ั์ตาของเต้าหลิงมีประกายเย็นะเืปรากฏออกมาดูแล้วน่าหวาดกลัวยิ่งหวังหลิ่งแย่งผลึกหินฟ้าของเขาไปอีกทั้งยังเจตนาฆ่าเขาให้ตายไม่คิดเลยว่าโอกาสแก้แค้นจะมาถึงเร็วเพียงนี้
ไอสังหารพลันกระจายตัวออกไปทุกสารทิศ!
เมื่อหวังเชียนรู้ว่าเต้าหลิงคือเทพแห่งการนอน นางก็เอาฝ่ามือเรียวบังริมฝีปากแดงอย่างมีจริตพลางหัวเราะเยาะเย้ยออกมา “ที่แท้ก็เป็เทพแห่งการนอนนี่เอง ช่างน่าสนุกน่าสนุกเกินไปแล้ว!”
หวังเชียนเองก็คิดไม่ถึงว่าขยะไร้ค่าผู้มีชื่อเสียงโด่งดังจะมีรูปลักษณ์เช่นนี้เมื่อรู้ดังนั้น นางก็กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “เ้าขยะไร้ค่า ข้าจะไม่ให้เ้าตายง่ายๆ หรอกนะกล้าล่วงเกินข้า ข้าจะให้เ้าตายอย่างน่าเวทนาที่สุด!”
ได้ยินดังนั้นเต้าหลิงก็เบนสายตามองไปที่นางแสงเย็นภายในั์ตาสะท้อนส่องออกมาพลังสังหารที่อยู่ภายในใจทวีคูณออกมาอย่างแรงกล้า
“เทพแห่งการนอนเ้าขายสิ่งล้ำค่าอะไรมา? เอาของที่ขายได้ส่งมาให้ข้าซะ” หวังลี่ร้อนใจดั่งไฟเผาไอ้ขยะไร้ค่านี่จะต้องมีของล้ำค่าอีกแน่ แค่คิดตาของเขาก็ร้อนผ่าวขึ้นมาเพราะอีกไม่นานของสิ่งนั้นก็จะต้องตกมาเป็ของเขา!
หวังเชียนก็ร้อนใจราวกับโดนไฟแผดเผาหากนางตระหนักโดยเร็วถึงท่าทางที่ไม่ปกติของเฉินฝูของที่ทำให้เฉินฝูตกตะลึงไปได้นั้น มันจะต้องเป็ของที่ไม่ธรรมดาและในตัวของเขาคงมีเงินอยู่มากโข นางรู้สึกเสียดายที่ไปเรียกหวังลี่มา
“ช่างต่ำช้าไม่ต่างจากพี่ชายพวกเ้าเก่งกับข้าแค่คนเดียวอย่างนั้นหรือ?”เต้าหลิงเม้มปากสายตาของเขามองไปที่สามคนตรงหน้า นอกจากคนคุ้มกันที่อยู่ด้านหลังแล้วพวกเขาทั้งสองคนช่างอ่อนแอยิ่งนัก
ได้ยินดังนั้น ั์ตาหวังลี่ก็พลันเ็าขึ้นไอ้ขยะไร้ค่าผู้นี้อาจหาญไม่น้อยเลย ที่กล้ากล่าววาจาเช่นนี้ต่อหน้าของข้าหวังลี่คำรามเสียงเย็นออกมาแล้วกล่าวว่า“เ้ารนหาที่ตายเองนะ ฮึเ้าคนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง!”
“รีบฆ่าไอ้สัตว์เดรัจฉานนี่เสีย!” หวังเชียนชี้หน้าเต้าหลิงพลางแผดเสียงคำรามกล่าวออกมาด้วยโทสะนางทนไม่ได้ที่จะเห็นคนกระจอกต่ำต้อยมาทำท่าทีจองหองกับนาง “ข้าอยากจะรู้นักกว่าเขายังจะแสร้งทำได้ถึงเมื่อใด!”
