังนั้นผมจึงจะออกปากปฏิเสธ
" ก่อนจะปฏิเสธ คิดให้ดีๆก่อนนะเพค่ะ " จอมปราชญ์ คายะ ยิ้มน้อยๆเมื่อเห็นผมยังลังเล
อึก อึก
ผมกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ไม่คิดเลยว่า จิเอริ จะโตมาเป็นสาวสวยขนาดนี้
" เอาไว้ รอให้เรียนจบก่อนก็ได้นะเพค่ะ ค่อยตัดสินใจ "
" ไม่ ผมขอถอนหมั้นกับเธอ ถ้าให้เสด็จพ่อ หาคู่หมั้นให้ ผมขอหาเองดีกว่า "
" ถ้าองค์ชาย ได้เจอตัวจริง องค์ชายจะต้อง เสียใจ "
" ไม่ ข้าจะไม่มีวันเสียใจ "
..................................ซาโต้ เจ้าก็ไปดูตัวจริงของเธอซะก่อนสิ ค่อยตัดสินใจ ตัดสินใจตอนนี้ดูมันจะเร็วไป.......................
" เรื่องนั้น เอาไว้ก่อนก็ได้ เรียนจบค่อยตัดสินใจนะ องค์ชายซาโตชิ ข้าจะไปให้คำตอบ องค์เลาห์คอนตามนี้ นะ เพค่ะ" กล่าวจบ จอมปราชญ์คายะ ก็ก้าวเข้าไปในประตูมิติ ก่อนที่ประตูนั้นจะหายวับไป จอมปราชญ์คายะก็กล่าวทิ้งท้ายไว้
" จริงสิ บางที ข้าจะให้ องค์ชายซาโต้ ได้เห็นตัวจริงของ ท่านหญิง จิเอริ ท่านต้องชอบอย่างแน่นอน "