Born to be Barbarian เกิดใหม่เป็นบาบาเรี่ยน

ตอนที่หนึ่งร้อยยี่สิบแปด  Victory or Death 2

คัลเงียบไปสักพักเพื่อดึงความสนใจของทุกคนก่อนจะกล่าวต่อไปว่า

“หรือพวกเจ้าจะยอมตายเมื่อถูกฆ่าก็ได้แต่ข้าขอเตือนว่าหากพวกเจ้าตายในสนามรบอาจจะโดนพวกเนโครแมนเชอร์ปลุกชีวิตพวกเจ้าให้มาเป็นทาสรับใช้ไป...ไม่ตลอดกาลแต่น่าจะหลายร้อยปีอยู่ดังนั้นอย่าคิดทำอะไรบ้าๆอย่างการฆ่าตัวตายทีเดียวเพราะความตายไม่ใช่จุดสิ้นสุดสำหรับผู้ที่นับถือครอมอย่างข้ามันเป็นแค่การเริ่มต้นต่อสู้อีกครั้งเท่านั้นดังนั้น”

คัลโยนท่อนไม้ไปให้กับพวกชายหนุ่มในหมู่บ้านสลิงก้อนหินให้กับพวกคนแก่และเด็กและแม้แต่มีดให้กับหญิงสาว

“สู้จนกว่าจะตายหรือจะตายแล้วก็คว้ามีดแทงไปที่ดวงตาของพวกบีสต์แมนที่ต้องการฆ่าเจ้าบางทีครอมอาจจะรับวิญญาณพวกเจ้าไปให้ไปต่อสู้กับนักสู้คนอื่นๆที่ภูเขาแห่งครอมต่อไป”

ข้อเสียของการที่ไม่ได้ทอยเต๋าเวลามาในโลกนี้จริงๆทำให้คัลไม่รู้ว่าคำพูดของเขาได้ผลหรือไม่จากสีหน้าซีดเซียวของคนในหมู่บ้าน

“มีแต่ชัยชนะและความตาย Victory or Death เท่านั้นที่รอคอยพวกเจ้าอยู่สู้เพื่อหาชัยชนะไปกับข้าหรือรอคอยความตายนั่นล่ะคือทางเลือกของพวกเจ้า ข้าไม่สามารถให้พรที่คอยปกป้องเจ้า แต่ข้าสามารถให้อาวุธในการต่อสู้กับพวกเจ้าได้พวกเจ้าไม่ต้องการอะไรอีกแล้วเพราเมื่อยามเกิดมาครอมได้เป่าลมหายใจและความแข็งแกร่งมาไว้ในตัวเจ้าตั้งแต่แรกแล้วพวกเจ้ามีความแข็งแกร่งอยู่ในตัวเอง แค่แสดงมันออกมาเท่านั้น”

หากก็อบลินที่แข็งแรงเท่าเด็กจำนวนมากพอยังฆ่านักผจญภัยได้ไม่มีเหตุผลอะไรที่ชาวบ้านจะทำไม่ได้แม้พวกเขาจะไม่ใช่จอห์น ชาวนา ดรูอิดเลเวลยี่สิบสี่ก็ตาม

ไม่มีเสียงตอบรับอย่างฮึกเหิมจากคำพูดของคัล

มีเพียงแค่การยอมรับอย่างเยือกเย็นจากคนในหมู่บ้าน

หมู่บ้านที่เคยมีกำแพงไม้หรือความเจริญมีอารยธรรมนั้นเป็นเพียงภาพลวงตา

บาบาเรี่ยนที่ป่าเถื่อนรู้เรื่องนี้ดีที่สุด

เพราะเมื่อเจอกำลังที่เหนือกว่าบุกเข้ามาความศิวิไลซ์และอารยธรรมจะล่มสลายถูกทำลายไป

มีเพียงแค่กำลังที่ป่าเถื่อนเท่านั้นถึงจะปกป้องชีวิตและทรัพย์สินของตนเองได้

และ

Smoldering Intensity

ตีหน้าเข้มเร้าใจ

เดอะ ร็อคเอ๊ยคัลที่ผมยังไม่งอกออกมาจากที่โดนฟ้าผ่าจากครอมได้สะบัดศีรษะที่ล้านเลี่ยนสะท้อนแสงไปมา

เบ่งกล้ามร่างกายโชว์ให้สาวๆและหนุ่มๆหลายคนเห็น

อ๊าย

มันเท่เหลือคณา

หญิงสาวและชายหนุ่มปิดหน้าทำอาวุธหลุดมือจากการตี้หน้าเข้มเร้าใจของคัล

“ตราบใดที่พวกเจ้ายังมีข้าอยู่วางใจเถอะว่าศัตรูที่ไปหาเจ้าจะไม่ได้มาจากทางที่ข้ายืนอยู่แน่นอน”