“หากใช้มือฆ่าเขาก็จะเป็มลทินต่อมือของข้า” หวังลี่ยิ้มเย็นพลางนำธนูสีเงินคันใหญ่ออกมาแล้วหยิบลูกธนูวางลงบนสาย ก่อนที่จะดึงสายธนูจนตึงจากนั้นลูกธนูสีเงินก็พุ่งออกไปเป็เส้น ตรงไปที่ศีรษะของเต้าหลิง
พลังที่น่ากลัวได้ล็อกร่างของเต้าหลิงเอาไว้แล้วแรงกดดันที่มากจนถึงขีดสุด หากว่าเป็คนที่ไร้ซึ่งกำลังจะต้องหลบไม่พ้นอย่างแน่นอนอีกทั้งหากผู้ยิงได้ฝึกฝนมาจนถึงขั้นสูงสุดแล้วละก็ลำพังแค่ไอสังหารก็สามารถปลิดชีพผู้คนได้!
ลูกธนูดอกใหญ่พุ่งจู่โจมออกไปเป็เส้นตรงมันทะลวงฝ่าอากาศจนแตกกระจาย จนทำให้เกิดเสียงฮือฮือดังขึ้นราวกับเสียงของปีศาจ ทำเอาคนที่ได้ยินต้องใจสั่นทั้งยังเร็วจนมองตามแทบไม่ทัน
เต้าหลิงขยับร่างกายฝ่าเท้ากระทืบลงพื้นด้วยความแรงและรวดเร็ว จนพื้นดินโดยรอบแตกระแหงพลังภายในร่างของเขาะเิออกมา เืลมเดือดพล่านไม่หยุด
ท่ามกลางสายตาที่ไม่อยากจะเชื่อของหวังลี่เต้าหลิงได้ใช้ฝ่ามือเอื้อมออกไปหมายจะจับลูกธนูใหญ่ที่เขายิงทะยานออกไป
“ฮ่าๆดื้อรั้นไม่รู้จักกลัวตายเสียเลย หาญกล้ามาจับลูกธนูของข้า รนหาที่ตาย!” หวังลี่ไม่โกรธกลับหัวเราะเพราะว่าแรงกระแทกของลูกธนูใหญ่จะบดแขนของเขาจนแหลกละเอียด!
“นายน้อยข้าว่าเขาจะต้องโดนลูกธนูบดแน่ การที่จะจับธนูนั่นไว้ได้จะต้องมีพลังอย่างน้อยถึงหนึ่งหมื่นชั่งหากไม่ถึงก็ยากที่...” ชายหนุ่มชุดดำที่อยู่ด้านหลังของหวังลี่กล่าวขึ้นแล้วพยักหน้าอย่างเห็นด้วย
ทว่าจู่ๆ เสียงของชายชุดดำก็ชะงักไปเขาเหมือนกับว่าเห็นผีเข้าก็ไม่ปาน เพราะเต้าหลิงจับลูกธนูใหญ่สีเงินเอาไว้ได้!
ฝ่าเท้าเต้าหลิงตกลงสู่พื้นเขาจับลูกธนูสีเงินเอาไว้ก่อนจะมองไปที่หวังลี่ด้วยสายตาเ็า “คนที่ตายก็คือเ้า!”
“ฟิ้ววว”
พละกำลังทั่วร่างพลันทะยานสูงขึ้นพลังภายในได้ไหลเชี่ยวไปรวมกันที่ฝ่ามือ ก่อนที่เขาจะปาลูกธนูดอกใหญ่สีเงินกลับไป!
ลูกธนูพุ่งทะยานแหวกฝ่าอากาศออกไปด้วยความเร็วสูงสีหน้าของหวังลี่เต็มไปด้วยความหวาดผวา เขาอยากจะหนีทว่าขาสองข้างกลับไม่ขยับเหมือนกับจมอยู่ในดินเหนียว อยากจะขยับก็ขยับไม่ได้ความกลัวได้ปกคลุมร่างของเขาเอาไว้เขารู้สึกเหมือนกับว่ามีก้อนหินขนาดใหญ่กำลังกดทับอยู่!
ท่ามกลางสายตาที่ตกตะลึงของหวังเชียนลูกธนูดอกใหญ่ได้พุ่งทะลุผ่านช่องว่างระหว่างคิ้วของหวังลี่ร่างของเขาลอยออกไปตามแรงลูกธนู ก่อนที่หวังลี่จะสิ้นลมกลางอากาศ เืสดๆไหลทะลักออกมา
สีหน้าหวังลี่ยังเต็มไปด้วยความหวาดผวาจนมาถึงคราวตายเขาก็ยังคิดไม่ออก เ้าขยะไร้ค่า เ้าเทพแห่งการนอนนี่เป็ไปได้อย่างไรกัน? ข้าถูกฆ่าตายด้วยน้ำมือของเขาอย่างนั้นหรือ
หวังเชียนมองดูร่างไร้ิญญาที่ตกลงบนพื้นใบหน้าของนางขาวซีด เขากล้าฆ่าหวังลี่ นั่นเป็น้องชายของหวังหลิ่งเชียวนะหวังลี่ตายแล้ว ถึงจะฆ่าเต้าหลิงในตอนนี้ นางก็คงมิวายถูกหวังหลิ่งเล่นงานอยู่ดี
นางโกรธเสียจนทั่วร่างสั่นสะท้านพลางกล่าวสบถข้างในใจ “บัดซบ! เ้าบอกข้าว่าเขาเป็แค่ขยะมิใช่หรือ? เ้าโง่เอ๊ย!”
ชายชุดดำกำหมัดแน่น ก่อนจะแผดเสียงคำรามออกมาด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยว “เ้าสัตว์เดรัจฉาน เ้าตายแน่ เ้ากล้ามากที่ฆ่าหวังลี่เ้าจะต้องถูกตามไล่ฆ่าชั่วกัปชั่วกัลป์!”
“ขู่ข้าหรือ?” เต้าหลิงส่งเสียงเ็าออกมาพลังภายในร่างของเขาปะทุพลุ่งพล่านราวกับสัตว์อสูรที่ตื่นขึ้นจากการหลับใหลพลังที่แข็งกร้าวแผ่ซ่านออกมาทั่วร่าง
“บัดซบไปตายซะ!” ชายชุดดำคำรามเสียงลั่น เืลมเดือดพล่านขึ้นพลังภายในร่างะเิออกมาอย่างรุนแรงหมัดของเขาพุ่งทะลวงออกไปราวกับมีความตายประทับอยู่บนหมัด
“แหลกไปซะ!” เต้าหลิงแผดเสียงลั่นเืลมทั่วร่างซัดสาดออกมาอย่างบ้าคลั่ง แถบชายเสื้อกระพือตามแรงกระทบกำปั้นที่แข็งแกร่งพุ่งทะยานออกไปหมายจะบดขยี้คนที่อยู่ตรงหน้าให้แหลก
เต้าหลิงพุ่งทะยานออกไปท่วงท่าประดุจพญาอินทรีสยายปีกแขนทั้งสองสั่นไหว พลัง์ะเิออกมา ทำให้มวลอากาศแหวกออกเป็แนวยาวแล้วพุ่งเข้าใส่เพื่อสังหารชายชุดดำ
‘พลังกายของเขาน่ากลัวเสียจริง’ ชายชุดดำใเป็อย่างมากไม่คิดเลยว่าเด็กหนุ่มอายุสิบสี่สิบห้าปีคนนี้จะมีพลังทัดเทียมกันกับเขา!
“ฆ่ามันต้องฆ่ามันให้ได้!” หวังเชียนแผดเสียงออกมาอย่างเคียดแค้นมีแต่ต้องฆ่าเ้าขยะนั่นซะ นางจึงจะมีชีวิตรอดต่อไปได้ เพราะไม่อยากนั้นหวังหลิ่งจะต้องไม่ปล่อยนางเอาไว้แน่
พลั่ก!
ร่างเงาทั้งสองพุ่งปะทะเข้าด้วยกันด้วยความเร็วสูงสุดจนกลางอากาศมีร่องรอยของร่างเงาทิ้งเอาไว้มวลอากาศถูกบีบจนะเิออกไม่หยุดจนกลายเป็สภาวะสุญญากาศ
ยิ่งเต้าหลิงโจมตีความเร็วของเขาก็ยิ่งเร็วมากขึ้นราวกับวานรบางครั้งก็เหมือนกับงู พลังปราณบริสุทธิ์ภายในร่างของเขาไหลเวียนเร็วมากขึ้นเืลมฮึกเหิม ทั้งยังปลดปล่อยไอความร้อนแผดเผาออกมาทั่วร่าง
สีหน้าของชายชุดดำเริ่มไม่สู้ดีนักพลังของเต้าหลิงไม่เพียงแต่รุนแรง อีกทั้งยังอบอวลไปด้วยไอร้อนดูท่าอีกไม่นานคงทำให้เืลมและพลังในกายเขาแห้งผากเป็แน่
“เ้าหนูข้ายอมรับว่าเ้านั้นแข็งแกร่ง แต่มันก็ยังไม่พอที่จะฆ่าข้าได้หรอกนะ!” สีหน้าชายชุดดำพลันดำมืดขึ้น ก่อนที่จะยิ้มเยาะออกมาราวกับแน่ใจว่าเขาสยบเต้าหลิงได้แน่
กล่าวจบทั่วร่างของเขาก็สั่นไหวจากการปะทุของพลังฝ่ามือกำแน่น คลื่นพลังที่บ้าคลั่งตลบอบอวลไปทั่ว ราวกับสามารถทลายูเาลูกเล็กให้แหลกลงได้
“หมัดทลายหิน!” ชายชุดดำคำรามลั่นก่อนปล่อยหมัดทะยานแหวกอากาศพุ่งไปที่ศีรษะของเต้าหลิง
“อ่อนหัดสิ้นดีนี่เ้าเอาจริงแล้วหรือ ข้ายังสู้ไม่จุใจเลย”เต้าหลิงขมวดคิ้วเมื่อสักครู่เขาเพิ่งจะขัดเกลาร่างกายให้เข้าที่เข้าทาง ไม่คิดเลยว่าชายชุดดำจะปล่อยไพ่ตายออกมาเร็วเช่นนี้
ได้ยินดังนั้น ชายชุดดำก็แทบจะกระอักเืออกมาเขาแผดเสียงคำรามดังกึกก้อง“จะตายอยู่แล้วยังกล้ามาดูถูกข้าเ้ารนหาที่ตายแล้ว แหลกไปซะ!”
หมัดของเขาพุ่งออกไปราวกับหินขนาดใหญ่แรงกดดันทำให้มวลอากาศะเิออก นี่ถือว่าเป็วิทยายุทธ์ที่แข็งแกร่งมากวิชาหนึ่ง
“มันจบแล้ว!” ชายชุดดำกัดฟันกรอดสายตาเ็าของเขาจ้องไปที่ศีรษะของเต้าหลิงราวกับมองเห็นภาพเบื้องหน้าที่แหลกละเอียด
ฝ่ามือของเต้าหลิงกำแน่น หมัดได้แปรเปลี่ยนเป็ตราประทับปราณที่รุนแรงตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ก่อนที่เขาจะทะลวงหมัดออกไป
“ตูม!” มวลอากาศะเิแตกออกส่งเสียงดังสนั่นพลังหมัดของเต้าหลิงได้ปะทะเข้ากับหมัดของชายชุดดำเข้าอย่างจัง
แรงกดดันที่แข็งกล้ากดทับลงไปทำให้แขนของชายชุดดำหักท้ายที่สุดหมัดของเต้าหลิงก็พุ่งอัดเข้าที่หน้าอกของเขาร่างของเขาก็พลันกระเด็นลอยออกไปตามแรงหมัดพลางส่งเสียงร้องครวญครางอยู่บนพื้นอย่างเ็ปบนหน้าอกปรากฏรอยแตก ไม่นานนักร่างของเขาก็เย็นลงราวกับน้ำแข็ง
“กรี๊ดดด...” หวังเชียนกรีดร้องออกมาไม่เป็ภาษาสายตามองไปที่ศพของชายชุดดำที่นอนแน่นิ่ง นางรีบคุกเข่าอ้อนวอนลงบนพื้นพลางกล่าวเสียงสั่นออกมาอย่างน่าเวทนา“อย่าฆ่าข้าเลยนะ ได้โปรดเ้าอยากให้ข้าทำอะไรข้าจะทำให้เ้าทุกอย่าง”
“ยังมาแสร้งทำมารยาต่อหน้าข้าอีกนะ” เต้าหลิงกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเ็า “ทั้งหมดนี้ล้วนแต่เป็พวกเ้าที่รนหาเื่เอง อยากจะฆ่าข้าก็ต้องเตรียมใจที่จะถูกฆ่าด้วยเช่นกัน!”
เต้าหลิงใจสั่นขึ้นมาในภายภาคหน้าเวลาทำการค้าคงจะต้องระวังให้มากหากคนที่หวังเชียนพามาเป็ยอดฝีมือคงจะเป็อันตรายต่อชีวิตเขาอยู่ไม่น้อยยิ่งถ้าคนที่เขาเจอในตอนนี้อยู่ในขั้นสถิติญญาคงจะสามารถกำราบเขาได้ภายในหนึ่งฝ่ามือ
เมื่อจัดการปัญหาตรงหน้าเสร็จสิ้น เขาก็สูดลมหายใจเข้าลึกพลางแผดเสียงกล่าวออกมา “หวังหลิ่ง หวังย่า พวกเ้ารอข้าก่อนเถอะข้าไม่มีวันยกโทษให้พวกเ้า!”
หวังหลิ่งนั้นเป็ยอดฝีมือที่อยู่ในขั้นสถิติญญาเขารู้ดีว่าพลังของตนยังคงห่างชั้นกับหวังหลิ่งอยู่มากโขฉะนั้นตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาชำระหนี้แค้น
หลังจากนั้นเต้าหลิงก็หาถุงมาใส่ร่างที่ไร้ิญญาสายตาของเขามองไปรอบๆ ภาพป่าเขาแล้วปล่อยหมัดใส่เข้าไปบนอากาศที่อยู่รอบๆไม่นานนักภาพลวงป่าเขาก็บิดเบี้ยว
เขาไม่รู้จักค่ายกลพวกนี้จึงได้แต่ใช้แรงเข้าทำลายจนต้องสิ้นเปลืองเวลาไปกว่าครึ่งชั่วยามจึงจะทำลายค่ายกลได้ส่วนหนึ่งเต้าหลิงกำหมัดพลางกล่าวพึมพำออกมาในใจ“จะต้องรีบเพิ่มพลังให้มากกว่านี้พลังของข้ายังต่ำเกินไป จะขายอะไรก็ต้องคิดหน้าคิดหลังให้ดี”
จากนั้นเขาก็โยนศพทิ้งเอาไว้ที่กองขยะ เมื่อกลับมาถึงบ้านฟ้าก็มืดพอดี
เขานำเข่งที่ใส่แร่หินน้ำงามออกมามองแวบหนึ่งในใจก็เกิดสงสัยขึ้นมาว่าพ่อขาเป๋ไปเอาของล้ำค่าเหล่านี้มาจากที่ใดหรือว่าเขาจะสามารถหาหินแร่ระดับสูงได้ด้วยตัวเอง?
“ช่างเถอะไว้รอพ่อกลับมาแล้วค่อยถาม น่าจะอีกไม่กี่วัน”
เต้าหลิงนั่งลงขัดสมาธิบนพื้น พลางนำลำฐานเหลวระดับสี่ออกมาก่อนจะเปิดจุกขวดแล้วดมกลิ่นหอมที่ลอยโชยออกมา
เขากำหมัดพลางสูดหายใจเข้าลึก จากนั้นก็ดื่มลำฐานเหลวลงไป
ทันใดนั้นฤทธิ์ยาที่แข็งแกร่งก็แทรกซึมไปทั่วร่างปราณภายในร่างของเขาเดือดพล่านขึ้น เืลมภายในร่างเอ่อล้นออกมาอย่างรวดเร็ว
ร่างกายเขาคล้ายดังเตาไฟที่เริ่มแผดเผาจากนั้นเขาก็ได้เข้าสู่กระบวนการฝึกฝน
1K
